“นักเขียนหน้าใหม่จากเว็บกาก ๆ ยังกล้าเกาะกระแสอันเสินอีกเหรอ ถึงกับกล่าวหาว่าอันเสินลอกงานตัวเอง!”
“ตัวเองลอกงานเทพนักเขียนแล้วยังกลับคำใส่ร้ายคนอื่นอีก ไอ้ขยะ ไปตายซะ!”
“ฉันไม่ได้ทำ”
“เชี่ย! ไอ้ขยะนี่กล้าแก้ตัวอีกเหรอ! อันเสินลงงานก่อน มันลงทีหลังแท้ ๆ ยังไม่ยอมรับอีก!”
“รายงานแล้ว! รอโดนแบนได้เลย!”
“อย่าไปสนใจไอ้ขยะนั่นเลย อันเสินเพิ่งโพสต์วีว่าตัวเกม 《ดาวเจิดจรัส》 สร้างเสร็จแล้ว แถมยังเข้าร่วมการแข่งขันเกมโฮโลกราฟิกแห่งสหพันธรัฐด้วย! ตอนนี้กำลังไต่ตารางคะแนนอยู่! รีบไปสนับสนุนเร็ว!”
“อ๊ากกก! 《ดาวเจิดจรัส》 วางขายแล้ว ต้องดังระเบิดแน่! อาการเหี่ยวเฉาของฉันมีทางรักษาแล้ว!”
ดาวซี 444 ดาวขยะอันไร้ชื่อเสียง
ในห้องแคบมืดสลัวแห่งหนึ่ง ถูไป๋มองตัวอักษรที่ปรากฏบนจอเสมือน รู้สึกได้ถึงเจตนาร้ายมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่
ทันใดนั้น สมองกลบนข้อมือก็สั่นไม่หยุด ข่าวร้ายตามมาติด ๆ ทั้งผลงานถูกถอดออกจากเว็บนิยาย ถูกขึ้นบัญชีดำ และถูกบรรณาธิการลบผลงาน
“เพียะ!”
ถูไป๋เหลือบมอง ก่อนปิดสมองกลอย่างไม่ใส่ใจ
เขามองผ่านกระจกบนโต๊ะ เห็นใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
เด็กหนุ่มมีผิวซีด ผมสั้นหยักศกเล็กน้อย เปลือกตาปรืออย่างเกียจคร้าน รูปหน้างดงามหล่อเหลาเจือกลิ่นอายวัยเยาว์
นี่คือตัวเขา แต่ก็ไม่ใช่ตัวเขา
ถูไป๋เป็นผู้ข้ามมิติมาจากหัวเซี่ยในยุคโบราณของดาวสีน้ำเงิน
เขาเกิดในตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ แต่เพราะความชอบส่วนตัวจึงทิ้งวิชาต่อสู้แล้วหันมาเขียนหนังสือ
ก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขายังอายุไม่มาก เป็นนักศึกษาปีสองคณะอักษรศาสตร์
เมื่อตื่นขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น อาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด จอเสมือนปรากฏขึ้นตรงหน้า ความเห็นชั่วร้ายสารพัดถาโถมกลืนกินเขาราวกับน้ำหลาก
พูดตามตรง ตอนแรกถูไป๋มึนงงอยู่บ้าง
ทำได้เพียงรับความทรงจำไปพลาง ใช้สมองกลอย่างงุ่มง่ามเพื่อแก้ต่างให้เจ้าของร่างเดิมไปพลาง
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ไม่ได้ผลเลยสักนิด!
(ー_ー)!!
