“ตาแก่ อยากซื้อผักของฉันก็ได้ แต่ถ้ายังกล้าแกล้งไก่บ้านฉันอีก ฉันจะโยนแกออกไป”
ลานบ้านเงียบกริบไปชั่วขณะ
เหลยจ้านกำลังยื่นมือไปพยุงหลี่เจี้ยนกั๋ว พอได้ยินคำพูดนั้น มือก็ชะงักค้างกลางอากาศ
เขาค่อย ๆ หันไปมองเฉินซาน
ครูฝึกครับ รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่?
หลี่เจี้ยนกั๋ว เป็นชื่อที่ขาดไม่ได้ในตำราเรียน เคยได้รับรางวัลวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสูงสุดของชาติมาถึงสองครั้ง
แม้แต่ผู้บัญชาการสวี่เจอเขา ยังต้องเรียก “ท่านอาวุโสหลี่” อย่างนอบน้อม พอชายชราตบโต๊ะในที่ประชุม คนทั้งห้องก็ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
แต่ตอนนี้ มีคนกำลังจะโยนเขาออกไปเพราะไก่ตัวเดียว
“ครูฝึก...” เหลยจ้านกดเสียงต่ำ ขยับเข้าไปใกล้เฉินซาน “ท่านนี้คือศาสตราจารย์หลี่เจี้ยนกั๋ว...”
“รู้แล้ว”
เฉินซานปัดดินออกจากมือ
“ลานบ้านฉันมีกฎอยู่สองข้อ”
“ห้ามทำให้เด็กตกใจ”
“ห้ามหาเรื่องไก่ของฉัน”
เขาพยักพเยิดไปทางกำแพง
“มันอารมณ์ไม่ดี กรงเล็บเมื่อกี้ยังถือว่าไว้หน้าแล้ว”
บนกำแพง ไก่หัวล้านกำลังจิกแต่งขนอยู่ พอได้ยินเช่นนั้นก็หันมา กลอกตามองหลี่เจี้ยนกั๋ว
หลี่เจี้ยนกั๋วมีรอยกรงเล็บไก่เต็มหน้า เหลยจ้านช่วยประคองให้ลุกขึ้น
เขาไม่ได้โกรธ
สายตาเขามองไก่บนกำแพง แล้วมองเฉินซาน ดวงตายิ่งทอประกายขึ้นเรื่อย ๆ
“ดี! ดี! มีนิสัย!”
เขายกแขนเสื้อเช็ดหน้า คราบโคลนไม่ออก แถมยังปาดรอยกรงเล็บให้กระจายทั่วหน้า จนดูเหมือนเพิ่งแต่งหน้าเล่นงิ้วมา
จากนั้นก็จัดปกเสื้อจงซานให้เรียบร้อย ซ่อนเท้าเปล่าข้างหนึ่งเข้าไปในขากางเกง กระแอมสองสามที ก่อนจะปรับสีหน้าให้ขรึม
“สหายเสี่ยวเฉิน”
“เมื่อกี้เหลยจ้านบอกแล้วว่า คุณเป็นทหารที่เก่งที่สุดในหน่วยเรา ทุกคนก็ล้วนเสี่ยงชีวิตเพื่อชาติทั้งนั้น ฉันแก่แล้ว ไม่อ้อมค้อมละนะ”