คฤหาสน์ตระกูลถัง ห้องโถงใหญ่
ในห้องมีเตาเหล็กสองเตากำลังลุกโชน ไอร้อนทำให้กระจกหน้าต่างขึ้นฝ้า
ถังเจิ้นเทียนนั่งอยู่บนโซฟา ฟังรายงานของพี่ไฉจนจบ
เขาไม่ได้รีบพูด แต่ยกกาชาดินเผาขึ้นมารินชาให้ตัวเองอย่างเชื่องช้า
นี่เป็นนิสัยของคนเจนโลก ยิ่งเจอของดี ก็ยิ่งต้องข่มไฟในใจไว้ อย่าให้อีกฝ่ายมองไพ่ในมือออก
“มาจากทางเหนือเหรอ?” ถังเจิ้นเทียนเป่าฟองชาแล้วถาม
“ครับ” เจียงเหย่พยักหน้า
“ของชิ้นนี้สภาพใหม่มากเลยนะ” ถังเจิ้นเทียนจ้องเจียงเหย่ด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ไอ้หนู ไปปล้นเจ้าของเหมืองที่ไหนมาล่ะ?”
“โชคดีน่ะครับ ได้ของหลุดมือมา” เจียงเหย่ฉีกยิ้ม “เจ้าของเดิมตายแล้ว ผมก็เลยช่วยเก็บไว้ให้”
“หึ” ถังเจิ้นเทียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง “ถ้าฉันรับมันไว้ ก็เท่ากับรับระเบิดที่พ่วงมากับแกไปด้วย เพื่อหินเม็ดเดียวต้องเอาตัวไปพัวพันเรื่องยุ่งยาก ไอ้หนู ซื้อขายแบบนี้ไม่คุ้ม”
พี่ไฉยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังออกว่าคำพูดของผู้เฒ่าหมายถึงปฏิเสธ จึงส่งสายตาให้พวกยาม
ยามสองคนยกปืนขึ้นทันที เล็งกระบอกปืนไปที่เจียงเหย่
“ถ้างั้นท่านถังหมายความว่ายังไงครับ?” เจียงเหย่จ้องถังเจิ้นเทียน ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม
“ฆ่าแกเสีย ของก็ยังเป็นของฉัน” ถังเจิ้นเทียนโน้มตัวมาข้างหน้า “ในเขตที่ยังไม่พัฒนา ไม่มีใครจะมาหาเรื่องฉัน ถังเจิ้นเทียน เพราะคนตายคนเดียวหรอก แบบนี้ต่างหากถึงจะคุ้มที่สุด”
“ท่านถังล้อเล่นแล้วครับ ท่านเป็นใครกัน? เป็นเจ้าฟ้าแห่งเมืองเป่ยอัน!” เจียงเหย่ยกนิ้วโป้ง น้ำเสียงจริงใจ
“ถ้าท่านคิดจะฮุบของ ผมคงกลายเป็นศพตั้งแต่หน้าประตูแล้ว จะให้ผมเข้ามาในห้องนี้ทำไมล่ะครับ จะได้ไม่ทำพรมของท่านเปื้อนด้วย”
คำประจบนี้ฟังดูแนบเนียน ไม่โจ่งแจ้ง ทั้งยกยออีกฝ่ายและชี้ให้เห็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เรื่องพลิกได้
ยอมให้เข้าประตูมา ก็แปลว่ายังพอคุยกันได้
ถังเจิ้นเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้หน้าเจียงเหย่พลางหัวเราะด่า “ไอ้เด็กเวร ปากคอคล่องเชียวนะ!”
เขาเอนหลังพิงโซฟา ไขว่ห้าง แววสังหารจางหายไป
“พอแล้ว ไม่ต้องมาป้อยอฉัน ตระกูลถังของฉันตั้งหลักอยู่ได้ ไม่ใช่เพราะอยากฮุบเศษเงินเศษทองหรอก” เขาชี้ไปยังเพชรสีชมพูบนโต๊ะ “พูดมา อยากแลกกับอะไร?”