“พรวด—”
สมองปวดแปลบ ถูไป๋กระอักเลือดออกมาอีกคำ
กระจกเปรอะไปด้วยคราบเลือดทันที จนใบหน้าของเขาพร่าเลือน
“แค่ก ๆ…”
ถูไป๋ไออย่างหนัก เขาเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากอย่างสงบนิ่ง
ตั้งแต่ข้ามมิติมา ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็อาเจียนเป็นเลือดไปแล้ว 16 ครั้ง
เขาไม่ได้ใส่ใจ อย่างไรเสียอาเจียนไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ชินเอง
คนโบราณในหัวเซี่ยมีคำกล่าวว่า “มีเหตุย่อมมีผล” ในเมื่อเขาเข้ามาอยู่ในร่างของคนอื่น ก็ต้องรับความเจ็บปวดที่ร่างนี้เผชิญมาด้วย
ถูไป๋มองตัวเองในกระจกที่พร่าเลือน ราวกับได้เห็นเด็กหนุ่มดื้อรั้นในความทรงจำ
เขาถอนหายใจ เงยตาขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะทำความปรารถนาของนายให้เป็นจริง และช่วยแก้แค้นให้นาย”
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราตรีค่อย ๆ กลืนกินกลางวัน
ด้านนอกฝนเทลงมาอย่างหนัก เสียงซ่ากระหน่ำไม่ขาดสาย
หยาดฝนเย็นเฉียบลอดเข้ามาตามช่องว่าง กระทบร่างถูไป๋จนขนลุกซู่ ชะล้างคราบเลือดบนตัวเขาจางลงเล็กน้อย
เขานอนอยู่บนเตียง มองเพดานอย่างเหม่อลอย
พูดให้ฟังดูดีหน่อยก็คือเตียง แต่ที่จริงมันเป็นแค่แผ่นโลหะที่ลากกลับมาจากกองขยะเท่านั้น
เจ้าของร่างเดิมเป็นเด็กกำพร้าบนดาวขยะ ที่พักอาศัยอยู่ตอนนี้เป็นอาคารร้าง ส่วนเฟอร์นิเจอร์รอบตัวก็รื้อค้นมาจากกองขยะทั้งนั้น
ของมีค่าเพียงชิ้นเดียวคงเป็นสมองกลที่สวมอยู่บนข้อมือซ้าย
แน่นอนว่ามันก็เก็บมาเหมือนกัน
ถูไป๋ลูบสมองกลที่สึกหรออย่างหนัก เพราะมีมัน เจ้าของร่างเดิมจึงเริ่มรู้ว่าดวงดาวกว้างใหญ่เพียงใด และเริ่มใฝ่ฝันถึงความรุ่งเรืองของระบบดาวอื่น
เจ้าของร่างเดิมตั้งใจเรียน แต่สมองกลห่วยเกินกว่าจะสร้างเกมได้ จึงหัดเขียนนิยายแทน เขาเตรียมตัวอยู่สองปี พอได้เซ็นสัญญากับเว็บ ก็หวังจะเก็บเงินจากค่าทำงานประจำอันน้อยนิดให้พอจ่ายค่าเล่าเรียนสาขาทหารเดี่ยวขับหุ่นรบของโรงเรียนเตรียมทหาร
เขาฝันอยากมีหุ่นรบเป็นของตัวเองมาตลอด
เขาก้มหน้าก้มตาใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยมาสิบกว่าปี เพียงหวังว่าสักวันจะได้เป็นทหารที่เก่งกาจและได้รับความเคารพจากทุกคน
แต่ไม่คิดเลยว่าหลังนิยายเผยแพร่ออกไป สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำด่าทอถาโถม เขาอ่านความเห็นของผู้อ่านแล้วจึงไปดูนิยายเรื่อง 《ดาวเจิดจรัส》
กลับพบว่าเนื้อเรื่องหลักแทบไม่ต่างจากนิยายที่เขาเตรียมมาเป็นเวลาสองปี ต่างกันแค่วิธีเขียนเท่านั้น
เขาไม่เข้าใจ จึงตั้งคำถามในช่องความเห็น
ผลคือทุกคนคิดว่าเขาลอกงานเทพนักเขียน ทั้งยังไม่ยอมรับผิด เป็นขยะอย่างแท้จริง!
พวกนั้นยังอยากเปิดเผยข้อมูลส่วนตัว ทำให้เขามีมลทินและหมดโอกาสเข้าโรงเรียนเตรียมทหาร
สุดท้ายเจ้าของร่างเดิมสิ้นหวังจนพลังจิตปั่นป่วน
เขาไม่มีเงินซื้อยาระงับอาการ จึงจบชีวิตลงอย่างเงียบงันเช่นนี้
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แก่นวิญญาณในร่างก็กลายเป็นถูไป๋จากหัวเซี่ยในยุคโบราณของดาวสีน้ำเงิน
“แค่ก ๆ ๆ…”
เขากระอักเลือดออกมาอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดคลุ้งเต็มปาก สมองของถูไป๋เริ่มมืดวูบเป็นระลอก
“ฉันกำลังจะตายอีกแล้วเหรอ?”
เขาคิดอย่างจนใจ
หรือว่าการข้ามมิติครั้งนี้เป็นแค่แพ็กทดลองใช้หนึ่งวันจากสวรรค์?
จะหลอกกันเกินไปแล้วไหม!
บางทีอาจเป็นเพราะเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย ถูไป๋กลับสงบนิ่งอยู่บ้าง
แค่น่าเสียดายที่ช่วยระบายความแค้นให้เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ และคืนความบริสุทธิ์ให้เขาไม่ได้
ในตอนนั้นเอง เสียงเด็กน้อยใสกังวานพลันดังขึ้นในสมองของเขา—
【ติ๊ง! ระบบเผยแพร่วัฒนธรรมผูกมัดสำเร็จ!】
【หมายเลข 88 พร้อมรับใช้คุณ!】
ถูไป๋ชะงัก
นี่มัน…ระบบเหรอ?
เมื่อได้สติ เปลือกตาปรือของถูไป๋ก็เบิกกว้างขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายวาบ!
