เก็บสมองไว้ที่นี่
โพสต์เตือนภัย พระเอกหญิงเห็นแก่ตัว ยึดตัวเองเป็นศูนย์กลาง ไม่มีคู่รัก!!
......
ออฟฟิศเต็มไปด้วยความกดดันจนหายใจแทบไม่ออก
"ไม่ทำก็มีคนทำ!"
เสียงคำรามของเจ้านายจิวปาหนิลอดผ่านฉากกั้นกระจกเข้ามา
จนกาต้มน้ำในห้องชงชาสั่นไปสามครั้ง
ซูเหอ นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
นิ้วมือกดแป้นพิมพ์ไปเรื่อยเปื่อย แต่หูกลับตั้งขึ้นฟังอย่างเงียบ ๆ
พอเสียงฝีเท้านั้นค่อย ๆ หายไป หัวก็โผล่ออกจากโต๊ะข้าง ๆ
"เฮ้อ งานเดี๋ยวนี้ยากขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ"
เสี่ยวหลิว เพื่อนร่วมงาน ถอนหายใจ สายตายังจ้องรายงานบนหน้าจอ
"เจ้านายเลือดหมาก็รู้จักแต่ขูดรีดคน พูดคำนี้ขู่เราทุกวัน เหมือนทั้งโลกเหลือพวกเราเป็นควายไม่กี่ตัว"
ซูเหอพยักหน้าเห็นด้วย ไม่พูดอะไร
จะพูดอะไรได้ล่ะ?
ต่างก็เป็นควายด้วยกัน ใครจะสูงส่งกว่าใคร
เธอฉวยจังหวะที่เจ้านายกลับเข้าห้องoffice แอบหยิบโทรศัพท์ออกมา คลิกเข้าไปในกลุ่มงานพิเศษอย่างช่ำชอง
"เลิกงานแล้วยังต้องทำงานพิเศษอีก เฮ้อ เดี๋ยวนี้หาเงินลำบากจริง ๆ"
ซูเหอคิดคำนวณรายรับรายจ่ายของเดือนนี้อยู่ในใจ
ค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟ ค่าเดินทาง ค่าข้าว...
เรื่องหนีออกจากครอบครัวเดิม เธอคิดมาหลายปีแล้ว
ตั้งแต่เรียนมัธยมปลายจนเป็นมนุษย์เงินเดือน
แต่ตัวเลขในบัญชีธนาคารก็ไม่เคยสอดคล้องกับความทะเยอทะยานของเธอสักที
ไม่มีทางเลือก ต้องทำงานพิเศษให้หนัก
กลางวันเป็นควายในบริษัท กลางคืนก็หางานพิเศษทำ
เธอเลื่อนดูประวัติแชท—
[ร้านชานม××รับสมัครพนักงาน part-time 18 บาท/ชั่วโมง ต้องอดนอน]
[ชุมชน××รับสมัครคนทำความสะอาด จ่ายรายวัน 150/ครั้ง ต้องมีอุปกรณ์เอง]
[ร้านเกมสวมบทบาท××รับสมัครเกมมาสเตอร์ ข้อกำหนด: เสียงดี นำเกมเป็น อดนอนได้ วันหยุดมาทำประจำ เงินเดือนต่อรอง]
ซูเหอดูไปก็ถอนหายใจไป
งานพิเศษเดี๋ยวนี้ ข้อกำหนดสูงกว่างานประจำซะอีก เงินเดือนก็ต่ำกว่าเงินยังชีพอีก
กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็มีข้อความใหม่โผล่ขึ้นมาในกลุ่ม
รูปโปรไฟล์สีดำสนิท ส่งลิงก์มาให้
ไม่มีคำอธิบาย
ไม่มีคำแนะนำอะไร
เป็นแค่ลิงก์เดี่ยว ๆ เหมือนหลุมฝังศพที่เงียบงัน
ซูเหอชะงักไป
รูปโปรไฟล์นี้...ไม่เคยเห็นมาก่อน
ในกลุ่มมีคนเป็นร้อย เธอพอจะจำหน้าได้เกือบหมด แต่รูปโปรไฟล์สีดำนี้ เพิ่งเห็นครั้งแรก
ด้วยความระมัดระวังจากการเล่นเน็ตมาหลายปี ปฏิกิริยาแรกของซูเหอคือไม่กด
ลิงก์ไม่รู้จัก ไม่กด
นี่คือกฎข้อแรกของการอยู่รอดในโลกออนไลน์
แต่นิ้วของเธอกลับไม่เชื่อฟัง
คลิกไปที่ลิงก์บนหน้าจอ
ซูเหอเบิกตากว้าง
ตะโกนอยู่ในใจสุดเสียง แต่นิ้วกลับเหมือนมีใจของตัวเอง ไม่เชื่อฟังคำสั่งแม้แต่น้อย
วินาทีถัดมา—
[ติ๊ง!]
