ซูเหอฟังพรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็เงียบไปเลย
ลักษณะเฉพาะตัว?
ตราประทับวิญญาณ?
เส้นทางชะตากรรม?
หมายความว่ายังไง?
หมายความว่าเธอเกิดมาเป็นลูกจ้างยังไงยังไงก็เป็นลูกจ้าง?
ฟ้าดินเอ๋ย ฉันรู้ว่าฉันเป็นมนุษย์เงินเดือนวัวควาย แต่นายจะเขียนไว้ในช่องพรสวรรค์ด้วยได้ไง?
ให้ฉันมีหน้ามีตาหน่อยไม่ได้เหรอ?
ซูเหอยกมือขึ้นอย่างสิ้นหวัง แล้วแตะที่ช่องพรสวรรค์นั้น
แผงแสงก็เด้งคำอธิบายละเอียดออกมา——
[มนุษย์เงินเดือนวัวควาย (พรสวรรค์ขั้นเทพ)]
[คำอธิบายพรสวรรค์: เธอถนัดการทำงานรับจ้าง เธอสามารถรับตำแหน่งอาชีพหนึ่งได้โดยอัตโนมัติในทุกดันเจี้ยน ทำงานมากได้มาก ตามผลงานแบ่งปัน ไม่ตกงานไม่มีการเลิกจ้าง]
[ผลของพรสวรรค์ 1: เมื่อเข้าไปในดันเจี้ยน จะจับคู่ตำแหน่งอาชีพที่เกี่ยวข้องกับฉากหลังของดันเจี้ยนนั้นโดยอัตโนมัติ และได้รับทักษะพื้นฐานของอาชีพนั้น]
[ผลของพรสวรรค์ 2: ทำภารกิจอาชีพสำเร็จจะได้รับรางวัลพิเศษ คุณภาพของรางวัลสัมพันธ์กับระดับความสำเร็จของภารกิจ]
[ผลของพรสวรรค์ 3: เมื่อเวลาการทำงานสะสมถึงจำนวนหนึ่ง จะสามารถเปิดใช้งานรางวัลที่ซ่อนอยู่ได้]
ซูเหออ่านจบก็เงียบไปสิบวินาทีเต็ม
พออ่านผลของพรสวรรค์จบ
เอ่อ รู้สึกว่าชีวิตยิ่งหนักหน่วงขึ้นอีก
แต่พอดูเสร็จ พรสวรรค์นี้เป็นพรสวรรค์ขั้นเทพ ซูเหอก็กลับมาฮึดอีกครั้ง
แล้วซูเหอก็เอ่ยปากช้า ๆ: “งั้น... หมายความว่า พรสวรรค์ของฉัน... เก่งมากเหรอ?”
[ใช่]
“ขั้นเทพ?”
[ใช่]
“หายากมาก?”
[ใช่]
“แต่ชื่อว่ามนุษย์เงินเดือนวัวควาย?”
[...ใช่]
ซูเหอเงยหน้ามองเพดาน ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
ฟ้าดินมอบพรสวรรค์ขั้นเทพให้เธอ ทำให้เธอมีความได้เปรียบที่หายากมากในเกมเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก
ฟ้าดินมอบทุนที่จะสู้ชนะทุกคนให้เธอ
แต่ฟ้าดินก็ดันตั้งชื่อพรสวรรค์นี้ว่า[มนุษย์เงินเดือนวัวควาย]
หมายความว่าในชีวิตจริงเธอเป็นวัวควายยังไม่พอ เข้าเกมไปก็ต้องเป็นวัวควายต่ออีกเหรอ?
ซูเหอถอนหายใจยาว ๆ
เอาล่ะ
วัวควายก็วัวควาย
ขอแค่มีชีวิตรอดได้ เป็นวัวควายก็ได้
เธอมองคำอธิบายพรสวรรค์นั้นอยู่นาน แล้วก็ค่อย ๆ เผยอยยิ้มที่มุมปาก
“ทำงานรับจ้างเหรอ...” เธอพึมพำ
“ก็ได้”
“ก็แค่เปลี่ยนที่ไปสู้ต่อ ฉันจะกลัวเหรอ!”