เขาสะดุ้งแล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง
“ระบบ ในที่สุดนายก็มามอบความอบอุ่นให้ฉันแล้วเหรอ?”
แปลว่าเขาไม่ต้องตายแล้วใช่ไหม?
【……】
【โฮสต์ ไม่มีความอบอุ่นให้ แต่จะเอาโลงศพไหม?】
“……” มุมปากถูไป๋กระตุก
“นายชื่อ 88 เหรอ?”
【ใช่แล้ว! ไอ้ลูกชาย!】
“……ไสหัวไป!”
ถูไป๋ปรือตาลงอย่างเกียจคร้านอีกครั้ง “ระบบ งั้นนายชื่อผีผีไปเลยแล้วกัน!”
ดูท่าทางยังไงก็ไม่ใช่ระบบที่จริงจังอยู่แล้ว!
【ติ๊ง! ตั้งชื่อโฮสต์สำเร็จ ระบบผีผีขอคารวะ!】
“แค่ก ๆ…มีอะไรก็พูดมา ถ้ายังเล่นไม่เลิก โฮสต์ของนายจะไม่รอดจริง ๆ แล้วนะ!” ถูไป๋ไอเป็นเลือดออกมาอีกหลายคำ ก่อนจะอ่อนแรงลงนอน
เห็นดังนั้น ระบบก็ไม่กล้าเล่นอีก
【ติ๊ง! คุณได้รับภารกิจ: สร้างเกมขนาดใหญ่หนึ่งเกมเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันเกมโฮโลกราฟิกแห่งสหพันธรัฐประจำปีนี้
ข้อกำหนด: กระตุ้นอารมณ์ของผู้เล่นให้ถึงขีดสุด และเผยแพร่วัฒนธรรมอย่างหนึ่งของดาวสีน้ำเงิน
รางวัลภารกิจ: ฟื้นฟูร่างกาย ×1 แต้ม +1000
บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ไม่มี】
ถูไป๋: “!!!”
เขาลุกพรวดขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้าง “การแข่งขันเกมโฮโลกราฟิกแห่งสหพันธรัฐ? ไม่ใช่ว่าปิดรับคืนนี้เหรอ?”
ใคร ๆ ก็รู้ว่าการสร้างเกมโฮโลกราฟิกอย่างเร็วที่สุดยังต้องใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือน นั่นยังเป็นกรณีของสตูดิโอด้วยซ้ำ
ถ้าเป็นคนคนเดียว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปี เพราะมีทั้งจินตนาการและพลังจิตไม่เพียงพอ!
จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คนคนเดียวไม่มีทางสร้างตัวเกมโฮโลกราฟิกให้เสร็จภายในวันเดียวได้เด็ดขาด!
【ใช่แล้ว】
【โฮสต์ เหลือเวลาอีก 2 ชั่วโมง 43 นาที 26 วินาที ก่อนปิดรับสมัครนะ~】
มุมปากถูไป๋กระตุกอย่างแรง “นะกับผีน่ะสิ!”
ผีผีรู้สึกผิดขึ้นมา
【โฮสต์ ระบบมีมิติสร้างโลกในตัว สามารถสร้างตัวเกมภายในนั้นได้ เอ็นพีซีอัจฉริยะจะสุ่มสร้างขึ้นเอง ช่วยประหยัดเวลาได้มากที่สุด อีกทั้งโลกที่สร้างขึ้นยังจะได้รับการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์】
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถูไป๋ก็สูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์
ตอนนี้คงทำได้แค่ลองเสี่ยงดูแล้ว!
ภายใต้การชี้นำของผีผี ถูไป๋แผ่พลังจิตเข้าไปใน【มิติสร้างโลก】
วินาทีถัดมา ท้องฟ้าพลิกกลับ โลกหมุนคว้าง
ถูไป๋กวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วพบว่าตัวเองมาอยู่ในพื้นที่สีขาวล้วน
ผีผีกลายเป็นลูกบอลแสง ลอยมาตรงหน้าถูไป๋แล้วอธิบายว่า
【ฟังก์ชันมิติสร้างโลกอาศัยพลังจิตของโฮสต์】
【โดยทั่วไป คนที่มีจินตนาการไม่เพียงพอเมื่อเข้ามาจะเห็นเพียงพื้นที่สีขาวล้วน ส่วนคนที่มีพลังจิตไม่พอจะถูกดีดออกไปหลังสร้างแบบจำลองได้ไม่นาน เพื่อป้องกันไม่ให้ใช้พลังจิตมากเกินไปจนเกิดบาดแผลถาวร】
【แต่โฮสต์ไม่ต้องกังวลเกินไป สิ่งเหล่านี้ฝึกฝนกันได้—】
พูดยังไม่ทันจบ เสียงของผีผีก็หยุดกึกไป