ซูเหอถือยาป๊อกแป๊กเดินตรงไปหาเม่นหมายเลขหนึ่ง
“อย่าขยับ” เธอพูดเสียงเบา แล้วเทของเหลวสีทองลงบนฝ่ามือที่สวมถุงมือไว้
จากนั้นก็ทาให้ทั่วหนามเหล็กที่ตั้งชันอยู่บนสันหลังของเม่นหมายเลขหนึ่งทีละเส้น
ร่างของเม่นหมายเลขหนึ่งสะดุ้งเฮือก ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างน้อยใจ “หัวหน้า ชาไปหมดแล้ว!”
“ทนไว้” ซูเหอทาต่อไปโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน “ฉันกำลังเพิ่มบัฟให้แกอยู่”
เม่นหมายเลขหนึ่งไม่รู้ว่า “บัฟ” คืออะไร แต่ในเมื่อหัวหน้าบอกให้ทน ก็ทนไปก็แล้วกัน
มันกัดฟันแน่นอย่างดื้อดึง
ถ้าเม่นมีฟันให้กัดนะ
มันยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ซูเหอทาของเหลวที่ชาและคันยิบ ๆ จนทั่วสันหลัง
ทาเสร็จ ซูเหอก็ตบคอหนา ๆ ของมันเบา ๆ “เสร็จแล้ว ไปยืนข้าง ๆ แล้วเรียกตัวต่อไป”
เม่นหมายเลขหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ ไปยืนข้างทาง ก้มลงดมหนามเหล็กบนตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นร้องตะโกนใส่เม่นหมายเลขสองที่ยืนสั่นอยู่ข้างรั้ว “หัวหน้าเรียกแก! ไปเร็ว!”
เม่นหมายเลขสองหดคอ แต่ก็ยังเดินเข้ามาแต่โดยดี
ซูเหอทำแบบเดิมทีละตัว ๆ จนทายาป๊อกแป๊กลงบนหนามเหล็กบนสันหลังของเม่นเขี้ยวเหล็กหลายสิบตัวครบทุกตัว
ของเหลวสีทองซึมเข้าไปในร่องหนามเหล็ก ส่องประกายไฟฟ้าวับ ๆ ใต้แสงของพระจันทร์เลือด
พอทาตัวสุดท้ายเสร็จ ซูเหอก็ยืดหลังตรง มองดู “ผลงาน” ของตัวเองอย่างพอใจ
รถถังหนักหลายสิบคันที่สวมบัฟอัมพาต บรรจุกระสุนเรียบร้อย