หลิ่วซุ่ยไม่อยากต้องเผชิญเรื่องกินเศษอาหารเหลือจากเมื่อคืนอีก นางไม่มีนิสัยกินน้ำลายคนอื่น ต่อให้เป็นเพียงความเป็นไปได้ก็ไม่ได้ทั้งนั้น
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มกำลังทาน้ำมันบนตัวปลาอย่างพิถีพิถัน หลิ่วซุ่ยก็เอ่ยขึ้น
“คุณชายมู่ ท่านจับปลามาตั้งสามตัวแน่ะ อาหารที่ข้าทำมันแย่เกินไปจริง ๆ ขอแบ่งให้ข้าสักตัวได้ไหม?”
นางเสริมอย่างหนักแน่น
“แค่ตัวเดียวก็พอ ข้ากินไม่เก่งหรอก”
มู่ฉือเค่อไม่ตอบ ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
หลิ่วซุ่ยตัดสินใจลุยให้ถึงที่สุด ยื่นมือไปคว้าแขนอีกข้างที่ว่างของเด็กหนุ่ม แล้วใช้แผนง้องอน
“คุณชายมู่ ได้ไหมเจ้าคะ ท่านก็เห็นแล้วว่าฝีมือทำอาหารของข้าแย่เหลือเกิน กลืนไม่ลง ข้าหิวมาก อยากกินของร้อน ๆ สักคำ ท่านยอมให้ข้าได้ไหม ได้หรือไม่...”
ยังพูดไม่ทันจบประโยค มู่ฉือเค่อก็เอ่ยเสียงเย็น
“ไม่อยากตายก็หุบปาก”
หลิ่วซุ่ยหงอยลงทันที คนผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมสมกับนิสัยใจคอโหดร้ายเสียจริง
นางอดคิดไม่ได้
ดอกไม้งามปักลงบนกองมูลวัว
ช่างน่าเสียดายที่ภายหน้าหญิงงามเหล่านั้นจะวิ่งตามเขาต้อย ๆ
ก็แค่บำเพ็ญเพียรสูงกว่าเล็กน้อย หน้าตาดีกว่าหน่อย นอกจากข้อดีสองอย่างนี้แล้ว นางก็ไม่รู้ว่าพวกนางเห็นอะไรในตัวเขา
อารมณ์ร้าย เห็นแก่ประโยชน์ตนเป็นที่สุด ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยปิดบังว่าไม่ชอบพวกนาง คนเย็นชาไร้หัวใจเช่นนี้คู่ควรให้มอบใจจริงหรือ
โลกบำเพ็ญเซียนยึดถือกฎผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง
โลกนี้บูชาความแข็งแกร่งอย่างที่สุด ยิ่งมู่ฉือเค่อมีใบหน้าหล่อเหลาเช่นนั้น ก็ยิ่งมีแรงดึงดูดและทำให้ผู้คนลุ่มหลงใช่หรือไม่
มีโอกาสสูงว่าจะเป็นเช่นนั้น
เพราะอย่างนั้น ต่อให้ไม่ได้หัวใจของเขา พวกนางก็ยังเต็มใจวิ่งเข้าหา
หลิ่วซุ่ยส่ายหน้า สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง
ตอนนี้นางเป็นเพียงชิ้นเนื้อบนเขียงของผู้อื่น จะเชือดจะฆ่าก็ขึ้นอยู่กับความคิดเดียวของมู่ฉือเค่อ
ยังมีอารมณ์มาคิดเรื่องพวกนี้อีก
หวังว่าความต่ำต้อยของตนจะแลกกับวาสนาได้มากขึ้นหน่อยเถอะ
ด้วยพรสวรรค์ระดับคนธรรมดาอย่างนาง ต่อให้บำเพ็ญอีกหมื่นปีก็ยากจะเหินสู่เซียน
แต่เอาจริง ๆ แล้ว
หากมู่ฉือเค่อไม่ฆ่านาง ไม่บังคับให้นางปรนนิบัติ ทั้งยังมอบวาสนาให้นางโดยไม่มีเงื่อนไข สัญญานี้ก็ทำกำไรยับเยิน
กำไรล้นหลามจริง ๆ
ฮี่ ๆ...