“ง่ายมากครับ ขอแค่ให้ผมมีทางรอด หินก้อนนี้ถือเป็นของฝากวันพบหน้า ส่วนชีวิตผม ต่อไปท่านจะใช้ให้ทำอะไรก็ได้” เจียงเหย่สบตาถังเจิ้นเทียนตรง ๆ
“แค่นี้เหรอ?” ถังเจิ้นเทียนแปลกใจเล็กน้อย
“แล้วก็ข้าวครับ” เจียงเหย่ลูบท้องที่แฟบแห้ง ท่าทางนี้ไม่ได้เสแสร้งเลยสักนิด
“ผมไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว ถ้าตอนนี้ท่านให้ข้าวหมูพะโล้ราดน้ำเนื้อมาให้สักชาม แล้วมีข้าวสวยอีกสามชาม ผมจะโชว์กลืนช้างทั้งเป็นให้ดูเลย”
ยามสองสามคนในห้องอดไม่ไหว หัวเราะออกมา
พี่ไฉเองก็ยิ้มมุมปากแล้วส่ายหน้า
ไอ้หนูนี่ เมื่อกี้ยังเอาชีวิตเข้าแลกอยู่เลย อีกแป๊บเดียวก็คิดถึงแต่เรื่องกิน เป็นคนซื่อตรงดีแฮะ
“พ่อ หนูเอาคนนี้”
เสียงผู้หญิงดังมาจากหลังฉากกั้น ก่อนร่างหนึ่งจะเดินออกมา
เจ้าตัวยังมาไม่ถึง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นเหล้าแรงอันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยมาก่อนแล้ว
เหมือนเหล้าแรงถูกราดลงบนกุหลาบป่าที่กำลังบาน
ถังเจิ้นเทียนขมวดคิ้ว “เสี่ยวจิ่ว อย่ามายุ่งเรื่องอะไรไม่เข้าเรื่อง เรื่องของผู้ชาย อย่าแทรก”
เจียงเหย่มองไปทางนั้น
หญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ เดินออกมาจากหลังฉากกั้น
ผมสั้น ยาวแค่ติ่งหู ปลายผมกระเซิงเล็กน้อย
ใบหน้าสวยได้รูป ดวงตากลมโต หางตาเฉี่ยวขึ้น
ริมฝีปากทาสีแดงเข้ม ที่มุมปากคาบบุหรี่ผู้หญิงมวนเรียวไว้
เธอสวมแจ็กเก็ตหนังตัวสั้น รูดซิปเปิดอ้า ข้างในเป็นเสื้อสายเดี่ยวสีขาว เผยให้เห็นหน้าท้องกระชับและร่องอกที่วับ ๆ แวม ๆ
ท่อนล่างเป็นกางเกงหนังรัดรูป ปลายขากางเกงยัดอยู่ในรองเท้าบูตสูง
ยามเดินเข้ามา เอวของเธอส่ายไปมา ควันบุหรี่ลอยออกจากมุมปาก ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายดิบเถื่อน
คุณหนูเก้าตระกูลถังแห่งเมืองเป่ยอัน ถังꜣกั่ว
ถังกั่วเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงเหย่ ยื่นมือเชยคางเขาขึ้น มองซ้ายมองขวา จากนั้นก็พ่นควันใส่หน้าเขา
“หน้าตาก็ใช้ได้ แค่สกปรกไปหน่อย” ถังกั่วยิ้ม เผยเขี้ยวเล็ก ๆ ที่ดูซุกซน
“คุณหนูตาแหลมจริง ๆ ครับ” เจียงเหย่ฉีกยิ้ม “หลายวันนี้ผมไม่ได้อาบน้ำเลย ถ้าคุณหนูรับผมไว้ ผมจะไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ รับรองว่าหอมฟุ้งแน่ครับ”
ถังกั่วชะงัก ก่อนจะหัวเราะออกมา
“แหม รู้จักฉวยโอกาสเก่งนี่”
เธอหันไปมองถังเจิ้นเทียน
“พ่อ หน่วยกล้าตายของหนูขาดหัวหน้าพอดี หนูว่าเขาเหมาะเลย ใจเหี้ยมพอ แถมหน้าหนายังกันกระสุนได้อีก”
“เหลวไหล!” ถังเจิ้นเทียนตบพนักวางแขนโซฟาอย่างแรง “หน่วยกล้าตายอะไร? ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าพูดเรื่องนี้อีก!”
“วันนี้พี่สี่ของแกเสียคนไปสามคน อีกเจ็ดคนบาดเจ็บสาหัส! ยังคิดว่าคนของตระกูลถังตายไม่มากพอหรือไง?”
“ก็เพราะภารกิจนี้เท่ากับส่งคนไปตาย ถึงไม่ควรปล่อยให้พี่น้องของเราเข้าไปตายแทนไง!” ถังกั่วโยนก้นบุหรี่ลงพื้น ใช้ปลายรองเท้าขยี้ดับ
“พ่อ ในเมื่อไอ้หมอนี่อยากมีทางรอด ก็ให้มันเอาชีวิตไปแลกสิ!”
“ถ้ามันตาย ก็เป็นแค่ผีผ่านทาง ตระกูลเราไม่เสียอะไร ถ้ามันทำสำเร็จ เราก็ได้ยอดฝีมือมาเพิ่มอีกคน”
เจียงเหย่ยืนนิ่ง มองพ่อลูกคู่นี้เล่นเข้าขากัน
พวกเขากำลังเล่นละครให้เขาดู และกำลังหยั่งเชิงเขาด้วย
แต่การถูกคนอื่นใช้ประโยชน์ แปลว่ายังมีค่า ถ้าไม่มีใครใช้ต่างหากถึงจะเป็นทางตันของจริง
“นี่ นายชื่ออะไร?” ถังกั่วเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“เจียงเหย่”
ถังกั่วยกคิ้ว “เหย่ที่แปลว่าหมาป่าเหรอ?”
