ทะเลทราย
สถานที่ที่กู้เปาจู่กับคนอื่น ๆ อยู่ตอนนี้ไม่ใช่พื้นที่โกบีแห่งเดิมอีกต่อไป แต่เป็นบริเวณที่มีภูมิประเทศแบบหย่าตัน รอบด้านมีพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ เสาหินผุดเรียงราย ทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก
แต่พวกเขาไม่มีเวลาชื่นชมความงามเช่นนี้ ต่างพากันหนีเอาชีวิตรอด วิ่งซอกแซกไปมาระหว่างเสาหินเพื่อหลบการโจมตีจากขาอันยาวใหญ่ของสัตว์ประหลาด
ไม่ว่าพวกเขาจะหลบอย่างไร การโจมตีจากขาอันยาวใหญ่ของสัตว์ประหลาดก็ยังโหมเข้ามาไม่หยุด หาทางสลัดมันไม่หลุด
เพราะสัตว์ประหลาดอยู่เหนือศีรษะพวกเขามาตลอด พวกเขาจึงหนีไม่พ้นพื้นที่ใต้ร่างมหึมาของมัน ทั้งยังอยู่ในบริเวณที่ขาทั้งแปดของมันยืนปิดล้อมไว้
ราวกับอยู่ในกรง สัตว์ประหลาดก็คือกรง ส่วนกู้เปาจู่กับพวกนั้นเป็นเหยื่อที่ถูกขังอยู่ข้างใน ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาทำได้เพียงหนีเอาชีวิตรอดอยู่ในกรงเท่านั้น
“บ้าเอ๊ย ไอ้ตัวนี้ตามพวกเราไม่เลิก จะเอาชีวิตกันให้ได้เลยหรือไง!” กู้จิ้งวิ่งไปพลาง เงยหน้าด่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ด้านบนไปพลาง
“จี๊ด—” ดูเหมือนสัตว์ประหลาดจะได้ยิน มันอ้าปากที่มีรอยแยกคล้ายฟันเลื่อย ส่งเสียงคำรามแหลมบาดหูราวกับโลหะเสียดสีกัน ก่อนยกขาข้างหนึ่งขึ้นแทงใส่หน้าผากเขา
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป รีบกลิ้งตัวหลบลงกับพื้นอย่างหวุดหวิด แต่จุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่กลับถูกขาอันยาวใหญ่ของสัตว์ประหลาดแทงจนเป็นหลุมลึก
เมื่อเห็นภาพนั้น กู้จิ้งก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว หวาดผวาจนใจหาย