เสียงกลไกดังขึ้นในหัวเธอ
[ยินดีด้วย! คุณได้รับสิทธิ์ผู้เล่นทดสอบภายในเกมเอาชีวิตรอดมรณะ 1.0!]
[กำลังผูกข้อมูลประจำตัว... ผูกสำเร็จ!]
[ยินดีต้อนรับ คุณ ผู้เล่น ซูเหอ]
เสียงนั้นชัดเจนเกินไป
ไม่เหมือนเสียงจากลำโพงโทรศัพท์ ไม่เหมือนจากหูฟัง
เหมือนมีคนยืนอยู่ในหัวของเธอ ตะโกนใส่จิตวิญญาณของเธอ
ซูเหอสะดุ้งเฮือก
ตอนนี้เธอควบคุมร่างกายตัวเองได้แล้ว
วินาทีต่อมา มือสั่น โทรศัพท์ถูกโยนออกไป กระเด็นตกพื้น
หน้าจอแตก
คนทั้งออฟฟิศเงยหน้ามองเธอเหมือนมองคนบ้า
"ซูเหอ? เป็นอะไรไป?" เสี่ยวหลิว เพื่อนร่วมงานตกใจ
ซูเหอยิ้มแห้ง ๆ "ฮะ ฮะ ๆ...มีผี..."
"ผี?" เสี่ยวหลิวงง
"คือ...ในโทรศัพท์มีผี..."
เสี่ยวหลิวนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทำหน้า"เข้าใจแล้ว"
"บอกแล้วไง อย่าดูของสยองขวัญตอนแอบเล่น ให้ตกใจเองยังดี ถ้าเจ้านายจิวปาหนิเห็นเข้าล่ะก็โดนด่าแน่"
ซูเหอก้มเก็บโทรศัพท์ ไม่พูดอะไร
หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ
ลิงก์นั่น...
เสียงนั้น...
มันคืออะไรกันแน่?
เธอเลื่อนดูหน้าจอที่แตก คลิกเข้าไปในกลุ่มงานพิเศษ เลื่อนขึ้นไป—
ไม่มี
ลิงก์ที่รูปโปรไฟล์สีดำส่งมานั้นหายไปแล้ว
สะอาดตา ราวกับไม่เคยมีอยู่
ซูเหอตะลึง พิมพ์ข้อความในกลุ่ม:
[มีใครเห็นลิงก์ที่รูปโปรไฟล์สีดำส่งมาเมื่อกี้บ้างไหม?]
มีคนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว:
[รูปโปรไฟล์สีดำอะไร?]
[ไม่เห็นหนิ]
[ตาฝาดไปแล้วมั้งเพื่อน]
[อย่าหลอกนะ วันนี้ฉันยังต้องทำงานล่วงเวลาอีก]
ซูเหอมองหน้าจอ รู้สึกหนาวสะท้านที่แผ่นหลัง
หรือว่า...ตัวเองหลอนไปจริง ๆ?
แต่เมื่อกี้เสียงมันชัดเจนขนาดนั้น...
กำลังคิดอยู่ เสียงผู้หญิงจักรกลก็ดังขึ้นอีกครั้ง—
[ผู้เล่นต้องการเริ่มเกมตอนนี้หรือไม่?]
