แต่เมื่อพี่ใหญ่ พี่สาม และพี่สี่เพิ่งกลับจวนมา พอได้ยินว่าบิดาถึงกับเรียกใช้กฎตระกูลเพื่อสั่งสอนน้องรอง ทั้งสามก็พากันเข้ามาห้าม
“ท่านพ่อ... โปรดเมตตาด้วย น้องรองอย่างไรก็เป็นราชบุตรเขย...” ฟางอี๋จื๋อพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก พลางกดมือบนกระบองไว้
ฟางเสวียนหลิงหอบหายใจจากการตี แม้กระบองจะถูกแย่งไปก็ไม่ขุ่นเคือง เขาชี้ไปทางฟางอี๋อ้ายแล้วตวาดว่า “ปล่อยมือ! เจ้าไม่รู้หรือว่าเขาก่อเรื่องใดไว้ วันนี้ข้าจะต้องสั่งสอนเขาด้วยตนเอง!”
“ท่านพ่อ แม้น้องรองจะมีความผิด แต่บัดนี้เขาก็เป็นพระชามาดา หากตีจนบาดเจ็บ แล้วพวกเราจะอธิบายต่อองค์หญิงเกาหยางและฝ่าบาทอย่างไร?”
ฟางอี๋จื๋อยืนขวางอยู่ด้านหน้า วิงวอนฟางเสวียนหลิงอย่างทุกข์ใจ
เมื่อได้ยินคำว่าองค์หญิงเกาหยาง ฟางเสวียนหลิงก็ไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใด สีหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ
ริมฝีปากขยับเหมือนจะเอ่ย ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ฟางอี๋เจ๋อมองชุยอิงซึ่งยืนอยู่ข้างๆ อย่างไม่รู้สึกรู้สา แล้วขยับนิ้วเล็กน้อย สีหน้าคลุมเครือยากคาดเดา
ชุยอิงสังเกตเห็นสายตาของฟางอี๋เจ๋อ จึงหัวเราะเยาะทันที “สายตาเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร? คงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นคนขอให้ท่านลุงฟางลงมือกระมัง?”
ชุยอิงพูดแทงใจดำ ฟางเสวียนหลิงจึงหันขวับไปจ้องนาง
ฟางอี๋เจ๋อไม่คิดว่าชุยอิงจะกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับเปิดโปงกันต่อหน้าทุกคน
แต่เขายังไม่โง่พอจะทำให้ชุยอิงเสียหน้าต่อหน้าบิดา จึงหันไปถามฟางเสวียนหลิงว่า “เช่นนั้นขอถามท่านพ่อ เหตุใดจึงต้องใช้กฎตระกูลกับพี่รอง?”