เธอมองซูเฉินที มองพ่อของตัวเองที ไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่พักหนึ่ง นี่พ่อโดนกรอกยาหลงเสน่ห์อะไรเข้าไปหรือไง? เปิดปากก็ให้ตั้งห้าแสน แถมยังเพิ่มให้อีกเท่าตัว?
แต่พ่อสั่งมาแล้ว เธอจึงทำตามอย่างว่าง่าย
เฟิงเจิ้งหาวชอบคนอย่างซูเฉินมาก นิสัยที่เห็นหน้าตาเป็นแค่แผ่นรองเท้า แล้วพอมีโอกาสก็รีบฉวยไว้แบบนี้แหละ ถึงจะเป็นวิธีเอาตัวรอดในสังคม
ส่วนเรื่องที่ซูเฉินจะไม่คืนเงินน่ะหรือ เฟิงเจิ้งหาวไม่ได้ใส่ใจนัก สโมสรเทียนเซี่ยไม่ได้ขาดเงินแค่นี้ ถึงขั้นว่าในใจลึก ๆ เขาเองก็ไม่อยากให้ซูเฉินคืนเงินด้วยซ้ำ
ทั้งคู่คุยกันยาวเหยียด
พอเห็นว่าใกล้เวลาอาหารเย็น เฟิงเจิ้งหาวก็คิดจะชวนซูเฉินอยู่กินมื้อค่ำด้วยกัน
งานเลี้ยงของสโมสรเทียนเซี่ยย่อมจัดเต็มอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงอาหารเลิศรสจากขุนเขาและท้องทะเล แม้แต่น้ำเมาก็เป็นเหล้าชั้นดีที่บ่มมานาน หากเป็นคนเหนือธรรมดาทั่วไป ได้รับคำเชิญจากเฟิงเจิ้งหาวให้อยู่กินข้าวด้วย คงปลื้มจนทำตัวไม่ถูก
แต่ซูเฉินที่เพิ่งได้เงินมานั้นกำลังร้อนใจ จึงปฏิเสธน้ำใจของเฟิงเจิ้งหาวไปตรง ๆ ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ดาบมารที่อยู่ในมือ ไม่มีอารมณ์จะอยู่กินข้าวที่นี่หรอก
เฟิงเจิ้งหาวเห็นแบบนั้นก็ไม่ฝืน ให้เฟิงซาเยี่ยนไปส่งซูเฉิน
เดิมทีซูเฉินก็คิดจะปฏิเสธไปพร้อมกัน แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหุบปากเงียบอย่างว่าง่าย
พอขึ้นรถแล้ว เฟิงซาเยี่ยนก็ถามว่า «จะไปไหน?»
ซูเฉินเอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนว่า «ช่วยพาผมไปซื้อโทรศัพท์ก่อนได้ไหม? ผมลืมโทรศัพท์ไว้ที่คลับ เดี๋ยวโอนเงินคืนให้»