พวกยามรอบข้างหัวเราะคิกคัก
ในสายตาพวกเขา ผู้ลี้ภัยคนนี้ก็ไม่ต่างจากหมาป่าจรจัด
รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าเจียงเหย่ค่อย ๆ หุบลง
เขายืดตัวตรง กลิ่นอายอันธพาลบนร่างหายไปจนหมดสิ้นในชั่วขณะนั้น
“เจียงจากแม่น้ำสายใหญ่ เหย่จากไฟป่าลามทุ่ง!”
บรรยากาศรอบตัวเขาทำให้ถังกั่วชะงักไปเล็กน้อย แววตาแบบนี้แหละที่เธอชอบ
“ปากกล้าไม่เบานี่” ถังกั่วเดินไปยืนข้างเจียงเหย่ “ให้ไปตาย กลัวไหม?”
“ข้าวอยู่ไหนครับ?” เจียงเหย่เงยหน้ามองถังกั่ว แววตากลับมาเจ้าเล่ห์เห็นแก่ประโยชน์เหมือนเดิม
“นาย...สมองโดนแช่แข็งไปแล้วหรือไง?” ถังกั่วชะงัก กะพริบตากลมโตอย่างงดงาม “หรือฉันพูดไม่ชัด? ฉันบอกว่าให้ไปตาย”
“เข้าใจแล้วครับ ไปฆ่าคน โอกาสรอดมีแค่หนึ่งในสิบ” เจียงเหย่พยักหน้า สีหน้าจริงจัง “เพราะงั้นผมถึงถามว่าข้าวอยู่ไหน”
“แล้วนายยัง...”
“คุณหนู” เจียงเหย่ขัดเธอ “มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่กลัวโดนปืนกลกราดยิง แต่ผมกลัวอดตายอยู่ข้างถนนมากกว่า สุดท้ายโดนหมาป่าจรจัดแทะจนเหลือแต่กระดูก”
เขากางมือออก
“เพราะงั้น ขอข้าวให้ผมกินสักคำก่อนได้ไหมครับ? จะเป็นมื้อสุดท้ายก่อนถูกตัดหัวหรืออะไรก็ได้ ขอแค่กินให้อิ่ม ต่อให้ยมบาลมาเอง ผมก็จะถอนหนวดเขามาถักเสื้อไหมพรมให้คุณหนูเลย!”
“พรืด...”
พวกลูกน้องที่ถือปืนอยู่รอบ ๆ สองสามคนกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมา
แม้แต่พี่ไฉที่ทำหน้าตึงอยู่ มุมปากยังกระตุกสองครั้ง
ถังกั่วหัวเราะจนตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมตามไปด้วย
“พาเขาไปหาหมอ! บอกครัวให้เอาขาหมูพะโล้ชิ้นนั้นไปอุ่น แล้วเอาเหล้าขาวมาอีกขวด ให้เขากินให้อิ่มดื่มให้เต็มที่!”
“เสี่ยวจิ่ว...” ถังเจิ้นเทียนขมวดคิ้ว
“โธ่ พ่อ~” ถังกั่ววิ่งไปกอดแขนถังเจิ้นเทียนแล้วเขย่า “ตามใจหนูสักครั้งเถอะนะ”
ถังเจิ้นเทียนมองลูกสาวแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะโบกมือ “เออ ๆ แล้วแต่แกจะจัดการ อาไฉ พาคนลงไป”
ตอนเดินถึงประตู เจียงเหย่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง
ถังกั่วยืนพิงหน้าต่าง จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง แล้วมองเขาผ่านกลุ่มควัน
เจียงเหย่ละสายตากลับมา เดินตามพี่ไฉออกจากห้องโถงใหญ่
ประตูใหญ่ปิดลง ในห้องเหลือเพียงพ่อลูกสองคน
“แกชอบตรงไหนของเขา?” ถังเจิ้นเทียนยกถ้วยชาขึ้น ช้อนฟองชาออก “ไอ้เด็กนี่ฉลาดแกมโกงอยู่บ้าง ดูแล้วเหมือนคนเจ้าเล่ห์ ไม่น่าใช่คนที่จะทำการใหญ่ได้”
ถังกั่วลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองแผ่นหลังของเจียงเหย่ที่เดินตามพี่ไฉจากไปท่ามกลางลมหนาว
“พ่อไม่เห็นเหรอ? ไอ้หมอนี่มันหมาป่าชัด ๆ”
“เขามีแผล ไม่รู้ว่าอดข้าวมากี่วัน แต่ไม่ได้อ้อนวอนเรา ไม่ได้คุกเข่า”
“แปลว่าเขารู้ว่าตัวเองมีค่าแค่ไหน”
“หมาป่าหิวโซตัวหนึ่ง มีประโยชน์กว่าหมารับใช้ทั้งฝูงที่เอาแต่คิดเล็กคิดน้อยเยอะ”