นางถูกคุ้มกันมาตลอดทางจนถึงหน้าโรงเตี๊ยม ขณะกำลังจะขึ้นรถม้า
พลันได้ยินเสียงจากที่ไม่ไกลนัก นอกแนวองครักษ์ที่กั้นไว้
เฉาลี่ยืนอยู่ตรงนั้น ประสานมือคำนับนาง «คุณหนูชุย วันนี้คงต้องลาจากกันที่นี่ ขอให้คุณหนูเดินทางราบรื่น ปลอดภัยไร้กังวลไปตลอดชีวิต...»
ชุยอิงหันกลับไปมอง ก่อนยอบกายคำนับเล็กน้อย «ขอบคุณพี่เฉาที่ดูแลข้ามาหลายวัน หากวันหน้ามีเรื่องใด ท่านมาหาข้าที่ฉางอานได้ หากเวลานั้นข้ายังอยู่...»
การเดินทางครั้งนี้มุ่งหน้าสู่ฉางอาน แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
เฉาลี่ไม่เข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของนาง เพียงรู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่ชุยอิงมีน้ำใจถึงเพียงนี้
เขาสั่งให้คนยกห่อสัมภาระมา มอบให้ผู้คุ้มกันตรวจสอบ ก่อนเอ่ยว่า «การได้คุ้มกันคุณหนูเดินทางมาช่วงหนึ่ง นับเป็นเกียรติของเฉาผู้นี้แล้ว คุณหนูมุ่งหน้าสู่ฉางอาน เงินทองเหล่านี้ขอมอบให้ หวังว่าคุณหนูจะไม่รังเกียจ...»
ชุยอิงจะรังเกียจได้อย่างไร?
แต่รับน้ำใจของผู้อื่นแล้วยังจะเอาเงินของเขาอีก
นางทำเช่นนั้นไม่ลงจริง ๆ
นางกำลังจะปฏิเสธ ทว่ากลับเห็นพ่อบ้านจางยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเบาว่า
«ในเมื่อคุณหนูรับน้ำใจของเขาแล้ว ก็รับของเหล่านี้ไว้เถิด วันหน้าหากได้เป็นที่พึ่งให้เขา ก็ถือเป็นการตอบแทน...»
ที่พึ่ง?
ใคร?
ฉันน่ะหรือ?
ฉันจะเป็นที่พึ่งให้ใครได้ด้วยหรือ?
ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ไหม
แต่เมื่อเห็นพ่อบ้านจางพยักหน้าเล็กน้อย ชุยอิงก็อดมองไปทางเฉาลี่ไม่ได้ ครั้นเห็นสีหน้าเว้าวอนบนใบหน้าของเขา นางจึงเข้าใจ
เงินเหล่านี้คือของกำนัลที่เขามอบเพื่อฝากตัว
และยังเป็นความปรารถนาที่จะผูกสัมพันธ์กับนางด้วย