ฟู่หลิงเยว่รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลสิ้นดี จึงกระทืบเท้าแรง ๆ แล้วเดินแยกไปอีกทาง ตัดสินใจไม่เห็นก็ไม่หงุดหงิด
กู้เปาจู่ลอบยินดีอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับดูว่าง่ายเชื่อฟัง “ได้ค่ะ พี่หานชวน ฉันจะไปขอโทษพี่สาวเดี๋ยวนี้”
เธอเปิดหน้าต่างแชต แล้วส่งข้อความหาโม่ฉีหลิน: 【พี่สาว ขอโทษนะ เรื่องเมื่อก่อนเป็นความผิดของฉัน ฉันรู้แล้วว่าผิด ฉันขอโทษพี่ ต่อไปฉันจะพยายามเข้ากับพี่ให้ดี จะเป็นน้องสาวที่เชื่อฟัง และจะไม่เป็นปฏิปักษ์กับพี่อีกแล้ว พี่สาว ให้อภัยฉันได้ไหม?】
ฟู่หานชวนเห็นดังนั้นก็พยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วส่งข้อความส่วนตัวหาโม่ฉีหลินด้วย: 【ฉันรู้เรื่องเมื่อก่อนหมดแล้ว ที่จริงเปาจู่เป็นคนใส่ร้ายเธอ ฉันกับกู้จิ้งตักเตือนเธอไปแล้ว ตอนนี้เธอก็ขอโทษเธอแล้ว เธอก็ให้อภัยเธอเถอะ อย่าถือสาเธอเลย ยังไงพวกเธอก็เป็นพี่น้องกัน ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องบานปลายเกินไป แล้วก็อย่าทำตัวเอาแต่ใจอีกเลย ทำมานานขนาดนี้ก็น่าจะพอได้แล้ว รีบมาหาพวกเราเถอะ พวกเราอยู่แถวพื้นที่หินทราย การเดินทางคนเดียวไม่ปลอดภัย ต่อให้ตอนนี้เธอจับกลุ่มกับผู้เข้าแข่งขันจากประเทศอื่นแล้ว ก็ยังรับประกันไม่ได้ว่าจะไม่ถูกหักหลัง มีแต่อยู่กับพวกเราถึงจะปลอดภัยที่สุด รอพวกเราออกจากเกมไปได้ทั้งเป็นแล้ว ฉันจะพิจารณาจัดพิธีแต่งงานกับเธออีกครั้ง!】
ส่งข้อความเสร็จ เขาก็นั่งรอคำตอบจากโม่ฉีหลินอย่างสงบ
เขาไม่กังวลเลยว่าเธอจะไม่ตอบ เขาอุตส่าห์เป็นฝ่ายลดทิฐิ ง้อเธอ ทั้งยังจะกลับไปแต่งงานกับเธออีกครั้ง ถ้าเธอฉลาดก็ควรรู้ว่าต้องทำอย่างไร