การได้เป็นผู้ช่วยของซูเหอ หยุนไห่เห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์
ในใจเขารู้ดีแก่ใจ—
เขารู้ดีว่าตัวเองที่ทำภารกิจสำเร็จและมีชีวิตมาถึงตอนนี้ได้
ที่ได้ยืนอยู่ในตำแหน่งนี้ ล้วนเป็นเพราะความสามารถของซูเหอทั้งนั้น
ถ้าซูเหอจากไป แล้วให้เขาอยู่คนเดียวเผชิญหน้ากับเม่นเขี้ยวเหล็กกลุ่มนั้นที่พร้อมจะเหยียบคนให้แหลกเป็นเนื้อบด?
เขาคงอยู่ไม่รอดวันแรก
ดังนั้นจะให้เป็นผู้ช่วยก็ไม่ว่าอะไร
ต่อให้เป็นลูกน้อง เป็นคนวิ่งเตะ เป็นน้องเล็ก เขาก็เต็มใจพันเท่าพันหน
ซูเหอกลับตะลึงไป
เธอกระพริบตามองป้ายใหม่ที่ผู้ดูแลฟาร์มยื่นมาให้
ตราหมูน้อยของเธอเดิม
คือตรา “คนเลี้ยงเม่นเขี้ยวเหล็ก”
ตอนนี้กลายเป็น “ผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านการผสมอาหารสัตว์” ไปแล้ว
ข้างๆ ยังมีป้าย “ระดับผู้บริหาร” เล็กๆ เพิ่มมาอีกอัน
ซูเหอไม่คิดไม่ฝันเลยว่า...ตัวเองจะเลื่อนตำแหน่งเพราะทำอาหารสัตว์อร่อย?
แถมยังกระโดดจากพนักงานระดับล่างขึ้นไปสู่ระดับผู้บริหารในคราวเดียว
ซูเหอก้มดูป้ายชื่อ แล้วเงยหน้ามองตาที่มีความหมายลึกซึ้งของผู้ดูแลฟาร์มซึ่งซ่อนอยู่หลังหน้ากากป้องกันเชื้อโรค จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด
แต่ตอนนี้ การได้เลื่อนตำแหน่งก่อนก็ไม่ใช่เรื่องแย่
ซูเหอรับป้ายชื่อมาอย่างสง่างาม ยิ้มแล้วพูด: “ขอบคุณผู้ใหญ่ค่ะ”
ผู้ดูแลฟาร์มพยักหน้า
ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ก็เหลือบมองเม่นเขี้ยวเหล็กที่กำลังส่งเสียงร้องอย่างสุขใจใต้สายน้ำที่หยุนไห่ฉีดให้ แล้วพึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