ซูเหอมองดูเวลารีเซ็ตสกิลสังหารนัดเดียวตายบนแผงสกิล
ยังเหลืออีกเกือบหนึ่งชั่วโมง
“รอคูลดาวน์เสร็จ แล้วค่อยออกไปฆ่าอีกตัว”
ซูเหอวางแผนเงียบ ๆ ในใจ
ใช้ได้ชั่วโมงละครั้ง เหลืออีกเก้าตัว แค่เก้าชั่วโมงก็ฆ่ามอนสเตอร์ตามภารกิจในหนึ่งวันได้
[ภารกิจหลัก: เอาชีวิตรอดสามวัน (72 ชั่วโมง) —— เวลาที่เหลือ: 58 ชั่วโมง 21 นาที]
“เวลาเหลือเฟือ”
นอกหน้าต่างมีเสียงกรีดร้องดังแว่ว ๆ มา ใกล้บ้างไกลบ้าง เหมือนมีใครบางคนวิ่ง ล้ม แล้ววิ่งต่อท่ามกลางหมอก
ซูเหอกำถุงมันฝรั่งแผ่นแน่น ไม่ให้ส่งเสียงแม้แต่น้อย
เธอไม่ได้ใจแข็ง
เธอแค่รู้ชัดเจนว่า ต่อให้วิ่งออกไปเธอก็ช่วยใครไม่ได้
จะว่ายังไงก็ได้ ว่าเธอเห็นแก่ตัว เธอก็แค่อยากเอาชีวิตรอดของตัวเองไว้
ซูเหอกดหน้าลงกับเข่า หลับตา
เสียงกรีดร้องนอกหน้าต่างดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนทั้งเมืองกำลังคร่ำครวญ
ซูเหอไม่ฟังอีกต่อไป
เธอแค่อยากมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่
...
สองวันต่อมา
ซูเหอยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสองของบ้านร้าง มองหมอกที่ค่อย ๆ จางหายไปด้านนอก แล้วถอนหายใจยาว ๆ
สองวัน
เธอใช้เวลาสองวัน พัฒนาผลของสังหารนัดเดียวตายจนถึงขีดสุด
ทุกครั้งที่คูลดาวน์สกิลหมด เธอก็เปิดใช้ซ่อนตัว
แอบไปยังย่านที่มอนสเตอร์หนาแน่นที่สุด หาตัวที่หลุดจากฝูง ลงมือสังหารนัดเดียวตาย แล้วรีบถอนตัวทันที
ตลอดกระบวนการไม่เกินสามสิบวินาที ฉับไวและคล่องแคล่ว เหมือนมีดที่ซ่อนอยู่ในความมืด