“วัวควายระดับสูงบอกนายเลย จะสู้จนนายแพ้ราบคาบ”
[ติ๊ง!]
ระบบก็ดังขึ้นมาอีก
[ตรวจพบผู้เล่นยืนยันเปิดเกมแล้ว!]
[กำลังจับคู่ดันเจี้ยนแรกให้คุณ...]
[จับคู่สำเร็จ!]
[ดันเจี้ยนมือใหม่——เมืองหมอกพิศวง]
[กำลังโหลดดันเจี้ยน...3...2...1——]
รูม่านตาซูเหอหดวูบ: “เดี๋ยว!”
เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับจะคว้าอะไรสักอย่าง——
“ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวเลย! ฉันเอาของเข้าไปด้วยได้ไหม? มีดทำครัวก็ยังดี! ที่ครัวฉันมีมีดทำครัว——”
[ติ๊ง! ตรวจพบผู้เล่นพยายามนำสิ่งของนอกเกมเข้ามา]
[นำเข้าไม่สำเร็จ]
[ผู้เล่นยังไม่มีอุปกรณ์อวกาศใด ๆ จึงไม่สามารถเก็บสิ่งของนอกเกมได้]
[สิ่งของนอกเกมทั้งหมดจะถูกดึงออกโดยบังคับ]
ซูเหอก้มมอง ยาสีฟันซองนั้นที่ยังไม่ทันแกะในกระเป๋ากำลังค่อย ๆ จางหายไป
แล้วก็หายไปหมดเลย
ซูเหอ: ...
ยาสีฟันของฉัน
ซื้อมาสามหยวน
ยังไม่ทันได้ใช้
ก็หายไปงี้เลย
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง
เอาล่ะ
ไม่เอาก็ไม่เอา
[ติ๊ง! การนับถอยหลังสิ้นสุดลง——]
[กำลังส่งตัว——]
แสงสีขาววาบขึ้นตรงหน้า
ซูเหอรู้สึกได้เพียงเสียง “อื้อ” ในหัว เหมือนมีคนเอากระบองฟาดที่ขมับอย่างแรง
ว่างเปล่า
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
อาจจะเป็นวินาทีเดียว หรืออาจจะนานมาก สติของซูเหอจึงจะค่อย ๆ กลับมา
อย่างแรกที่ฟื้นคือการได้ยิน
“...ทำไงดี? เราออกไปไม่ได้แล้วใช่ไหม?”
“ข่าวบอกว่าทั่วโลกมีหมอกปกคลุม... พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นซ่อนอยู่ในนั้นหรือเปล่า...”
“อย่าพูด! จะได้ยิน!”
ซูเหอลืมตาขึ้น
เธอพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ปิด
ดูเหมือนห้องใต้ดิน หรือเป็นห้องเก็บของที่ถูกทิ้งร้างอะไรสักอย่าง
อากาศชื้นและขึ้นรา ปนกับกลิ่นสนิมและ...กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
แสงสลัวมาก มีเพียงไฟฉุกเฉินดวงหนึ่งที่มุมห้องส่งแสงอ่อน ๆ ออกมา
อาศัยแสงเพียงนิดเดียว ซูเหอก็มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว
คน
คนจำนวนมาก
คนที่เบียดเสียดกันอยู่อย่างหนาแน่น
มีชายวัยกลางคนใส่สูท มีแม่สาวอุ้มเด็ก มีนักเรียนสะพายเป้ มีคนแก่ถือไม้เท้า...
