หลงเข้ามาในนิยายชายเป็นใหญ่ จนถูกหลงเทียนจู่จับจ้อง

ตอนที่ 3 เทพบุตรกับตระกูล

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลิ่วซุ่ยไม่อยากต้องเผชิญเรื่องกินเศษอาหารเหลือจากเมื่อคืนอีก นางไม่มีนิสัยกินน้ำลายคนอื่น ต่อให้เป็นเพียงความเป็นไปได้ก็ไม่ได้ทั้งนั้น

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มกำลังทาน้ำมันบนตัวปลาอย่างพิถีพิถัน หลิ่วซุ่ยก็เอ่ยขึ้น

“คุณชายมู่ ท่านจับปลามาตั้งสามตัวแน่ะ อาหารที่ข้าทำมันแย่เกินไปจริง ๆ ขอแบ่งให้ข้าสักตัวได้ไหม?”

นางเสริมอย่างหนักแน่น

“แค่ตัวเดียวก็พอ ข้ากินไม่เก่งหรอก”

มู่ฉือเค่อไม่ตอบ ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

หลิ่วซุ่ยตัดสินใจลุยให้ถึงที่สุด ยื่นมือไปคว้าแขนอีกข้างที่ว่างของเด็กหนุ่ม แล้วใช้แผนง้องอน

“คุณชายมู่ ได้ไหมเจ้าคะ ท่านก็เห็นแล้วว่าฝีมือทำอาหารของข้าแย่เหลือเกิน กลืนไม่ลง ข้าหิวมาก อยากกินของร้อน ๆ สักคำ ท่านยอมให้ข้าได้ไหม ได้หรือไม่...”

ยังพูดไม่ทันจบประโยค มู่ฉือเค่อก็เอ่ยเสียงเย็น

“ไม่อยากตายก็หุบปาก”

หลิ่วซุ่ยหงอยลงทันที คนผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมสมกับนิสัยใจคอโหดร้ายเสียจริง

นางอดคิดไม่ได้

ดอกไม้งามปักลงบนกองมูลวัว

ช่างน่าเสียดายที่ภายหน้าหญิงงามเหล่านั้นจะวิ่งตามเขาต้อย ๆ

ก็แค่บำเพ็ญเพียรสูงกว่าเล็กน้อย หน้าตาดีกว่าหน่อย นอกจากข้อดีสองอย่างนี้แล้ว นางก็ไม่รู้ว่าพวกนางเห็นอะไรในตัวเขา

อารมณ์ร้าย เห็นแก่ประโยชน์ตนเป็นที่สุด ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยปิดบังว่าไม่ชอบพวกนาง คนเย็นชาไร้หัวใจเช่นนี้คู่ควรให้มอบใจจริงหรือ

โลกบำเพ็ญเซียนยึดถือกฎผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง

โลกนี้บูชาความแข็งแกร่งอย่างที่สุด ยิ่งมู่ฉือเค่อมีใบหน้าหล่อเหลาเช่นนั้น ก็ยิ่งมีแรงดึงดูดและทำให้ผู้คนลุ่มหลงใช่หรือไม่

มีโอกาสสูงว่าจะเป็นเช่นนั้น

เพราะอย่างนั้น ต่อให้ไม่ได้หัวใจของเขา พวกนางก็ยังเต็มใจวิ่งเข้าหา

หลิ่วซุ่ยส่ายหน้า สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง

ตอนนี้นางเป็นเพียงชิ้นเนื้อบนเขียงของผู้อื่น จะเชือดจะฆ่าก็ขึ้นอยู่กับความคิดเดียวของมู่ฉือเค่อ

ยังมีอารมณ์มาคิดเรื่องพวกนี้อีก

หวังว่าความต่ำต้อยของตนจะแลกกับวาสนาได้มากขึ้นหน่อยเถอะ

ด้วยพรสวรรค์ระดับคนธรรมดาอย่างนาง ต่อให้บำเพ็ญอีกหมื่นปีก็ยากจะเหินสู่เซียน

แต่เอาจริง ๆ แล้ว

หากมู่ฉือเค่อไม่ฆ่านาง ไม่บังคับให้นางปรนนิบัติ ทั้งยังมอบวาสนาให้นางโดยไม่มีเงื่อนไข สัญญานี้ก็ทำกำไรยับเยิน

กำไรล้นหลามจริง ๆ

ฮี่ ๆ...

