ราวหนึ่งชั่วยามต่อมา
กองกำลังจากตำหนักพรานอาชญาคุมตัวหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งกลับไปยังตำหนักพรานอาชญา
ชาวบ้านจำนวนมากที่ติดตามมาพากันยืนอออยู่หน้าประตู เฝ้ามองจนกระทั่งเงาร่างของซูเหยาลับตาไป
เสวี่ยจื๋อเกอสัมผัสได้ถึงเหตุการณ์นอกประตู จึงแค่นเสียงเย็นชาแล้วเอ่ยว่า
“บอกไปว่าข้าป่วย ไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น”
“นับแต่วันนี้ หากไม่มีคำสั่งจากข้า ใครปล่อยซูเหยาไป ให้ถือว่ามีความผิดฐานสมรู้ร่วมคิด”
ตู้เซิงได้ยินดังนั้นก็เช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่ตรงขมับ พลางประสานมือคารวะ
“ขอรับ! ท่านพรานเทพ!”
…………
ลานหลังร้านชาตระกูลหลิน
กร๊อบ!
กร๊อบ!
ลอเยียนหรานก้มหน้าผ่าฟืนทีละท่อนอย่างเงียบงัน
ในหัวมีแต่คำถามที่เสวี่ยจิ้งเคยถามนางในวันนั้น
“เป็นอะไรไป ในใจไม่สบายหรือ?”
หลินไป๋พรวนดินรอบต้นไหวโบราณแล้วถามขึ้น
เศษไม้กระเด็นว่อน ลอเยียนหรานก้มหน้าถามว่า
“หลินไป๋”
“ถ้ามีคนช่วยชีวิตเจ้าไว้คนหนึ่ง”
“แต่กลับโยนเจ้าไปอยู่ข้างคนที่คิดจะทำร้ายเจ้า”
“เจ้าควรขอบคุณเขา หรือเกลียดเขากันแน่?”
ซับซ้อนขนาดนั้นเลยหรือ? หลินไป๋พรวนดินไป พลางแอบบ่นในใจไป
ตาเฒ่าเสวี่ยยังชอบพูดอ้อมค้อมเหมือนเดิมแฮะ
ก็จริง
ถ้าลงมือสั่งสอนคนรุ่นหลังทุกวันก็คงไม่ค่อยมีน้ำใจนัก
เขาคงรักษาหน้าไว้ไม่ได้ ทั้งยังเกรงว่าจะทำลายธรรมเนียมที่สืบทอดกันมาในยุทธภพ
บังเอิญเลย
แต่ผมทำได้
หลินไป๋ปักพลั่วลงข้างตัวแล้วเอ่ยว่า
“ข้าว่าเจ้าควรเกลียดเขา”
“เพราะอะไร?” ลอเยียนหรานหยุดมือ เงยหน้ามองหลินไป๋แล้วถาม
“เขาช่วยชีวิตเจ้าไว้นะ”
“ข้าก็ช่วยชีวิตเจ้าไว้เหมือนกัน”
“แล้วเจ้าปฏิบัติต่อข้าอย่างไรเล่า?”
“ดูจากที่เจ้าปฏิบัติต่อข้า แถมเขายังโยนเจ้าไปอยู่ข้างศัตรูอีก”
“วันหน้าเมื่อเขาตาย เจ้าไม่ไปเต้นฉลองบนหลุมศพเขาก็นับว่าดีแล้ว ยังจะไปขอบคุณเขาอีกหรือ?” หลินไป๋ทำสีหน้าไม่เชื่อถือ
ลอเยียนหรานได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าฉงน
“เต้นฉลองคืออะไร?”
“เจ้าสนใจเรื่องนี้จริง ๆ หรือเนี่ย?”
ลอเยียนหรานพองแก้มเล็กน้อย ก่อนถามเสียงเบาว่า
“ซูเหยาจะถูกขังไว้สักวันสองวันแล้วปล่อยออกมาจริงหรือ?”
“ไม่หรอก พรุ่งนี้เช้าก็ปล่อยแล้ว” หลินไป๋ปัดฝุ่นบนมือพลางตอบ