……
ต่างจากความครึกครื้นบนโลกออนไลน์โดยสิ้นเชิง บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ของสำนักงานใหญ่ตอนนี้เย็นเยียบจนแทบแช่แข็งคนได้
ผู้รับผิดชอบเขตต่าง ๆ มานั่งกันพร้อมหน้าทั้งสองฝั่งของโต๊ะยาว
ทุกคนต่างรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้ว
ผู้รับผิดชอบเขตต่าง ๆ มองหน้ากันไปมา สายตาเหลือบไปยังคนสองคนที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะเป็นระยะ—เกาเหลียน ผู้รับผิดชอบเขตตะวันออกเฉียงเหนือ และเริ่นเฟย ผู้รับผิดชอบเขตลู่จง
คนหนึ่งเป็นเจ้าถิ่นที่ถูกเหยียบจมูก อีกคนเป็นแขกไม่ได้รับเชิญที่จู่ ๆ ก็โผล่มา
ทั้งคู่ต่างเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ
คนอื่น ๆ ก็ไม่คิดจะหาเรื่องใส่ตัว ต่างรอดูละครกันอย่างสบายใจ
สุดท้ายเกาเหลียนก็ทนไม่ไหวก่อน
เพียะ!
เขาตบโต๊ะดังปัง ลุกพรวดขึ้นยืน แล้วชี้หน้าเริ่นเฟยพลางด่า «เริ่นเฟย! นี่มันหมายความว่ายังไง? ไม่บอกไม่กล่าวก็พุ่งไปจับคนถึงถิ่นฉัน แถมยังจับคนของฉันอีก!»
เสียงตวาดด้วยความโกรธดังก้องเป็นพิเศษในห้องประชุมอันเงียบสงัด
«คนของคุณ?» เริ่นเฟยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำเป็นไม่เข้าใจแล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับถามว่าวันนี้อากาศเป็นยังไง
«ถามมาได้!» เกาเหลียนยิ่งได้ใจ เสียงก็ดังขึ้น «ลองไปถามดูสิ วงการผู้มีพลังพิเศษทั่วเขตตะวันออกเฉียงเหนือ มีใครบ้างไม่รู้ว่าซูเฉินอยู่ใต้การคุ้มครองของฉัน?!»
สิ้นคำ สีหน้าของทุกคนในห้องก็เปลี่ยนเป็นแปลก ๆ