โจวจินซีไม่เข้าใจเลย จะเลียนแบบเธอไปทำไม
เธอก็ไม่ใช่ดาราดัง ตอนอยู่บนอวี๋อินก็แค่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง หาเงินได้เล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง
ว่างมากหรือไง ถึงได้มาเลียนแบบเธอ!
[เฟิงเชอเชอ: อืม เธอเริ่มดังจากการเลียนแบบเธอนั่นแหละ]
[พูดบ้าอะไร! เสี่ยวซีบ้านเรากับสตรีมเมอร์คนนั้นเหมือนกันตรงไหน? ไม่เห็นจะเหมือนสักนิด]
[เฟยหยาง666: เมื่อกี้ฉันลองไปค้นดูแล้ว สายน้ำหน้าตาไม่เหมือนเสี่ยวซีจริง ๆ]
[หึ โดนตบหน้าสินะ แฟนคลับของเธอเองยังบอกว่าไม่เหมือนเลย]
[ชอบกินไก่ทอด: แล้วพวกเธอมาเห่าอะไรในห้องไลฟ์ของเสี่ยวซี! เห่าอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญไหม?]
[เฟิงเชอเชอ: ไม่ได้หมายถึงตอนนี้ ตอนเริ่มไลฟ์ใหม่ ๆ สายน้ำแต่งหน้าตามเสี่ยวซี ฉันเคยดูไลฟ์อยู่สองสามครั้ง ทั้งเสื้อผ้า+วิธีพูด+การแต่งหน้าตาม]
[เฟิงเชอเชอ: พอผ่านไปครึ่งปี แฟนคลับของสายน้ำส่วนใหญ่เริ่มอยู่ตัว เธอถึงค่อย ๆ กลับมาไลฟ์ในสไตล์ของตัวเอง]
“อ๋อ~” โจวจินซีพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ก็แปลว่าดึงแฟนคลับจากฉันไป แล้วค่อยเปลี่ยนให้มาเป็นแฟนคลับตัวเอง เธอเก่งเหมือนกันนะ แต่…”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนยกแก้วน้ำข้างมือขึ้นจิบ น้ำเสียงสงบนิ่งราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศ “หลังจากฉันเลิกไลฟ์ แฟนคลับจะไปไหนก็เป็นอิสระ เธอเปลี่ยนพวกเขาให้มาเป็นแฟนคลับตัวเองได้ก็ถือว่ามีความสามารถ แต่พวกเธอที่เป็นแฟนคลับของเธอ ไม่ควรมาด่าฉัน”
“ข้อแรก ฉันไม่รู้จักเธอ”
“ข้อสอง พี่เฟิงบอกว่าแรก ๆ เธอเลียนแบบฉันจริง แต่ผ่านไปครึ่งปีก็กลับมาใช้สไตล์ตัวเอง แบบนี้เรียกว่าอะไร?”
[เรียกว่าอะไร?]
[ดึงแฟนคลับเหรอ?]
“เรียกว่าฉลาด เธอไม่ได้ใช้ชื่อฉันไปหลอกใคร แค่เลียนแบบเท่านั้น แค่…ตอนเริ่มต้นอาศัยแสงสว่างจากคนอื่นสักลำแสง”
โจวจินซีวางแก้วลง กวาดตามองข้อความบนหน้าจอ แล้วพูดเสียงเบา “ถ้าแฟนคลับของเธอติดตามเพราะอยากดูการแต่งหน้าตาม ทำไมเธอถึงไลฟ์มาได้นานขนาดนี้ล่ะ?
“ก็เพราะตอนที่ไลฟ์ เธอสร้างประสบการณ์ที่แตกต่างให้ชาวเน็ตได้จริง ๆ พวกเขาไม่ได้ติดตามเพราะตัวตนของ ‘เสี่ยวซีขี้เซา’ ไม่อย่างนั้นพวกเธอคิดว่าเธอจะมีแฟนคลับหลายแสนคนได้เหรอ?”
“ส่วนแฟนคลับสายน้ำที่มาด่าฉันตอนนี้ ฉันไม่รู้ว่าพวกเธอเคยเป็นแฟนคลับฉันมาก่อน หรือเป็นแฟนคลับของสายน้ำอยู่แล้ว พวกเธอคิดอะไรกันอยู่?”
“กลัวว่าฉันจะแย่งแฟนคลับของสายน้ำไปเหรอ?”
โจวจินซียิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เห็นต้องทะเลาะกันเพราะเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นเลย ฉันก็แค่จะไลฟ์ของตัวเองให้ดี พวกเธออย่ามาหาเรื่องฉันก็พอ”
“ขอโทษฉัน แล้วกลับไปห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์บ้านตัวเองเถอะ”
หลังโจวจินซีพูดจบ ข้อความบนหน้าจอก็เงียบไปสองวินาที
[ชอบกินไก่ทอด: โห! สตรีมเมอร์มีสติขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันนึกว่าจะพุ่งไปเปิดศึกกับสายน้ำซะอีก]
[คบกันไหม: เสี่ยวซีบ้านฉันเป็นแบบนี้ตลอด ใจดี ไม่หาเรื่องใคร แต่พอรู้ตัวว่าทำผิดก็ขอโทษทันที]
[ขอโทษนะ]
[…ไปแล้ว]
[ทำไมสตรีมเมอร์ไม่ไปพีเคกับสายน้ำ ให้สตรีมเมอร์ฝั่งนั้นคุกเข่าขอโทษไปเลยล่ะ!]
“จะพีเคทำไม? ฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอสั่งให้คนมาด่าฉันหรือเปล่า เผื่อเธอไม่รู้เรื่องก็ได้”
โจวจินซีไม่อยากคิดว่าเด็กผู้หญิงคนไหนจะเลวร้ายเกินไป
ถ้าเป็นสายน้ำที่สั่งให้แฟนคลับมาด่าเธอจริง ๆ เธอก็ต้องให้สายน้ำมาขอโทษด้วยตัวเองแน่ แต่…
ถ้าสายน้ำไม่รู้เรื่องจริง ๆ ล่ะ?
ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ต่างจากแฟนคลับพวกนี้ที่เอาแต่กัดคนมั่วซั่วหรอกหรือ?
[เฟิงเชอเชอ: เสี่ยวซีทำได้ดีมาก สายน้ำน่าจะไม่รู้เรื่อง ถึงจะเคยเลียนแบบเสี่ยวซี แต่ตัวเธอก็ไม่ได้แย่นะ]
[ไหน ๆ ก็พูดถึงพีเคแล้ว สตรีมเมอร์อยากเล่นพีเคไหม?]
[เฟยหยาง666: เอาเลย! ฉันชอบดูพีเคที่สุด]
[มีพี่เฟยอยู่ด้วย สตรีมเมอร์เล่นยังไงก็ชนะ]
[เฟิงเชอเชอ: เสี่ยวซีจะพีเคไหม? ฉันเรียกพี่พีมาต่อสายกับเธอได้นะ]
[มดขี่มอเตอร์ไซค์: ได้เลย ให้พี่พีมารับหมัด!]
พอโจวจินซีเห็นข้อความของเซี่ยอวิ๋นเฟยก็อดยกมือปิดปากหัวเราะไม่ได้ เมื่อสองปีก่อนพี่พีก็โดนพี่ ๆ หลายคนรุมอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้ยังจะโดนซ้อมอีก
พี่พี: ชีวิตลำเค็ญ…
“งั้น…รบกวนพี่เฟิงด้วยนะ คืนนี้ให้พี่พีพาพวกเราเล่น!”
โจวจินซีจิ้มแก้มตัวเอง พลางพึมพำ “ตอนนี้ฉันเป็นสตรีมเมอร์หน้าใหม่แล้วนะ! ต้องให้สตรีมเมอร์ดัง ๆ พาเล่นสิ”
[คบกันไหม: ตอนนี้พี่พีก็มีพี่ใหญ่พี่สาวคอยสนับสนุนเยอะเหมือนกันนะ]
[ชอบกินไก่ทอด: ไม่ใช่ว่ามีพี่เฟยอยู่เหรอ ถึงฉันจะไม่รู้จักพี่เฟยก็เถอะ แต่พอมองแวบเดียวก็เห็นว่าเป็นพี่สาวระดับ 75 แบบนี้ก็สบาย ๆ เลยสิ!]
[ไก่ทอดมีแววเป็นหมารับใช้เลย!]
[ชอบกินไก่ทอด: ตาถึงนี่นา แต่คุณหนูคนนี้ยอมเป็นหมาให้สาวสวยเท่านั้น!]
[ไก่ทอดเป็นผู้หญิงเหรอ?]
[ให้ตายสิ ฉันนึกว่าเป็นผู้ชายมาตลอด หน้าโปรไฟล์ก็ตั้งเพศชายไว้นี่]
[เฟิงเชอเชอเข้าห้องไลฟ์]
[เฟิงเชอเชอ: เสี่ยวซี เตรียมตัว!]
