หลังจากแบ่งโอสถให้ศิษย์พี่ทั้งหลายแล้ว โอสถที่เหลือเยี่ยเฉียวไม่ได้นำไปขาย แต่กักตุนเก็บไว้ให้คนของตนเองใช้
เพียงแต่นางไม่รู้ว่าเหตุใด เมื่อเซวียอวี่ได้ยินว่านางยังเก็บโอสถก้อนพวกนั้นไว้ รอยยิ้มของเขาจึงค่อนข้างแข็งทื่อ
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยปากอย่างอ่อนโยนว่า “ศิษย์น้องมีน้ำใจเช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องดี”
แต่มันไม่จำเป็นจริง ๆ นะ!
เยี่ยเฉียวไม่ได้ยินเสียงตะโกนในใจของเขา ยังนึกว่าศิษย์พี่สามซาบซึ้งจนพูดไม่ออก นางคลี่ยิ้มจนตาง้ำ “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพื่อพวกท่าน ข้าจะพยายามแข็งแกร่งขึ้นต่อไป”
ภายในใจเซวียอวี่: ไม่!! ตอนนี้เจ้าก็แข็งแกร่งมากแล้ว ไม่ต้องพยายามอีกแล้ว!
เยี่ยเฉียวไม่ได้สังเกตว่ารอยยิ้มของศิษย์พี่ตัวเองนั้นน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ นางฮัมเพลงกลับไปยังเรือนพัก จากนั้นยกพู่กันขึ้นวาดอาคม
ตำรายันต์สิบกว่าเล่มของนางไม่ได้ท่องจำมาเปล่า ๆ
เยี่ยเฉียวฉีกอาคมรวมวิญญาณที่เก่าแล้วออก แล้ววาดขึ้นใหม่ ภายใต้พลังวิญญาณอันเข้มข้นของยอดเขาหลักและผลของอาคมรวมวิญญาณ นางได้แตะถึงธรณีประตูของขั้นสร้างฐานแล้ว ขอเพียงให้เวลาแก่นางอีกสักหน่อย ขั้นสร้างฐานก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก
*
บรรดาผู้อาวุโสของสำนักประทีปนิรันดร์กำลังประชุมกัน ต้วนอวี้ชะงักไปชั่วครู่ก่อนกล่าวว่า “เยี่ยเฉียวเด็กสาวคนนั้นติดอยู่ที่ขั้นฝึกลมปราณขีดสูงสุด ข้ากำลังคิดว่าให้พวกเขาเตรียมตัวกันสักหน่อย อีกไม่กี่วันไปสำรวจแดนลับสักแห่งด้วยกัน เพื่อออกไปฝึกฝนหล่อหลอม”
“ใต้เมืองกลางเมฆมีแดนลับแห่งหนึ่งกำลังเปิดขึ้น สี่สำนักที่เหลือก็น่าจะส่งศิษย์สืบทอดไปฝึกฝนเช่นกัน นับว่าเป็นโอกาสดีสำหรับฝึกฝนหล่อหลอม”
แม้ว่าพวกเขาสำนักประทีปนิรันดร์จะหมดหวังในการประลองใหญ่แล้ว แต่ศิษย์รุ่นนี้นอกจากเยี่ยเฉียวแล้ว พรสวรรค์ล้วนไม่เลวเลย การฝึกฝนที่ควรไปก็ยังต้องไป