วันถัดมา
ภายในจวนองค์หญิง
องค์หญิงเกาหยางกลับมาจากอุทยานหลวง
แต่ไม่นานก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาอีก
จึงจัดตารางของตนในแต่ละวันให้แน่นขนัด
ต้องทำให้ชีวิตมีสีสันขึ้นให้จงได้
เช่นเดียวกับเมื่อวาน นางไปจุดธูปสักการะที่วัดฉือเอิน
วันนี้ก็ไปฟังดนตรีที่สำนักสอนดนตรี
จนเลยเที่ยงไปแล้ว นางจึงกลับมา
“องค์หญิง ในที่สุดท่านก็เสด็จกลับมาแล้ว”
ขันทีในจวนองค์หญิงรีบรุดเข้ามา มุ่งไปยังองค์หญิงเกาหยางที่เพิ่งกลับจากฟังดนตรีชมระบำที่สำนักสอนดนตรี ก่อนคำนับอย่างนอบน้อม แล้วกล่าวอย่างร้อนใจว่า
“องค์หญิง โปรดเสด็จไปทอดพระเนตรเถิด เมื่อวานท่านเขยกลับจวนเลียงกั๋วกง ทว่าจนบัดนี้ยังไม่กลับมา ข้าน้อยส่งคนไปสืบข่าว จึงได้รู้ว่าท่านกั๋วกงไม่ทราบว่าเหตุใดจึงพิโรธยิ่ง ถึงกับลงโทษท่านเขยตามกฎตระกูล...”
“ฟางอี๋อ้ายถูกตีหรือ?” สีหน้าเบื่อหน่ายขององค์หญิงเกาหยางพลันเปลี่ยนเป็นสนอกสนใจทันทีที่ได้ยินคำนี้
“นับแต่ข้าแต่งเข้าตระกูลฟางมา ยังไม่เคยได้ยินว่าฟางเซี่ยงลงโทษผู้ใดตามกฎตระกูล วันนี้กลับลงมือกับฟางอี๋อ้ายเสียได้?”
ขันทีชะงักงัน สีหน้าองค์หญิงแสดงชัดว่าไม่โปรดท่านเขย จนไม่คิดปิดบังกันแล้ว วันนี้เขามารายงานข่าว เป็นการตัดสินใจผิดหรือไม่?
แต่สามีภรรยาก็เป็นหนึ่งเดียวกัน หากเขาไม่รายงาน แล้วมีคนอื่นไปกราบทูลองค์หญิง เช่นนั้นมิเท่ากับว่าเขาบกพร่องในหน้าที่หรือ?
“ข้าน้อยก็ไม่ทราบ หากจะกล่าวถึงต้นเหตุ คงเป็นงานเลี้ยงในจวนเลียงกั๋วกงเมื่อเจ็ดวันก่อน ซึ่งจัดขึ้นเพื่อต้อนรับคุณหนูชุย มีเพียงท่านเขยของเราที่ไม่ได้กลับไป...”