วินาทีถัดมา โจวจินซีก็ได้รับคำเชิญให้ต่อสายจากพี่พี
ยอมรับ!
หน้าจอแบ่งเป็นสองฝั่ง อีกฝั่งเป็นผู้ชายอายุเกือบ 30 หน้าตาคมเข้ม จัดว่าหล่ออยู่
“ฮัลโหล พี่พี” โจวจินซียกมือโบกให้กล้อง ยิ้มมองพี่พี “ไม่ได้เจอกันนานเลย พี่พีหล่อขึ้นนะ!”
“เสี่ยวซี!!”
พี่พีเม้มปาก มุมปากตก มองโจวจินซีด้วยสีหน้าหงอย ๆ “ฮือ ๆ คิดถึงเธอแทบตายเลย เสี่ยวซี!”
“เธอไม่รู้หรอก ช่วงที่เธอไม่อยู่…”
จู่ ๆ พี่พีก็เปลี่ยนเรื่อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้า “ฉันไม่ได้สัมผัสความรู้สึกตอนโดนซ้อมยับเลย”
โจวจินซี: …
พี่พีจอมกวนคนเดิมจริง ๆ ไม่เปลี่ยนไปเลย!
โจวจินซีชูกำปั้นใส่พี่พี ทำเสียงดุ “พี่พีชอบโดนตีใช่ไหม รอเลย!”
[ตอนแรกฉันยังนึกว่าพี่พีโดนยึดร่างซะแล้ว]
[เสี่ยวซี ไม่เจอกันนานเลยนะ]
[เสี่ยวซียังสวยเหมือนเดิมเลย]
[ต้องให้เสี่ยวซีจัดการพี่พีจริง ๆ!]
[ยินดีต้อนรับกลับมานะ เสี่ยวซี]
[ในที่สุดก็ได้ดูฉากพี่พีโดนซ้อมทุกวันอีกแล้ว]
[เฟิงเชอเชอ: ชอบดูพี่พีโดนซ้อมกันขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นเดี๋ยวฉันอยู่ฝั่งเสี่ยวซีเลยแล้วกัน เพราะฉันก็ชอบดูเหมือนกัน!]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ]
“ฮิ ๆ พี่พี เดี๋ยวพี่โดนซ้อมแน่”
“อย่านะ!” พี่พีเห็นข้อความของเฟิงเชอเชอจากหน้าจอคอมเมนต์รวม ก็ร้องคร่ำครวญไม่หยุด “รถน้อยของฉัน~ ใจร้ายลงเหรอที่จะดูคนเขาโดนซ้อม~”
โจวจินซีพยายามกลั้นยิ้ม “เดี๋ยวพี่เฟิงยิ่งอยากซ้อมพี่เข้าไปใหญ่”
“ผักกาดขาวเอ๋ย~ เหลืองอยู่กลางนา~ พอเริ่มพีเคพี่ใหญ่ก็หนีหน้า~”
[เฟิงเชอเชอ: …] ไม่อยากดูแล้ว
พี่พีร้องเพลงไปได้สักพัก ก็ไม่รู้ไปคว้าผ้าเช็ดหน้ามาจากไหน แล้วซับหางตาเบา ๆ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ” โจวจินซีอดไม่ไหว หัวเราะออกมา “พี่พี ไม่ถึงกับพี่ใหญ่หนีหน้าหรอกน่า”
[มดขี่มอเตอร์ไซค์: พี่พี หยุดร้องโหยหวนได้แล้ว รีบไปอาบน้ำรอรับหมัดเลย!]
[ฉันขอมาฝั่งเสี่ยวซีสักพักแล้วกัน ฝั่งนั้นอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว]
[คบกันไหม: พวกเธอยังไม่ชินกับความเพี้ยนของพี่พีอีกเหรอ? ฮ่า ๆ ๆ]
[สองปีที่เสี่ยวซีไม่อยู่ พี่พีก็ยังเพี้ยนอยู่บ้าง แต่บางครั้งก็ยังรู้จักเก็บอาการ ตอนนี้…]
[เบียดกันหน่อย เบียดกันหน่อย]
พี่พีเก็บผ้าเช็ดหน้า พลางยืดอกพูดว่า “วันนี้ขอพูดไว้ตรงนี้เลย!”
“เสี่ยวซี! เป็นสตรีมเมอร์หน้าใหม่ก็เตรียมโดนซ้อมยับได้เลย!”