สุดท้ายหลิ่วซุ่ยก็ยังถูกบังคับให้กินน้ำลายของมู่ฉือเค่อ ปลาแต่ละตัวถูกเขากินไปเกินครึ่ง
คนผู้นี้มีนิสัยประหลาด ชอบกินอาหารแบบนี้หรือไร กินยังไม่หมดก็จะไปหาจานใหม่แล้ว
เด็กหนุ่มเช็ดคมกระบี่อย่างตั้งใจ ใบหน้าสงบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
หากไม่ใช่เพราะเขาทำเช่นนี้ หลิ่วซุ่ยคงสงสัยไปแล้วว่าจงใจให้นางกินน้ำลายของเขา
……
หลังจากกินเสร็จ พวกเขาพักกันไม่ถึงครึ่งก้านธูปก็ออกสำรวจแดนลี้ลับต่อ
แดนลี้ลับแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล มองไปสุดสายตาก็ยังไม่เห็นปลายทาง แม้ผ่านไปสองวันหนึ่งคืน ก็ยังได้พบกับทิวทัศน์ใหม่
นับแต่เริ่มออกเดินทาง
นอกจากเวลาพักกินข้าวได้พักเพียงหนึ่งก้านธูป ก็ไม่เคยหยุดเลย
มู่ฉือเค่อราวกับหุ่นเชิด ไม่เห็นเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย
หลิ่วซุ่ยใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว นางไม่ไหวจะทนอีกต่อไป คนทำงานก็ไม่ได้ถูกกดขี่กันขนาดนี้
หลิ่วซุ่ยหอบหายใจ หยุดยืนอยู่ด้านหลังเขา ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือเท้าเอว มองเด็กหนุ่มชุดดำที่อยู่ห่างไปสองก้าว
“คุณชายมู่ ข้าทนไม่ไหวแล้ว รู้สึกไม่สบายไปหมด ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่ ท่านไปหาทรัพยากรคนเดียวเถิด”
หลิ่วซุ่ยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะยอมหรือไม่ ระหว่างพูดนางก็เดินไปนั่งพิงใต้ต้นไม้เสียแล้ว
นึกไม่ถึงว่าวันนี้มู่ฉือเค่อจะพูดง่าย ไม่ข่มขู่ด้วยคำเย็นชา เขาเดินต่อไปโดยไม่หยุดฝีเท้า แล้วออกไปหาทรัพยากรด้วยตนเองจริง ๆ
หลิ่วซุ่ยโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีมโนธรรมอยู่บ้าง
แต่ขณะที่นางเพิ่งหลับตา เตรียมจะหลับสนิท พลันมีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง คล้ายปากใหญ่กำลังจะกลืนกินนางลงท้อง
หลิ่วซุ่ยสะดุ้งเฮือก พริบตาเดียวก็พุ่งไปไกลร้อยเมตร
ที่แท้เป็นต้นไม้กลืนคน
ในหนังสือเคยบันทึกไว้ว่า ต้นไม้กลืนคนมีความอยากอาหารมหาศาล หากถูกมันกลืนลงท้อง ก็ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่วินาทีเดียว
ต้นไม้กลืนคนต้นนี้ยังมีขั้นบำเพ็ญสูงกว่านางอยู่บ้าง
โชคดีที่เมื่อครู่นางหนีได้เร็ว
ไม่เช่นนั้น...
หลิ่วซุ่ยไม่กล้าอยู่ต่อ แดนลี้ลับแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายทุกหนแห่ง
นางอาศัยสัญญาค้นหามู่ฉือเค่อจนพบ
ขณะนี้เด็กหนุ่มกำลังสนทนากับคนผู้หนึ่ง
เป็นหญิงสาวหน้าตางดงาม อายุราวสิบเจ็ดปี เสื้อผ้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าล้วนหรูหรา
หลิ่วซุ่ยมองออกว่าหญิงสาวหลงรักมู่ฉือเค่อ จึงวางท่าทีเยี่ยงสาวใช้แล้วเดินเข้าไปหา
“เจ้าเป็นใคร?”
หญิงสาวหน้าตางดงามขมวดคิ้วถาม
หลิ่วซุ่ยวางท่าทีสุภาพ
“ข้าเป็นสาวใช้ของคุณชายเจ้าค่ะ”
หญิงสาวขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม
“สาวใช้?”
นางมองมู่ฉือเค่ออย่างเจ็บปวด
“พี่มู่ ท่านมิใช่ไม่เคยยอมให้สตรีเข้าใกล้เพื่อปรนนิบัติหรอกหรือ นางเป็นสาวใช้ของท่านจริงหรือ?”
เพื่อป้องกันไม่ให้มู่ฉือเค่อตอบว่านางเป็นสาวใช้ข้างเตียง อีกทั้งสตรีที่ชอบมู่ฉือเค่อก็มีมากมาย นางย่อมตกเป็นที่อิจฉาชิงชังได้ง่าย
หลิ่วซุ่ยไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเหล่าสตรีของเขา จึงรีบเอ่ยก่อน
“แม่นาง ข้าเป็นสาวใช้จริง ๆ”
คนที่อยู่ในที่นี้รวมหลิ่วซุ่ยแล้วมีเพียงห้าคน อีกสองคนล้วนเป็นสหายของหญิงสาวหน้าตางดงาม
จะเรียกว่าสหายก็ไม่ถูกนัก ควรเรียกว่าผู้ติดตามมากกว่า
เวินซวงกลับคล้ายไม่ได้ยินคำพูดของหลิ่วซุ่ย ในใจนางรู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก อยากดึงแขนมู่ฉือเค่อ แต่เขากลับหลบไป
“พี่มู่ ท่าน...ชอบนางหรือ?”