สุดท้ายหลิ่วซุ่ยก็ยังถูกบังคับให้กินน้ำลายของมู่ฉือเค่อ ปลาแต่ละตัวถูกเขากินไปเกินครึ่ง

คนผู้นี้มีนิสัยประหลาด ชอบกินอาหารแบบนี้หรือไร กินยังไม่หมดก็จะไปหาจานใหม่แล้ว

เด็กหนุ่มเช็ดคมกระบี่อย่างตั้งใจ ใบหน้าสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

หากไม่ใช่เพราะเขาทำเช่นนี้ หลิ่วซุ่ยคงสงสัยไปแล้วว่าจงใจให้นางกินน้ำลายของเขา

……

หลังจากกินเสร็จ พวกเขาพักกันไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็ออกสำรวจแดนลี้ลับต่อ

แดนลี้ลับแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล มองไปสุดสายตาก็ยังไม่เห็นปลายทาง แม้ผ่านไปสองวันหนึ่งคืน ก็ยังได้พบกับทิวทัศน์ใหม่

นับแต่เริ่มออกเดินทาง

นอกจากเวลาพักกินข้าวได้พักเพียงหนึ่งก้านธูป ก็ไม่เคยหยุดเลย

มู่ฉือเค่อราวกับหุ่นเชิด ไม่เห็นเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย

หลิ่วซุ่ยใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว นางไม่ไหวจะทนอีกต่อไป คนทำงานก็ไม่ได้ถูกกดขี่กันขนาดนี้

หลิ่วซุ่ยหอบหายใจ หยุดยืนอยู่ด้านหลังเขา ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือเท้าเอว มองเด็กหนุ่มชุดดำที่อยู่ห่างไปสองก้าว

“คุณชายมู่ ข้าทนไม่ไหวแล้ว รู้สึกไม่สบายไปหมด ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่ ท่านไปหาทรัพยากรคนเดียวเถิด”

หลิ่วซุ่ยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะยอมหรือไม่ ระหว่างพูดนางก็เดินไปนั่งพิงใต้ต้นไม้เสียแล้ว

นึกไม่ถึงว่าวันนี้มู่ฉือเค่อจะพูดง่าย ไม่ข่มขู่ด้วยคำเย็นชา เขาเดินต่อไปโดยไม่หยุดฝีเท้า แล้วออกไปหาทรัพยากรด้วยตนเองจริง ๆ

หลิ่วซุ่ยโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง

แต่ขณะที่นางเพิ่งหลับตา เตรียมจะหลับสนิท พลันมีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง คล้ายปากใหญ่กำลังจะกลืนกินนางลงท้อง

หลิ่วซุ่ยสะดุ้งเฮือก พริบตาเดียวก็พุ่งไปไกลร้อยเมตร

ที่แท้เป็นต้นไม้กลืนคน

ในหนังสือเคยบันทึกไว้ว่า ต้นไม้กลืนคนมีความอยากอาหารมหาศาล หากถูกมันกลืนลงท้อง ก็ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่วินาทีเดียว

ต้นไม้กลืนคนต้นนี้ยังมีขั้นบำเพ็ญสูงกว่านางอยู่บ้าง

โชคดีที่เมื่อครู่นางหนีได้เร็ว

ไม่เช่นนั้น...

หลิ่วซุ่ยไม่กล้าอยู่ต่อ แดนลี้ลับแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายทุกหนแห่ง

นางอาศัยสัญญาค้นหามู่ฉือเค่อจนพบ

ขณะนี้เด็กหนุ่มกำลังสนทนากับคนผู้หนึ่ง

เป็นหญิงสาวหน้าตางดงาม อายุราวสิบเจ็ดปี เสื้อผ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าล้วนหรูหรา

หลิ่วซุ่ยมองออกว่าหญิงสาวหลงรักมู่ฉือเค่อ จึงวางท่าทีเยี่ยงสาวใช้แล้วเดินเข้าไปหา

“เจ้าเป็นใคร?”

หญิงสาวหน้าตางดงามขมวดคิ้วถาม

หลิ่วซุ่ยวางท่าทีสุภาพ

“ข้าเป็นสาวใช้ของคุณชายเจ้าค่ะ”

หญิงสาวขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม

“สาวใช้?”

นางมองมู่ฉือเค่ออย่างเจ็บปวด

“พี่มู่ ท่านมิใช่ไม่เคยยอมให้สตรีเข้าใกล้เพื่อปรนนิบัติหรอกหรือ นางเป็นสาวใช้ของท่านจริงหรือ?”

เพื่อป้องกันไม่ให้มู่ฉือเค่อตอบว่านางเป็นสาวใช้ข้างเตียง อีกทั้งสตรีที่ชอบมู่ฉือเค่อก็มีมากมาย นางย่อมตกเป็นที่อิจฉาชิงชังได้ง่าย

หลิ่วซุ่ยไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเหล่าสตรีของเขา จึงรีบเอ่ยก่อน

“แม่นาง ข้าเป็นสาวใช้จริง ๆ”

คนที่อยู่ในที่นี้รวมหลิ่วซุ่ยแล้วมีเพียงห้าคน อีกสองคนล้วนเป็นสหายของหญิงสาวหน้าตางดงาม

จะเรียกว่าสหายก็ไม่ถูกนัก ควรเรียกว่าผู้ติดตามมากกว่า

เวินซวงกลับคล้ายไม่ได้ยินคำพูดของหลิ่วซุ่ย ในใจนางรู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก อยากดึงแขนมู่ฉือเค่อ แต่เขากลับหลบไป

“พี่มู่ ท่าน...ชอบนางหรือ?”