[โปรดทราบ: การเข้าสู่เกมครั้งแรกจะใช้เวลาสิบนาทีในโลกความจริง แนะนำให้เลือกสถานที่ที่ปลอดภัยและมิดชิด]
[ต้องการเริ่มหรือไม่?]
[ใช่/ไม่ใช่]
ร่างกายของซูเหอแข็งทื่อ
ตรงหน้าเธอมีกล่องตัวเลือกโปร่งใสสองกล่องลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนหน้าต่างแชทลอย
เธอขยี้ตา
ยังอยู่
เธอหยิกขาอีกครั้ง
เจ็บ
กล่องตัวเลือกยังอยู่
ซูเหอหายใจเข้าลึก ๆ ค่อย ๆ เงยหน้ามองรอบ ๆ—
เพื่อนร่วมงานต่างก้มหน้าทำงานกันหมด
ประตูห้องเจ้านายปิดอยู่
ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ
เธอก้มลงมองกล่องตัวเลือกที่ลอยอยู่สองกล่องอีกครั้ง
"เกมเอาชีวิตรอดมรณะ..."
"ผู้เล่นทดสอบภายใน..."
ซูเหอนิ่งเงียบไปสามวินาที
เออ เธอทำงานแล้ว แต่นิยายหลายเรื่องก็พอเข้าใจอยู่
เวลากดดัน ๆ เธอชอบอ่านแนวข้ามโลก กลับชาติมาเกิด ชีวิตนางเอกที่สะใจ
แต่ตอนนี้เรื่องแบบนี้มาถึงตัว?
แล้ว ซูเหอก็ตัดสินใจ
เรื่องนี้เอาไว้เลิกงานก่อน
เธอกด[ไม่ใช่]อย่างเด็ดขาด
เสียงผู้หญิงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ดังขึ้น
[ผู้เล่น ซูเหอ เลือกที่จะยังไม่เริ่มเกม]
[คำแนะนำ: สิทธิ์เล่นเกมจะคงไว้เพียง 24 ชั่วโมง หากเกินเวลาโดยไม่เริ่มจะถือว่าสละสิทธิ์]
[ขอให้มีความสุขกับชีวิต]
เสียงหายไป
กล่องตัวเลือกก็หายไป
ราวกับทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ซูเหอมองหน้าจอ นิ่งเงียบอยู่นาน
จากนั้นก็เปิดแอปบันทึก เริ่มเขียนแผนหลังเลิกงานวันนี้
คิดว่าเกมจะกระทบงานพิเศษของเธอหรือเปล่า
แต่เธอก็ต้องหาคำตอบให้ได้ว่าผู้เล่นทดสอบภายในนี้มันคืออะไรกันแน่
ทำไมถึงเลือกเธอ
เธอไม่ได้ลืมนะ ว่าระบบเมื่อกี้บังคับให้เธอกดลิงก์
"หรือเทคโนโลยีต่างดาวจะมี KPI ให้ทำด้วย?"
"ซูเหอ! นั่งเหม่ออะไรอยู่! งานเสร็จหรือยัง?"
จู่ ๆ ก็มีชายหัวล้านร่างอ้วนเดินมาที่โต๊ะทำงาน ชี้หน้าซูเหอเริ่มด่า
ซูเหอใช้สกิลการทำงานของตัวเอง
[วางสมองว่างเปล่า]
การโจมตีสกิลเสียงปีศาจของเจ้านายจิวปาหนิไร้ผล!
แต่ซูเหอก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
"ชะตากรรมควาย..."
ใครจะไปคิดว่า คนที่ถูกเลือกโดยเกมมรณะ ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่"ฉันต้องตายแน่" แต่เป็น"อย่ามาทำให้ฉันทำงานพิเศษล่าช้า"
นี่คือจิตสำนึกของมนุษย์เงินเดือน คือสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของคนทำงาน
นี่คือซูเหอ
เพราะเธอรู้
ไม่ว่าจะโลกความจริงหรือเกมมรณะ ตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ต้องเอาชีวิตรอด