เสียงของวิญญาณกระถางทำให้ฟางจิ่นเหนียนมีสีหน้าฉงน
ไม่ใช่สายเลือดแท้หรือ?
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ซักถาม ฟางหรูเซียน พี่สาวคนที่เจ็ด ก็เดินมาหยุดข้างกายฟางจิ่นเหนียน ก่อนประคองใบหน้าของเขาไว้ด้วยสองมือ
มือของฟางหรูเซียนอ่อนโยนและนุ่มนวล สัมผัสนั้นช่างทำให้รู้สึกสบายยิ่งนัก
“น้องแปด ขอโทษนะ พี่กลับมาช้า เจ้าไม่โกรธพี่เจ็ดใช่ไหม?”
ฟางหรูเซียนมีสีหน้ารู้สึกผิด
ฟางจิ่นเหนียนยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่เจ็ด ไม่เป็นไร”
“จะไม่เป็นไรได้อย่างไร เมื่อวานเป็นวันแต่งงานของเจ้า เป็นวันสำคัญถึงเพียงนั้น แต่พี่กลับไปไม่ทัน ข้า... ข้า...”
ฟางหรูเซียนรู้สึกผิดอย่างยิ่ง จนขอบตาแดงก่ำ
“พี่เจ็ด ไม่เป็นไรจริง ๆ”
“อย่าปลอบพี่เลย จริงสิ พี่สาวคนอื่น ๆ ล่ะ? พี่ได้ยินมาว่าพี่รองกับพี่สามกลับมากันแล้ว”
เมื่อวานเป็นวันแต่งงานของฟางจิ่นเหนียน
ในบรรดาพี่สาวทั้งเจ็ดของเขา นอกจากฟางหรูเซียนที่เพิ่งมาถึงวันนี้แล้ว ยังมีอีกสี่คนที่กลับมา
พี่ใหญ่ฟางหลิงซวงกับพี่ห้าฟางหงอวี้ไม่ได้กลับมา
พี่ใหญ่ไม่ได้กลับมาเพราะช่วงนี้ทางเหนือมีความเคลื่อนไหว ในฐานะแม่ทัพใหญ่พิทักษ์เหนือ แม้ฟางจิ่นเหนียนจะแต่งงาน นางก็ไม่อาจเดินทางกลับมาโดยพลการได้
ส่วนพี่ห้าฟางหงอวี้นั้นไม่มีข่าวคราวมานานเจ็ดปีแล้ว
หลังจากบิดาสิ้นใจ นางก็จากอาณาจักรต้าเฉียนไปตามลำพัง ตอนแรกยังเขียนจดหมายกลับมาอยู่บ้าง แต่ตลอดเจ็ดปีหลังจากนั้นกลับไร้ข่าวคราวโดยสิ้นเชิง
ไม่มีใครรู้ว่านางไปที่ใด หรือคิดจะทำอะไร
ฟางจิ่นเหนียนตอบว่า “พวกนางกลับมากันจริง แต่เมื่อคืนก็ไปหมดแล้ว”