“ยินดี ข้ายินดีเป็นแน่...”
ฟางอี๋อี้กลืนเนื้อคำหนึ่งลงคออย่างช้า ๆ ก่อนจะมองชุยอิงอย่างจริงจัง
ต้องรู้ว่าเนื้อหมูมีราคาไม่แพง หากทำให้หมูเติบโตอ้วนพี ทั้งยังไม่มีกลิ่นคาว ก็จะเป็นประโยชน์ต่อการบริโภคเนื้อสัตว์ของชาวบ้านยิ่งขึ้น
“พี่สี่อ่านตำรามามาก ย่อมทราบว่าในคัมภีร์หลักเกษตรของชาวฉีมีบันทึกไว้ว่า ลูกหมูอายุสามวันให้ตัดหาง พอครบหกสิบวันก็ทำหมัน...”
“หมูที่ทำหมันแล้ว กระดูกจะเล็ก เนื้อมาก ส่วนหมูที่ไม่ทำหมัน กระดูกจะใหญ่ เนื้อน้อย”
ทำหมัน หมายถึงตอนหมูทิ้งอย่างนั้นหรือ?
ร่างฟางอี๋อี้สั่นสะท้าน ขาทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะพลันหนีบเข้าหากันแน่น
เขามีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง ก่อนเอ่ยว่า “ใช่ ในตำรามีบันทึกไว้จริง ทว่าไม่เคยมีผู้ใดลองทำ วิธีนี้...ได้ผลจริงหรือ?”
“ได้ผล ในยุคของพวกเราใช้วิธีทางวิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้วว่า กลิ่นคาวในเนื้อหมูมาจากฮอร์โมนเพศชายซึ่งมีอยู่ในตัวหมูตัวผู้...”
“เพียงทำหมันให้มัน กลิ่นคาวก็จะหายไป”
“เมื่อหมูไม่มีเครื่องมือสืบพันธุ์ ก็จะไม่เป็นสัดและไม่กระสับกระส่าย เช่นนี้ก็จะกินเก่ง อ้วนง่าย ทั้งเนื้อยังหอมอร่อย...”
“พี่สี่ ภาระสำคัญเช่นนี้ขอมอบให้ท่าน นอกจากหมูตุ๋นน้ำแดงแล้ว ข้ายังทำหมูตงพัว หมูผัดคืนกระทะ หมูสามชั้นตุ๋น และซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง รวมถึงหมูเส้นผัดซอสปลาได้อีก...”
ชุยอิงเอ่ยชื่ออาหารจานเนื้อรวดเดียวหลายอย่าง ฟางอี๋อี้อดกลืนน้ำลายไม่ได้ “ล้วนเป็นอาหารทำกินในบ้านของยุคหลังทั้งนั้น ท่านไม่อยากลองชิมหรือ?”
“อยาก ข้าจะ...ข้าจะให้คนไปซื้อลูกหมูมาเลี้ยงไว้ที่ไร่นาของคฤหาสน์เลียงกั๋วกง แล้วหาช่างที่ทำหมันหมูเป็นมาลงมือ...” ฟางอี๋อี้ตัดสินใจแน่วแน่ อย่างไรเสียเขาเพียงออกคำสั่ง ย่อมมีคนมากมายมาจัดการเรื่องนี้