ซูเหอก็ไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก
“เราอีกหนึ่งชั่วโมงก็กลับได้แล้ว จะแย่ไปได้สักแค่ไหนกัน”
น้ำเสียงของซูเหอเรียบนิ่งราวกับกำลังพูดว่าอากาศวันนี้ดี
“ไม่ว่าเลือดจันทร์คลั่งนี้จะน่ากลัวแค่ไหน ก็แค่ประคองตัวไปให้รอดหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น”
พูดจบไม่ทันไร ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี
หยุนไห่: พี่ครับ พี่อย่าพูดอีกเลย! ผมกลัว
ท้องฟ้าสีเทาหม่นที่เคยอยู่เหนือหัวทั้งคู่ ราวกับมีคนสาดเลือดสด ๆ ราดลงมา เริ่มจากเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันออก แผ่กระจายเข้ามาอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
สีแดงถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ กลืนกินหมู่เมฆ กลืนกินแสงสว่าง กลืนกินทุกสิ่งที่เห็นอยู่ในสายตา
ไม่ถึงสิบวินาที โลกทั้งใบก็ถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน
ดวงจันทร์ค่อย ๆ โผล่พ้นออกมาจากม่านฟ้าสีเลือด
มันไม่ใช่ดวงจันทร์ปกติอีกต่อไป หากแต่เป็นจานสีแดงขนาดมหึมาที่บีบให้หายใจไม่ออก ห้อยต่ำอยู่เหนือหัว ราวกับเอื้อมมือไปก็แตะถึง
แสงจันทร์ตกกระทบผิวหนัง ไม่ใช่สีขาวเงินเย็นเยียบ หากแต่เป็นแสงสีแดงอุ่น ๆ เหนียวหนืดราวกับเลือด
วินาทีที่แสงสีแดงนี้ต้องผิวของซูเหอ ห้วงความคิดลึก ๆ ก็เกิดความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ราวกับมีอะไรบางอย่างอยู่ในร่างกายของเธอ คัน ๆ ระคาย ๆ ยุแหย่ให้เธออยากทำอะไรสักอย่าง
อยากทำลาย อยากฉีกกระชาก อยากทุบทำลายความสวยงามทุกอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้าให้แหลกสลาย
ซูเหอรู้ตัวว่าผิดปกติ จึงกัดปลายลิ้นตัวเองดังโครก ความเจ็บปวดทำให้เธอรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง