เห็นผู้เข้าทดสอบที่อยู่ข้างหน้าสภาพยับเยินกันทีละคน
“การทดสอบนี้ทรมานคนขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เสี่ยวหลิวตึงเครียดขึ้นมาทันที
“ทำเอาคนอ้วกได้ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าจะให้พวกเรานั่งรถไฟเหาะหรอกนะ? ผมกลัวรถไฟเหาะที่สุดเลย”
ซูเหอ: ใครเขามีรถไฟเหาะในอาคารกัน?
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ในที่สุดก็ถึงคิวของซูเหอกับพวก
“1001, 1002, 1003, 1004, 1005……, 1020 เตรียมตัวเข้ารับการทดสอบ!”
เสียงขานเลขเรียบเป็นหุ่นยนต์เงียบลง ซูเหอลืมตาขึ้นแล้วลุกยืน
จากด้านหลังมีเสียงของเสี่ยวหลิวที่กดต่ำลง สั่นเครือชัดเจน
“ผะ ผมออกจะตื่นเต้นหน่อย ๆ”
ซูเหอเอียงหน้าไปมองเขาปราดหนึ่ง
ฝ่ามือของเสี่ยวหลิวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
ที่ทางออกไม่ไกลนัก มีคนที่เพิ่งสอบเสร็จหลายคนกำลังเดินโซเซออกมา หน้าซีดขาวราวกับกระดาษ บางคนนั่งยอง ๆ อยู่กับพื้นแล้วอ้วกแห้ง บางคนตาเหม่อลอย ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก
ฝีเท้าของเสี่ยวหลิวชะงักกึก น้ำเสียงเผยความอยากถอยออกมาอย่างชัดเจน “หรือว่า…หรือว่าพวกเรา…”
“มาแล้วมาแล้ว”
ซูเหอเบนสายตากลับมา “ลองสัมผัสดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
เสี่ยวหลิว: “……”
เขายังไม่ทันได้เถียง แถวก็เริ่มขยับแล้ว
ซูเหอกระชากเขาไปทีหนึ่ง ทั้งสองคนตามกระแสผู้คนเข้าไปในห้องทดสอบ
หลัก ๆ คือซูเหอก็อยากรู้เหมือนกันว่าทางการนี่กำลังทำอะไรอยู่กันแน่
ในวินาทีที่ประตูปิดลงข้างหลัง แสงสว่างก็ถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น
ห้องทดสอบเป็นพื้นที่กว้างใหญ่มาก
เท้าเหยียบลงบนพื้น เกิดเสียงสะท้อนก้องว่างเปล่า
ประตูที่เดินเข้ามาปิดลงในพริบตา