หน่วยงานประจำหมู่บ้านเขาพิง
จางต้าโหย่ว ผู้ใหญ่บ้าน กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่า ๆ มือประคองกระติกน้ำร้อนที่สีถลอก จิบชาอึกแล้วอึกเล่า
ประตูหน่วยงานประจำหมู่บ้านถูกผลักเปิดขึ้นกะทันหัน เจียงหว่านถังดึงลู่เฉินโจวเดินฉับ ๆ เข้ามา
ชาวบ้านหลายคนที่ได้ข่าวและตามมาดูความครึกครื้นก็กรูกันเข้ามาด้วย จนเบียดหน่วยงานหลังเล็ก ๆ เสียแน่นขนัด
จางต้าโหย่ววางถ้วยชาลง เงยหน้ามองเจียงหว่านถังกับลู่เฉินโจวตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและสงสัย
ชาวบ้านต่างพูดกันคนละคำสองคำ ในที่สุดก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเมื่อครู่ได้ครบถ้วน
เงินสด 500 หยวน! จะสร้างบ้านอิฐหลังแรกของหมู่บ้าน!
จางต้าโหย่วขมวดคิ้วแน่น มองเจียงหว่านถังแล้วอดเอ่ยปากไม่ได้
“ปัญญาชนเจียง เธอคิดอะไรอยู่กันแน่? เธอเป็นสาวจากเมืองหลวงของมณฑล ครอบครัวก็ทำงานอยู่โรงงานใหญ่ทั้งพ่อทั้งแม่ แต่เธอกลับขายโควตางานไป... แบบนี้ไม่เท่ากับตัดทางถอยของตัวเองหรอกหรือ?”
ชาวบ้านรอบข้างพากันซุบซิบตามทันที สีหน้าไม่เข้าใจเอาเสียเลย
“นั่นสิ ปัญญาชนเจียง ในเมืองดีจะตาย! มีไฟฟ้า มีถนน ฝนตกก็ไม่ต้องเหยียบโคลน!”
“อยู่ในเมืองดี ๆ ไม่ชอบ ดันมาอยู่กับลู่เฉินโจว ไอ้หนุ่มบ้านนอกนี่ เธอสมองเลอะเลือนไปแล้วหรือไง?”
“ลู่เฉินโจวไม่มีแม้แต่บ้านเป็นหลังเป็นเรื่อง อาศัยแค่เรือนข้างโทรม ๆ สองหลังที่ใกล้จะพัง เธอแต่งกับเขา ต่อไปคงต้องทนทุกข์ไม่รู้จบ!”
สายตาเคลือบแคลงและเยาะเย้ยหลายคู่ทิ่มแทงคนทั้งสองตรง ๆ