ฟู่หานชวนกับกู้จิ้งต่างเงียบงัน ไม่มีใครตอบ
ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่สร้างแรงกระแทกให้พวกเขามากเกินไป
พวกเขาเห็นชัดเจนว่าเธอตั้งใจผลักคนจริง ๆ ตอนผลักยังยิ้มด้วยซ้ำ ไม่ใช่อย่างที่เธอพูดว่าตัวเองเกือบล้ม เลยเผลอผลักไปโดยไม่ตั้งใจ
ยิ่งไปกว่านั้น หลังผลักคนแล้ว เธอก็ไม่มีท่าทีร้อนรนหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งทำเรื่องไม่ดีเป็นครั้งแรกเลย!
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ฟู่หานชวนก็นึกถึงเรื่องในอดีต ตอนที่กู้เปาจู่ถูกโม่ฉีหลินรังแกขึ้นมา
ทุกครั้งโม่ฉีหลินจะบอกว่าไม่ได้รังแกกู้เปาจู่ แต่เป็นกู้เปาจู่ต่างหากที่จงใจใส่ร้ายเธอ เขาไม่เคยเชื่อเลยสักครั้ง คิดเพียงว่าเธอกำลังแก้ตัวและปากแข็งไม่ยอมรับ
แต่ตอนนี้ดูแล้ว บางทีสิ่งที่เธอพูดอาจเป็นความจริง…
กู้จิ้งไม่ได้คิดไปไกลถึงขนาดนั้น เขาแค่ยอมรับไม่ได้ว่าน้องสาวผู้แสนดีของตัวเองจะทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน
ทำให้เขารู้สึกว่าน้องสาวที่ทะนุถนอมมาตลอดช่างแปลกหน้าเหลือเกิน
เมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่ได้เชื่อใจเธออย่างหมดใจเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว กู้เปาจู่ก็ทั้งโกรธทั้งร้อนรน “พี่หานชวน ที่ฉันพูดเป็นความจริงนะ เรารู้จักกันมา 20 ปีแล้ว ฉันเป็นคนยังไง พี่ไม่รู้หรือไง?”
พูดจบ เธอก็รีบหันไปมองกู้จิ้ง “พี่สาม ฉันเป็นน้องสาวที่พี่เลี้ยงดูและตามใจมาตั้งแต่เด็กนะ ทุกคนจะไม่เชื่อฉันก็ได้ แต่พี่จะไม่เชื่อฉันไม่ได้”
“เปาจู่ ขอพี่ทำใจให้สงบสักหน่อยได้ไหม?” กู้จิ้งยกมือเช็ดหน้า
กู้เปาจู่เม้มริมฝีปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าราวกับหัวใจแตกสลาย “ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร พวกพี่ก็ไม่เชื่อ คิดว่าฉันจงใจทำให้พี่หวังตาย งั้นฉันจะทำตามที่หลิงเยว่กับคนอื่นพูด ออกจากทีมไปเสีย ถ้าเจออันตรายพอดี ก็จะได้ชดใช้ชีวิตให้พี่หวัง!”