ท่ามกลางความประหลาดใจ ฟางหรูเซียนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เสี่ยวปา เจ้าตกใจอะไรนัก? อีกอย่าง เจ้าอย่าคิดไปไกลล่ะ!”
“ที่ข้าบอกว่าจะนอนด้วยกัน แม้จะนอนห้องเดียวกัน แต่ในห้องจะเพิ่มเตียงอีกเตียงต่างหาก เจ้ายังคิดว่าเราจะนอนเตียงเดียวกันเหมือนตอนเด็ก ๆ หรือ? ข้าแค่กลัวว่าเจ้าจะแอบร้องไห้คนเดียวตอนกลางคืน เพราะพี่เจ็ดรู้ดีว่าเจ้ารักชุยอิ่งเซียวมากเพียงใด”
คำพูดของฟางหรูเซียนทำให้ฟางจิ่นเหนียนกระแอมแห้ง ๆ เขาคิดไปไกลจริง ๆ
จากนั้นเขาก็เอ่ยว่า “พี่เจ็ด ท่านดีกับข้ามาก แต่ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ร้องไห้หรอก ข้าไม่ได้เปราะบางอย่างที่ท่านคิดด้วย”
“จริงหรือ?”
“อืม”
“ไม่ได้ ข้ายังไม่วางใจ เอาตามนี้แหละ คืนนี้เราจะนอนห้องเดียวกัน หากในใจเจ้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจหรือทุกข์ใจ ก็บอกพี่เจ็ดนะ คนเราน่ะ หากไม่มีความสุข แค่พูดออกมาหรือระบายออกมาเสียบ้าง ก็จะรู้สึกดีขึ้นมาก”
“พี่เจ็ด…ขอบคุณท่าน!”
ฟางจิ่นเหนียนไม่ได้ปฏิเสธ เขารู้สึกอบอุ่นในใจยิ่งนัก
มีพี่สาวนี่ดีจริง ๆ
“เอาละ อีกเดี๋ยวก็เที่ยงแล้ว ข้าจะไปทำอาหารให้เจ้า เจ้าไม่ได้ชอบขนมที่ข้าทำมาตั้งแต่เด็กหรอกหรือ?”
“พี่เจ็ด แบบนี้ไม่ดีหรอก ท่านอุตส่าห์กลับมาทั้งที จะให้ท่านลงครัวเองได้อย่างไร”
“ยังจะเกรงใจข้าอีกหรือ? บอกมาแค่ว่าอยากกินไหม”
“อยากกิน”
“นั่นก็ถูกแล้ว ข้าจะไปเตรียมของในครัว ทำเสร็จแล้วจะเรียกเจ้า”
ฟางหรูเซียนเอ่ยพลางหันหลังจากไป ท่วงท่าของนางงดงามโดดเด่น แม้เพียงมองจากด้านหลังก็ยังชวนให้ใจหวั่นไหว
ฟางจิ่นเหนียนมองแผ่นหลังของพี่เจ็ด รอยยิ้มตรงมุมปากสว่างไสวอย่างยิ่ง
พี่เจ็ดดีเหลือเกิน ไม่รู้ว่าบุรุษเช่นไรจึงจะคู่ควรกับนาง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฟางจิ่นเหนียนก็ร้องเรียกวิญญาณกระถางในใจอีกครั้ง