ซูเฉินวิ่งพรวดไปถึงสนาม หอบหายใจพลางเหลือบมองข้อความที่เฟิงซิงถงส่งมา—หูเจี๋ย
ซูเฉินรู้สึกคุ้นหูกับชื่อนี้อยู่บ้าง แต่เพิ่งสร่างจากอาการเมาค้าง สมองยังไม่ค่อยแล่น คิดอยู่นานก็ยังนึกไม่ออกว่าเป็นใคร
กลางสนามมีชายหนุ่มในชุดวอร์มยืนอยู่แล้ว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย สีหน้าดูคึกคักอย่างประหลาดปนกับความอ่อนล้า ทั้งตัวให้ความรู้สึกแปลก ๆ ราวกับนักพนันที่เสียจนหมดตัวและกำลังคิดจะเอาคืนในคราวเดียว
ซูเฉินมองเขา ความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน
“นักกีฬาทั้งสองฝ่ายเข้าประจำที่! การแข่งขัน—เริ่มได้!”
สิ้นเสียง หูเจี๋ยก็พุ่งเข้าใส่ซูเฉินด้วยท่าทางคลุ้มคลั่ง ความเร็วและแรงปะทะนั้นเหมือนหมาป่าที่อดอาหารมาสามวันกำลังกระโจนใส่เหยื่อ!
หลังผ่านรอบคัดออกเมื่อวาน อัตราต่อรองของซูเฉินก็ขึ้นมาอยู่ระดับเดียวกับจางหลิงอวี้และคนอื่น ๆ กลายเป็นตัวเต็งแชมป์ที่ทุกคนยอมรับ นาทีนี้เมื่อเห็นหูเจี๋ยกล้าปะทะตรง ๆ ทุกคนต่างคิดว่าเขาคงมีไม้เด็ดอะไรบางอย่าง—
แต่ซูเฉินเพียงขยับแปดประตูใต้ฝ่าเท้า ร่างเบี่ยงหลบไปครึ่งฉื่อก่อนปะทะกับหูเจี๋ยพอดี จากนั้นก็ยกดาบถังลายมังกรขึ้นฟาดใส่ท้ายทอยของอีกฝ่าย!
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น หูเจี๋ยถูกฟาดจนร่างจมลงไปในพื้นดินทันที ตอนศีรษะเพิ่งมุดลงไป ยังมีคนดื้อดึงคิดว่าหูเจี๋ยกำลังใช้วิชามุดดินอยู่เลย
แต่พอเห็นเขานิ่งสนิทอยู่นาน ทุกคนจึงแน่ใจว่าโดนซูเฉินฟาดจนสลบไปแล้ว
สนามเงียบกริบในพริบตา
จากนั้นเสียงอื้ออึงก็ระเบิดขึ้นจากอัฒจันทร์