หลี่ซื่อหมินหลับตาลงครู่หนึ่ง
แม้เขาจะไม่เต็มใจยอมรับ
แต่ก็จำต้องยอมรับ
เขาเคยมีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ…
นั่นคือบุตรชายคนโตของเขา เป็นบุตรคนแรกที่เขากับกวนอินปี้มีร่วมกัน
เขาเคยอุ้มเขา เคยสั่งสอนเขา เฝ้ามองเขาเติบโตจากเด็กตัวเล็ก ๆ จนมีรูปร่างหน้าตาเช่นทุกวันนี้
แม้องค์รัชทายาทจะมีข้อบกพร่องมากมาย แต่เขาจะทำใจได้อย่างไร?
“เรา…” สุดท้ายหลี่ซื่อหมินก็ยังกล่าวไม่ออก
ชุยอิงเอียงศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความเย็นชาอยู่บ้าง เอ่ยตรง ๆ ว่า
“หากพระองค์คิดจะปลดองค์รัชทายาท ก็จงรีบจัดการเสีย หากไม่คิดจะปลด ก็อย่าบีบคั้นเขาอีก…”
“เราบีบคั้นเขาหรือ? เราเคยบีบคั้นเขาตั้งแต่เมื่อใด?” น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินพลันดังขึ้น “องค์รัชทายาทเป็นบุตรสายตรงของเรา เราเพียงอยากช่วยเขา เคยคิดจะบีบคั้นเขาเสียที่ไหน?”
“ฝ่าบาทหลี่เอ่อร์ สิ่งที่พระองค์เรียกว่าช่วยเขา หมายถึงการจัดไท่จื่อเส้าซือและจั่วซื่อจื่อผู้กล้าทูลทัดทานอย่างตรงไปตรงมาไว้ข้างกายองค์รัชทายาทหรือ?”
“หรือหมายถึงการให้เหวยอ๋องย้ายเข้าไปประทับในตำหนักอู่เต๋อ ขยายความทะเยอทะยานของเขา เพิ่มระเบียบแบบแผนให้เขา กระทั่งครั้งหนึ่งยังอยู่เหนือกว่าตำหนักบูรพา จนทำให้เขาคิดว่าตนสามารถชิงตำแหน่งกับตำหนักบูรพาได้?”
น้ำเสียงของชุยอิงเย็นเยียบลงเช่นกัน
หากนี่คือการช่วยองค์รัชทายาท เช่นนั้นก็นับเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า
“เรา…เราเป็นโอรสสวรรค์ และยังเป็นเสด็จพ่อของเขา”
“เราจะตามใจให้เขาหมกมุ่นในสุรานารีไม่ได้ ยิ่งไม่อาจปล่อยให้เขากลายเป็นผู้ครองแผ่นดินที่โฉดเขลาไร้ความสามารถ”
“เราปฏิบัติต่อเขาอย่างเข้มงวด เพราะกลัวว่าเขาจะเดินผิดทาง”