ซูเหอปิดแผงควบคุม
พิงพนักเก้าอี้ ทบทวนการเปลี่ยนแปลงก่อนและหลังการสังเวยในสมอง
“การ์ดสังเวยนี้ใช้ไม่คุ้มเลยจริงๆ”
ซูเหอพอใจกับผลของการสังเวยครั้งนี้มาก
ก่อนดันเจี้ยนครั้งต่อไปจะเปิด ยังมีเวลาอีกเจ็ดวัน
เธอต้องใช้เวลาเจ็ดวันนี้ให้คุ้มค่า
ฝึกฝนสกิลใหม่ๆ เหล่านี้ให้เข้าใจ ถมแหวนมิติให้เต็มด้วยเสบียง และเก็บยาวิเศษที่ขวดแก้วผลิตออกมาทุกวัน
ครั้งหน้าเมื่อเข้าไปในดันเจี้ยน เธอจะไม่เหมือนครั้งนี้ที่มือเปล่าและสับสนอีกต่อไป
......
แม้จะผ่านเกมเอาชีวิตรอดมรณะที่อาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเหอก็ยังทำกิจวัตรตามปกติ
นาฬิกาปลุกดังตรงเวลาหกโมงครึ่ง
เธอยื่นมือไปปิดโทรศัพท์ นอนบนเตียงสามสิบวินาที แล้วพลิกตัวลงจากเตียงเหมือนทุกวัน
แปรงฟัน ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า ตัวเองในกระจกดูไม่ต่างจากเมื่อวาน
เสื้อยืดสีเทา กางเกงขายาวสีดำ ผมหางม้ารวบไม่สูงไม่ต่ำ
เพียงแต่ตอนแปรงฟัน เธอลองใช้เสียงบงการกับกระจกโดยไม่รู้ตัว
ริมฝีปากแทบไม่ขยับ เสียงความถี่ต่ำมากดังออกมาจากลำคอ พื้นผิวกระจกแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนผิวน้ำที่ถูกลมพัด
ซูเหอรีบหยุด มองผนังห้องข้างๆ ด้วยความรู้สึกผิด
โชคดีที่ไม่แตก
ทุกอย่างเป็นปกติ
นี่คือกฎที่ซูเหอตั้งไว้กับตัวเอง
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในเกมนั้น ในชีวิตจริงเธอต้องไม่ทำตัวผิดปกติจนเกินไป