ซูโม่มาถึงหน้าหอพัก กลับพบว่าประตูถูกล็อกจากด้านในเสียอย่างนั้น "พวกนี้จะทำอะไรกันวะ?"
เขาจนปัญญา ได้แต่ยกมือขึ้นเคาะประตู
ก๊อก ก๊อก——
คลิก——
ผ่านไปเกือบนาที
เสียงปลดล็อกดังขึ้น ซูโม่เบ้ปาก แล้วเปิดประตูเดินเข้าห้องไป
"ปัง! ปัง!"
เพิ่งก้าวเข้าไป เสียงดังสนั่นสองครั้งก็ระเบิดขึ้นข้างหูซูโม่
ที่แท้ก็จ้าวเทียนกับหวังเย่น่ะเอง แต่ละคนถือลูกโป่งมาทำให้แตกข้างหูซูโม่...
"หัวหน้า ยินดีต้อนรับกลับมา"
ซูโม่: "..."
พิธีต้อนรับนี่ โคตร**จะแหวกแนวเลย!
ไม่รู้รึไงว่าคนตกใจนี่ถึงตายได้นะ?
เมื่อกี๊ เขาเกือบลงมือไปแล้วเชียว...
"ว้าว ถ้วยรางวัล?"
ความสนใจของจางเสี่ยวชวนจับจ้องอยู่ที่ถ้วยรางวัลสมองเพชรในมือซูโม่ตั้งแต่แรก เขาทำหน้าตื่นเต้นวิ่งมาหาซูโม่ ไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าถ้วยรางวัลไปกอดไว้ในอ้อมกอดทันที
"หัวหน้า ขอดูหน่อยได้มั้ย?"
ซูโม่: "..."
เขามีสิทธิ์ปฏิเสธรึไง?
ตอนนี้เขามีความรู้สึกเดียว—ปวดหัวตุ๊บๆ!
"ดูเลย ดูเลย"
ซูโม่โบกมืออย่างจำนน ก่อนเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง
เมื่อเห็นดังนั้น ทั้งสามก็กรูเข้ามาล้อม
"หัวหน้า เมื่อคืนนายไปทำอะไรมา?"
จิตวิญญาณซุบซิบของหวังเย่กำลังลุกโชน เช่นเดียวกับจ้าวเทียนและจางเสี่ยวชวน แววตาของทั้งสามราวกับจะกลืนกินซูโม่เข้าไปทั้งตัว
"ถามทำไม เกี่ยวอะไรกับแกซักสตางค์รึไง?" ซูโม่ถลึงตาใส่อย่างอารมณ์ไม่ดี หวังเย่ถึงกับหดคอด้วยความกลัว
"ฮิๆ พวกเราก็แค่เป็นห่วงหัวหน้าไง!"
จ้าวเทียนยิ้มหน้าด้านๆ พูดจบก็รู้สึกถึงไอสังหารเย็นยะเยือกวูบหนึ่ง ชั่วพริบตาเดียวก็เปลี่ยนเรื่องทันใด "อั๊ก! เมื่อกี้ฉันพูดอะไรไปรึเปล่า?"