ที่นี่คือยุคโบราณ การปล้นชิงฆ่าฟันเป็นเรื่องปกติ
หากต้องจบชีวิตลง ก็ถือเป็นเรื่องธรรมดา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้ดูแลขบวนสินค้าก็ค่อย ๆ อ่อนโยนลง
เขาเดินทางเหนือจรดใต้มาหลายปี พบเห็นความทุกข์ยากในโลกมามากมาย
เด็กหนุ่มที่ถูกครอบครัวบีบคั้นจนต้องหนีตามลำพังเช่นนี้ เขาใช่ว่าจะไม่เคยพบเห็น
เมื่อมองสภาพมอมแมมของชุยอิงอีกครั้ง แววหวาดกลัวในดวงตาก็ดูไม่เหมือนเสแสร้ง
ความระแวดระวังในใจสลายไปจนหมด กลับเกิดความสงสารขึ้นมาแทน
แต่...ผู้ดูแลขบวนสินค้าครุ่นคิด
บางครั้งคนที่น่าสงสาร อาจกลับกลายเป็นภัยแฝงที่ใหญ่หลวงที่สุด
หากรับนางเข้าขบวนสินค้า ให้ทำงานเบ็ดเตล็ดจริง ๆ
แล้วเกิดเรื่องขึ้นมา...
เวลานี้ หัวหน้าขบวนสินค้าก็เดินเข้ามา เขามองชุยอิงด้วยแววตาเย็นชา ราวกับต้องการมองทะลุนาง
แม้เด็กคนนี้จะยังเยาว์วัย ดูแล้วอายุเพียงสิบสองหรือสิบสามปี
แต่เมื่อต้องเดินทางภายนอก เขาไม่กล้าดูแคลนผู้ใดทั้งสิ้น
“เจ้าชื่ออะไร” ชายผู้นั้นถาม
“สวี่เซียน ข้าชื่อสวี่เซียน!” ชุยอิงตอบโดยไม่หน้าแดงแม้แต่น้อย พลางเงยหน้าขึ้นสบตาชายผู้นั้น
ดวงตากระจ่างใสราวกับท้องฟ้าแจ่มใสหลังสายฝน
ชายผู้นั้นใช้นิ้วคลึงกันเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่า “ในเมื่อไปทางเดียวกัน เจ้าก็ตามอยู่ท้ายขบวนสินค้าไป ส่วนเรื่องอื่น อย่าได้คิดโลภ...”
หมายความว่าให้ตามอยู่ห่าง ๆ แต่อย่าคิดว่าพวกเราจะดูแลเจ้า
กล่าวจบ ชายผู้นั้นกับผู้ดูแลขบวนสินค้าและองครักษ์หลายคนก็หันหลังเดินจากไป ชุยอิงตะโกนตามหลังว่า “ขอบคุณพี่ใหญ่ ข้าจะไม่สร้างปัญหาให้พวกท่านแน่นอน...”