“น่าจะเป็นเพราะการแต่งหน้า ใบหน้าของเธอเป็นแบบงามราวกับเซียน แต่ก่อนทุกครั้งที่ออกกล้อง เธอกลับแต่งหน้าจัดจนสีสันฉูดฉาด ไม่เข้ากับใบหน้าเลยสักนิด เลยดูแปลก ๆ”
“จริงด้วย ฉันไปหารูปแต่งหน้าตอนถ่ายแบบของเธอมาดูแล้ว แต่งหน้าได้ไม่เข้าท่าเลยจริง ๆ ทีมงานเบื้องหลังคิดอะไรอยู่กันนะ ถ้าแต่งหน้าให้เธอดี ๆ ฉันก็คงไม่เกลียดเธอขนาดนี้”
“นั่นสิ แต่ตอนนี้เธอแต่งตัวเป็นผู้ชายก็ดูดีเหมือนกัน เท่ระเบิด แถมยังทำหน้าเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม ดูเย็นชาและลึกลับสุด ๆ ตรงสเปกฉันเต็ม ๆ เลย อ๊ากกกก!”
“พวกที่เอาค่านิยมไปตามหน้าตากันทั้งนั้น แค่เลือดของนังแพศยาโม่ขับไล่ตั๊กแตนทะเลทรายได้ พวกเธอก็ลืมเรื่องเลว ๆ ที่มันเคยทำไปหมดแล้วหรือไง?”
“เห็นด้วย เย็นชาอะไรกัน นั่นมันหน้าบึ้งชัด ๆ”
ผู้ชมสองฝ่ายเถียงกันไม่หยุด
แต่หลังเกิดเรื่องนี้ จำนวนผู้ชมที่เกลียดโม่ฉีหลินก็ลดลงไปมาก แม้แต่กู้อู่ที่เคยชิงชังเธอ ก็ยังรู้สึกว่าเมื่อครู่นี้เธอเท่มาก
“พ่อ แม่ โม่ฉีหลินมีเลือดเหมือนพวกเรา เป็นลูกที่พ่อแม่ให้กำเนิดเหมือนกัน งั้นเลือดของพวกเราก็อาจเป็นแบบเธอได้ใช่ไหม?” กู้อู่มองพ่อกับแม่ ดวงหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ร่างกายสั่นเทาไปหมด
คำพูดของเขาทำให้คนตระกูลกู้อึ้งไป ก่อนจะตื่นเต้นขึ้นมาราวกับได้รับการชี้แนะจนกระจ่าง
“จริงด้วย เลือดของโม่ฉีหลินเหมือนกับพวกเรา ไม่มีเหตุผลที่เลือดเธอใช้ได้ แต่เลือดของพวกเราใช้ไม่ได้” กู้เจฺว่ทุบฝ่ามือตัวเองอย่างแรง