มู่ฉือเค่อยังไม่ทันเอ่ยปาก
หลิ่วซุ่ยก็ชิงพูดก่อนอีกครั้ง
“แม่นาง ท่านเข้าใจผิดแล้วจริง ๆ ข้าเพียงรับผิดชอบเรื่องเสื้อผ้า อาหาร ที่พัก และการเดินทางของคุณชายในแต่ละวันเท่านั้น”
เวินซวงฟังเข้าไปในที่สุด ริมฝีปากขยับอย่างลังเลและกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
“จริงหรือ?”
เมื่อถูกเด็กสาวถามด้วยแววตาจริงใจเช่นนี้ หลิ่วซุ่ยก็รู้สึกว่าหากโกหกนางอีกคงไร้มโนธรรมไปหน่อย
นางอ้าปาก อยากหาทางแก้ตัวให้ดีที่สุด แต่คิดไปคิดมาก็เหมือนจะมีเพียงคำตอบนี้ที่อีกฝ่ายพอใจ
มู่ฉือเค่อผู้เป็นดั่งผู้ช่วยชีวิตเอ่ยปากขึ้น
“แม่นางเวิน ท่านล้ำเส้นแล้ว”
ท่าทีเย็นชายิ่งนัก แต่ก็สมกับนิสัยของมู่ฉือเค่อ เขาไม่ชอบให้สตรีแย่งชิงความรักกันมาแต่ไหนแต่ไร
ความรู้สึกเจ็บปวดของเวินซวงแสดงออกมาชัดเจน แต่มู่ฉือเค่อยึดถือผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง เขาไม่สนใจสิ่งใดนอกจากวาสนา
“มิใช่ว่าทางใต้มีวาสนาเกี่ยวกับผลเฟิ่งหรือ?”
ผลเฟิ่งเติบโตบนต้นเฟิง ใช้เวลาพันปีจึงสุกงอม
ภายในอัดแน่นด้วยพลังวิญญาณ
แม้จะเทียบกับดอกไม้เจ็ดสีหรือดอกไม้ห้าสีไม่ได้ แต่ก็นับเป็นทรัพยากรชั้นดี
“ใช่เจ้าค่ะ” เวินซวงดึงสติกลับจากความผิดหวัง “รอบผลเฟิ่งมีค่ายกลมากมาย พวกเราล้วนไม่เชี่ยวชาญค่ายกลนัก กำลังคิดว่าจะพลาดวาสนานี้เสียแล้ว โชคดีที่ได้พบพี่มู่”
……
ค่ายกลนี้ประกอบขึ้นจากค่ายกลซับซ้อนหลายชั้น มีความละเอียดลึกซึ้งหาได้ยาก
แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญค่ายกล อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งวันจึงจะไขปริศนาได้
ทว่าสำหรับมู่ฉือเค่อผู้เป็นตัวโกง นี่เป็นเรื่องง่ายดาย เด็กหนุ่มชุดดำใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็จัดการได้อย่างสบาย ๆ
ผลเฟิ่งมีทั้งหมดสิบผล เวินซวงเสนอขึ้น
“พี่มู่ ท่านออกแรงมากที่สุด ท่านเอาไปหกส่วน ข้าเอาสี่ส่วน ดีหรือไม่?”
มู่ฉือเค่อไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งสองตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เก็บผลเฟิ่งบนต้นจนหมด
เวินซวงมองเด็กหนุ่มชุดดำที่นั่งลงข้าง ๆ เตรียมเข้าฌานดูดซับผลเฟิ่ง
“พี่มู่ ข้าจะมุ่งหน้าไปทางเหนือ ได้ยินว่าที่นั่นมีน้ำพุเย็นอยู่แห่งหนึ่ง รอบน้ำพุมีสมบัติมากมาย ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่?”
น้ำพุเย็นทางเหนือแห่งนั้นก็คือทะเลสาบที่หลิ่วซุ่ยกับมู่ฉือเค่อพักค้างคืนอยู่ข้าง ๆ
มู่ฉือเค่อปฏิเสธ
“ไม่ต้อง”
สองคำ สอดคล้องกับนิสัยของเขาอย่างยิ่ง
มู่ฉือเค่อกวาดทรัพยากรที่นั่นไปจนหมดแล้ว หลิ่วซุ่ยอดสงสารเวินซวงอยู่หนึ่งวินาทีไม่ได้
เวินซวงยังอยากพูดอะไรอีก แต่ผู้ติดตามคนหนึ่งห้ามนางไว้อย่างเด็ดขาด
“คุณหนู ชักช้าไม่ได้แล้ว”
น้ำเสียงจริงจังของเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน
เวินซวงลังเลอยู่ครู่หนึ่งระหว่างเทพบุตรในใจและตระกูลของตน สุดท้ายก็ยังจากไป ทว่าตอนเดินจากไป สายตายังคงอ้อยอิ่งพันพัวอยู่กับมู่ฉือเค่อ