นับคร่าว ๆ อย่างน้อยก็ยี่สิบสามสิบคน
บนใบหน้าของพวกเขามีสีหน้าเหมือนกันหมด——
ความหวาดกลัว
ความสิ้นหวัง
เหมือนกำลังหลบซ่อนอะไรบางอย่างที่น่ากลัว
ด้วยความตื่นตระหนกจึงหลบมาอยู่ที่นี่พร้อมกัน
หัวใจของซูเหอเต้นตกวูบหนึ่ง
เธอก้มมองตัวเองโดยสัญชาตญาณ
เสื้อฮู้ดสีเทา กางเกงวอร์มสีดำ เท้าใส่รองเท้าผ้าใบเก่า ๆ ที่ใส่มาได้สามปีแล้ว
ดีหน่อย
ชุดไม่ต่างจากคนพวกนี้มากนัก
ไม่ดูแปลกเกินไป
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกเงียบ ๆ
[ติ๊ง!]
ในหัวก็มีเสียงระบบดังขึ้น——
[ผู้เล่น·ซูเหอเข้าสู่ดันเจี้ยนสำเร็จ: เมืองหมอกพิศวง]
[ภารกิจดันเจี้ยน: เอาชีวิตรอดในเมืองหมอกพิศวง 72 ชั่วโมง]
[ตรวจพบพรสวรรค์ของผู้เล่น——มนุษย์เงินเดือนวัวควาย]
[พรสวรรค์ถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ]
[กำลังจับคู่อาชีพในดันเจี้ยน... จับคู่สำเร็จ!]
[ยินดีด้วย คุณได้รับอาชีพในดันเจี้ยน: ขโมย]
ซูเหอมองอาชีพที่ได้จากพรสวรรค์อย่างรวดเร็ว
ขโมย?
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้
เธอต้องหาความเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ก่อน
“สิ่งมีชีวิตในหมอกพวกนั้นมันเป็นอะไรกันแน่?”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งทำลายความเงียบ
ซูเหอมองตามเสียง
เป็นผู้หญิงวัยหนุ่มคนที่พูดก่อนหน้านี้ ใส่ชุดทำงาน มือกำกระเป๋าแบรนด์เนมแน่น ข้อนิ้วซีดเผือด
ไม่มีใครตอบเธอ
ทุกคนเงียบหมด เหมือนฝูงนกกระทาที่ตกใจ
นานมาก ถึงมีเสียงแหบพร่าดังมาจากมุมห้อง
“ฉันเห็น”
ทุกคนหันมองไปทางนั้นพร้อมกัน
เป็นผู้ชายแต่งตัวเหมือนคนจรจัด
เขาขดตัวอยู่ตรงมุมที่มืดที่สุด ตัวสกปรก หน้าตาเปื้อนโคลนและเลือด แต่แววตากลับใสผิดปกติ
“ฉันเห็นสิ่งพวกนั้น” เขาพูดซ้ำอีกรอบ “พวกมันซ่อนอยู่ในหมอก”
“พวกมันหน้าตาเป็นยังไง?!” มีคนถามอย่างร้อนรน
ริมฝีปากของคนจรจัดสั่นเล็กน้อย
“ตัวใหญ่... ตัวใหญ่...”
เสียงของเขาเริ่มสั่น
“พวกมันมีร่างกายใหญ่โต แต่แขนขากลับเรียวเล็กเหมือนแมงมุม... ยาวมาก... ยาวมาก...”
เขายกมือขึ้น โกวาดเป็นมุมโค้งประหลาดในอากาศ
“อวัยวะแขนขาพวกนั้นคมราวกับใบมีด... ฉันเห็นต่อหน้าต่อตา... คนคนหนึ่ง... ตรงหน้าฉันเลย... ถูกตัดเป็นหลายท่อน...”
เขาพูดต่อไม่ไหว
ทั้งห้องใต้ดินเงียบสงัดราวกับความตาย
ในขณะนั้น
“อ๊าา——!!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองดังขึ้น
เสียงนั้นใกล้เกินไป
ใกล้จนเหมือนอยู่ข้างนอกอาคารนี้
ทุกคนตึงตัวทันที แม้แต่ลมหายใจก็กลั้นไว้
ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
แสงไฟฉุกเฉินสลัว ๆ กระพริบเป็นจังหวะ ทอดเงาประหลาดลงบนใบหน้าของทุกคน