มู่ฉือเค่อยังไม่ทันเอ่ยปาก

หลิ่วซุ่ยก็ชิงพูดก่อนอีกครั้ง

“แม่นาง ท่านเข้าใจผิดแล้วจริง ๆ ข้าเพียงรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้า อาหาร ที่พัก และการเดินทางของคุณชายในแต่ละวันเท่านั้น”

เวินซวงฟังเข้าไปในที่สุด ริมฝีปากขยับอย่างลังเลและกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

“จริงหรือ?”

เมื่อถูกเด็กสาวถามด้วยแววตาจริงใจเช่นนี้ หลิ่วซุ่ยก็รู้สึกว่าหากโกหกนางอีกคงไร้มโนธรรมไปหน่อย

นางอ้าปาก อยากหาทางแก้ตัวให้ดีที่สุด แต่คิดไปคิดมาก็เหมือนจะมีเพียงคำตอบนี้ที่อีกฝ่ายพอใจ

มู่ฉือเค่อผู้เป็นดั่งผู้ช่วยชีวิตเอ่ยปากขึ้น

“แม่นางเวิน ท่านล้ำเส้นแล้ว”

ท่าทีเย็นชายิ่งนัก แต่ก็สมกับนิสัยของมู่ฉือเค่อ เขาไม่ชอบให้สตรีแย่งชิงความรักกันมาแต่ไหนแต่ไร

ความรู้สึกเจ็บปวดของเวินซวงแสดงออกมาชัดเจน แต่มู่ฉือเค่อยึดถือผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง เขาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากวาสนา

“มิใช่ว่าทางใต้มีวาสนาเกี่ยวกับผลเฟิ่งหรือ?”

ผลเฟิ่งเติบโตบนต้นเฟิง ใช้เวลาพันปีจึงสุกงอม

ภายในอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ

แม้จะเทียบกับดอกไม้เจ็ดสีหรือดอกไม้ห้าสีไม่ได้ แต่ก็นับเป็นทรัพยากรชั้นดี

“ใช่เจ้าค่ะ” เวินซวงดึงสติกลับจากความผิดหวัง “รอบผลเฟิ่งมีค่ายกลมากมาย พวกเราล้วนไม่เชี่ยวชาญค่ายกลนัก กำลังคิดว่าจะพลาดวาสนานี้เสียแล้ว โชคดีที่ได้พบพี่มู่”

……

ค่ายกลนี้ประกอบขึ้นจากค่ายกลซับซ้อนหลายชั้น มีความละเอียดลึกซึ้งหาได้ยาก

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญค่ายกล อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งวันจึงจะไขปริศนาได้

ทว่าสำหรับมู่ฉือเค่อผู้เป็นตัวโกง นี่เป็นเรื่องง่ายดาย เด็กหนุ่มชุดดำใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็จัดการได้อย่างสบาย ๆ

ผลเฟิ่งมีทั้งหมดสิบผล เวินซวงเสนอขึ้น

“พี่มู่ ท่านออกแรงมากที่สุด ท่านเอาไปหกส่วน ข้าเอาสี่ส่วน ดีหรือไม่?”

มู่ฉือเค่อไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งสองตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เก็บผลเฟิ่งบนต้นจนหมด

เวินซวงมองเด็กหนุ่มชุดดำที่นั่งลงข้าง ๆ เตรียมเข้าฌานดูดซับผลเฟิ่ง

“พี่มู่ ข้าจะมุ่งหน้าไปทางเหนือ ได้ยินว่าที่นั่นมีน้ำพุเย็นอยู่แห่งหนึ่ง รอบน้ำพุมีสมบัติมากมาย ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่?”

น้ำพุเย็นทางเหนือแห่งนั้นก็คือทะเลสาบที่หลิ่วซุ่ยกับมู่ฉือเค่อพักค้างคืนอยู่ข้าง ๆ

มู่ฉือเค่อปฏิเสธ

“ไม่ต้อง”

สองคำ สอดคล้องกับนิสัยของเขาอย่างยิ่ง

มู่ฉือเค่อกวาดทรัพยากรที่นั่นไปจนหมดแล้ว หลิ่วซุ่ยอดสงสารเวินซวงอยู่หนึ่งวินาทีไม่ได้

เวินซวงยังอยากพูดอะไรอีก แต่ผู้ติดตามคนหนึ่งห้ามนางไว้อย่างเด็ดขาด

“คุณหนู ชักช้าไม่ได้แล้ว”

น้ำเสียงจริงจังของเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน

เวินซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่งระหว่างเทพบุตรในใจและตระกูลของตน สุดท้ายก็ยังจากไป ทว่าตอนเดินจากไป สายตายังคงอ้อยอิ่งพันพัวอยู่กับมู่ฉือเค่อ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป