เมื่อก้าวเข้าสู่แดนลับ กลุ่มคนก็ค่อย ๆ กระจายตัวออกจากกัน เซวียอวี่เป็นผู้มีประสบการณ์มากที่สุดในกลุ่ม ทั้งยังเป็นคนที่หนักแน่นที่สุด เขากล่าวว่า “ระวังใต้เท้าด้วย ในแดนลับมีพรรณพฤกษาวิญญาณที่เคลื่อนไหวได้มากมาย บางชนิดก็มีนิสัยดุร้าย”
“อีกอย่าง ของในแดนลับห้ามแตะต้องส่งเดช และห้ามวิ่งพล่านเด็ดขาด มิฉะนั้นจะพลัดหลงกัน”
เยี่ยเฉียวรีบเดินตามศิษย์พี่ทั้งสามอย่างใกล้ชิด หากพลัดหลงในสถานที่เช่นนี้ คงไม่มีอะไรดีแน่
“พวกเตี่ยซำนักจันทร์กระจ่างกำลังทำอะไรอยู่น่ะ” มู่ฉงซีหันกลับไปมอง เห็นคนเหล่านี้ยังยืนอยู่ที่เดิม ราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่าง
หลังจากซูจั๋วมอบหินวิญญาณขั้นสูงให้เปล่า ๆ ร้อยก้อน พวกสำนักจันทร์กระจ่างในสายตาเขาก็กลายเป็นพวกโง่ รวย และมาเร็วโดยพลัน
เซวียอวี่อธิบายว่า “พวกนั้นคงกำลังหาผู้บำเพ็ญกระจัดกระจายที่แข็งแกร่งกว่า แล้วตามหลังไปหวังเก็บเกี่ยวผลในภายหลัง”
“พวกสำนักจันทร์กระจ่างน่ะ ชอบฉกฉวยผลงานคนอื่นที่สุด” เซวียอวี่เคยไปฝึกฝนที่แดนลับเล็กเมื่อครั้งก่อน มีโอกาสได้เผชิญหน้ากับซ่งหานเซิงและพรรคพวกพร้อมกับศิษย์พี่ใหญ่มาก่อน
“ตอนนั้นพวกเราอุตส่าห์ดักรอจนเจอหญ้าชำระจิต จะได้นำมาหลอมเป็นโอสถชำระจิต ศิษย์พี่ใหญ่เพิ่งลงมือสังหารสัตว์อารักขาเสร็จ แต่กลับถูกซ่งหานเซิงฉวยโอกาสไป”
จะว่าไม่โกรธก็คงโกหก แต่ก็จนปัญญา เซวียอวี่ได้แต่ระวังพวกสำนักจันทร์กระจ่างอย่างลับ ๆ ตั้งแต่นั้นมา
มู่ฉงซีตกใจ “แล้วจะทำอย่างไรดี พวกเราถอยห่างดีหรือไม่”
เขาไม่อยากออกแรงต่อสู้เสียเปล่า สุดท้ายถูกคนอื่นฉกฉวยไปก่อน
หมิงเสวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พวกเราเร่งฝีเท้าเถิด อย่าให้ถูกจับตามอง”
ทั้งสามพูดสลับกันไปมา เนื้อหาที่สนทนาทำให้เยี่ยเฉียวรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
“เหตุใดต้องสลัดพวกนั้นทิ้งด้วย” เยี่ยเฉียวดึงแขนเสื้อเซวียอวี่ จ้องมองตรง ๆ “ศิษย์พี่สาม พวกนั้นคงไม่ใช่แค่ฉวยโอกาสเช่นนี้เป็นครั้งแรกกระมัง พวกศิษย์พี่ไม่อยากแก้แค้นกลับบ้างหรือ”
——แก้แค้น?
เซวียอวี่เพิ่งเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก