“หลายปีมานี้ที่ข้าหาเงินได้เป็นร้อยล้านตำลึง ล้วนเป็นเพราะยึดถือคำว่า ‘สัตย์’ ทั้งสิ้น!”
หยางซิ่นยื่นตั๋วเงินให้เฟิงว่านซาน ก่อนพลิกกายขึ้นม้า เตรียมมุ่งหน้าไปเก็บหญ้าคืนวิญญาณ
ในตอนนั้นเอง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเฉินซึ่งเฝ้ามองด้วยสายตาเย็นชามาโดยตลอด ก็เข้ามาขวางหน้าม้าไว้
“หยุด! ตระกูลเฉิน ตระกูลจ้าว ตระกูลหยาง และตระกูลเสิ่น ล้วนเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ บัดนี้เจ้าสังหารเสิ่นม่านชุนแล้ว ต้องให้คำชี้แจงแก่ข้า!”
“ย่าห์!”
หยางซิ่นจงใจกระแทกโกลนม้าอย่างแรง ทำเอาเจ้าหนุ่มผู้นั้นหน้าซีดเผือด รีบหลบไปด้านข้าง
“ฮ่า ๆ! ใจเสาะเพียงนี้ ยังกล้ามาทวงคำชี้แจงจากพี่ซิ่นอย่างข้าหรือ เฉินเทา สมองเจ้ามีน้ำเข้าไปหรือไร?”
“หยางซิ่น ข้าเป็นตัวแทนของจวนเจ้าเมืองและสี่ตระกูลใหญ่ หากรู้จักสถานการณ์ก็จงส่งสัญญาเหมืองทางตะวันออกของเมืองมาเสีย”
“ข้าก็รู้อยู่แล้ว ที่ว่าเรียกร้องความเป็นธรรมให้เสิ่นม่านชุนเป็นเรื่องลวง ส่วนที่ต้องการสัญญาเหมืองต่างหากคือเรื่องจริง!”
หยางซิ่นเลิกคิ้ว ก่อนทะยานลงจากหลังม้าแล้วเตะต่อเนื่องเป็นชุด
เฉินเทารีบยกมือขึ้นปัดป้อง ทั้งสองเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด
สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงที่สุดคือ เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็พ่ายแพ้ ใบหน้าด้านข้างเจ็บแปลบ ถูกหมัดซัดกระเด็นออกไป เลือดไหลจากมุมปากไม่หยุด ทั้งยังฟันร่วงไปหลายซี่
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ใบหน้าเฉินเทาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่คิดเลยว่าตนจะไม่ใช่คู่มือของหยางซิ่นแม้แต่น้อย
“พี่ซิ่น ข้าล่วงเกินแล้ว”
เฉินซิน น้องสาวของเฉินเทา ร้อนใจจนชักกระบี่พุ่งเข้าแทงหยางซิ่น
ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!……
กระบี่พลิ้วไหวเป็นดอกบุปผา คาดไม่ถึงว่าจะทำอันตรายหยางซิ่นไม่ได้แม้แต่น้อย
“วิชาตัวเบาของเขาดีถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
เฉินซินเต็มไปด้วยความสงสัย หากเป็นหยางซิ่นในอดีต ป่านนี้คงถูกแทงจนเป็นรูเลือดไปหลายรูแล้ว แต่ยามนี้เขาเหยียบย่างท่องมังกร กลับหลบคมกระบี่ได้อย่างไร้รอยขีดข่วน
“ซินเอ๋อร์ เจ้าจะเอาจริงหรือ?”
ร่างหยางซิ่นทิ้งเงาพร่าเลือนเป็นสาย ราวกับมังกรท่องสมุทรเลื้อยผ่านม่านกระบี่อย่างคล่องแคล่ว นอกจากนั้นยังเฉียดกายนางอยู่หลายครั้ง ฉวยโอกาสหยอกเย้าไปด้วย
“จำได้หรือไม่ ตอนเด็กเราไปชมโคมด้วยกัน เจ้าหลงทางโดยไม่ตั้งใจ ข้าเป็นคนตามหาเจอแล้วพากลับบ้าน ระหว่างทางเจอฝนกระหน่ำจึงหลบเข้าไปในศาลเทพภูเขา เจ้าเคยบอกว่าโตขึ้นจะแต่งให้ข้า”
“ไม่คิดเลยว่าวันนี้เจ้าจะลงมือกับข้า”
หยางซิ่นยกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ใช้สองนิ้วหนีบคมกระบี่ไว้ได้อย่างมั่นคง เขายังคงไม่คิดสังหารนาง
มนุษย์หาใช่ต้นไม้ใบหญ้า ย่อมมีความรู้สึกผูกพัน ปกติพวกเขาเป็นสหายเล่นด้วยกันอย่างสนิทสนม คาดไม่ถึงว่าจะต้องเข่นฆ่ากันเพราะเหมืองทางตะวันออกของเมือง
“หมัดทลายใจ!”
เฉินซินกลับทิ้งกระบี่ พุ่งเข้ามาแล้วชกใส่หน้าอกเขาอย่างฉับพลัน
ปัง!……
หมัดนี้มาอย่างไม่ทันตั้งตัว ซัดเข้ากลางอกเขาเต็มแรง คราวนี้หัวใจของเขาแตกสลายอย่างสิ้นเชิง
“สมกับเป็นเจ้า”
หยางซิ่นยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า แล้วปล่อยกระบี่ยาวในมือ ไม่ว่าสหายวัยเยาว์จะสนิทสนมกันเพียงใด สุดท้ายก็หันหลังให้กันได้เพราะผลประโยชน์
“ขอโทษด้วย เจ้าทำให้พี่ชายข้าบาดเจ็บ หมัดนี้ข้าคืนให้เจ้า”
เฉินซินโจมตีสำเร็จแล้วก็ไม่ได้บุกต่อ นางกลับพยุงเฉินเทาขึ้น เตรียมพาเขาจากไป
“ซินเอ๋อร์ เขาบาดเจ็บสาหัสแล้ว เหตุใดเจ้าจึงหยุดมือ?”
เฉินเทาไม่อยากเชื่อ ทั้งยังรู้สึกไม่ยินยอมอย่างยิ่ง
“พี่ อย่าพูดเลย”
เฉินซินไม่อยากอธิบายให้มากความ เพียงประคองเขาออกไป
“คิดจะไปหรือ? ไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก”
หยางชวงเดือดดาลจนแทบควบคุมไม่อยู่ นำคนเข้ามาล้อมทั้งสองไว้ทันที
ที่ผ่านมาหยางชวงอดกลั้นไม่ลงมือ เพราะคิดว่าหยางซิ่นจัดการพี่น้องตระกูลเฉินได้ ทว่าไม่เคยคาดคิดเลยว่าเฉินซินจะกลับกลอกไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้
“หยางชวง เจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าคือว่าที่ประมุขตระกูลเฉิน ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้าสังหารข้า!”
“หากเจ้าฆ่าข้าจริง ก็เท่ากับสร้างความแค้นถึงตายกับตระกูลเฉิน ถึงตอนนั้นคงต้องสู้กันจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะสิ้นสูญ!”
เฉินเทามองออกถึงจิตสังหารของเขา จึงรีบเอ่ยห้ามเสียงดัง
เป็นดังคาด หยางชวงที่กำลังเดินเข้ามาหยุดฝีเท้า เขาลังเลแล้ว
“อย่าว่าแต่เจ้าเป็นเพียงว่าที่ประมุขเลย ต่อให้เป็นประมุขตัวจริงก็ต้องตาย!”
หยางซิ่นไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกมือแทงกระบี่ยาวทะลุอกเฉินเทาโดยตรง
“เจ้า!”
เฉินเทาไม่อยากเชื่อ ล้มลงในกองเลือด ตายตาไม่หลับ
“พี่! ฮือ ๆ~”
เฉินซินคุกเข่าร้องไห้จนใบหน้าเปรอะไปด้วยน้ำตา ไม่คิดเลยว่าหยางซิ่นจะไร้เยื่อใยถึงเพียงนี้
“ซินเอ๋อร์ ทำใจเสียเถิด”
“ย่าห์!”
หยางซิ่นพลิกกายขึ้นม้า ควบจากไปทันที
สำหรับเขา การตามหาหญ้าคืนวิญญาณไปรักษาอาการป่วยของบิดาคือเรื่องเร่งด่วนที่สุด ส่วนการตายของเฉินเทา เขาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย
ส่วนเฉินซินที่มีสีหน้าเศร้าสลด เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก อย่างไรเสียเฉินซินเป็นฝ่ายทรยศเขาก่อน บัดนี้หัวใจของเขายังเจ็บแปลบอยู่ลึก ๆ
“หมัดทลายใจของตระกูลเฉินร้ายกาจสมคำร่ำลือ โชคดีที่ข้าเตรียมการไว้ก่อนแล้ว”
เขาหยิบแผ่นไม้ที่แนบอยู่หน้าอกออกมาแล้วโยนทิ้ง รอยฝ่ามือสีดำบนแผ่นไม้ชวนให้ขวัญผวา จากนั้นก็เร่งม้าออกจากเมืองอย่างรวดเร็ว
……
ไม่นาน ข่าวการตายของว่าที่ประมุขตระกูลเฉินและตระกูลเสิ่นก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองรกร้าง สองตระกูลใหญ่เดือดดาลขึ้นพร้อมกัน
คนจากตระกูลเฉินและตระกูลเสิ่นยกขบวนมาหลายร้อยคน ล้อมตระกูลหยางไว้อย่างเอิกเกริก ประกาศว่าจะต้องทวงความเป็นธรรม บีบให้ตระกูลหยางส่งตัวหยางซิ่นออกมา
“พวกเจ้าคิดจะทำอะไร? ตราบใดที่ข้ายังอยู่ หยางชวงจะไม่ยอมให้พวกเจ้าก้าวเข้าตระกูลหยางแม้แต่ก้าวเดียว!”
หยางชวงนำคนเฝ้าอยู่หน้าประตูใหญ่ของตระกูลหยาง ชั่วขณะนั้นไม่มีผู้ใดกล้าผลีผลาม
เขาเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ ทั้งยังมีผู้ใต้บังคับบัญชาจำนวนมาก มิได้ด้อยกว่ากำลังของสองตระกูลใหญ่ที่ร่วมมือกัน หากปะทะกันซึ่งหน้า ไม่มีฝ่ายใดได้ประโยชน์
ในตอนที่ทั้งลานตกอยู่ในภาวะชะงักงัน พลันมีคนผู้หนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน นางสวมชุดไว้ทุกข์ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา นางคือเสิ่นม่านเสวี่ย คู่หมั้นเก่าของหยางซิ่น
“ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เป็นความยุติธรรมที่สมควรแล้ว พี่ชายข้าจะตายเปล่าไม่ได้”
นางเช็ดน้ำตาด้วยท่าทางน่าสงสาร ทำเอาชาวเมืองที่ไม่รู้ความจริงรอบข้างพากันปวดใจ
“ใช่แล้ว หยางซิ่นลงมือโหดเหี้ยมเกินไป ถึงกับสังหารคุณชายใหญ่เสิ่นโดยตรง นั่นเป็นถึงว่าที่ประมุขตระกูลเสิ่นเชียวนะ”
“มีใครรู้บ้างว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเหตุใด? ไม่ใช่ว่าปกติสองตระกูลมีความสัมพันธ์ดีต่อกันหรือ แล้วเหตุใดถึงหันหลังให้กันได้ในพริบตา?”
“อย่าไปสนใจเรื่องพวกนั้น ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิตเป็นเรื่องสมควรแล้ว ข้าสนับสนุนคุณหนูตระกูลเสิ่นให้แก้แค้น”
“ถูกต้อง ไม่ว่าเสิ่นม่านชุนจะเป็นคนเช่นไรในยามปกติ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องฆ่ากันเลย ตอนนี้สองตระกูลใหญ่มาทวงตัว ข้าว่าคราวนี้ตระกูลหยางคงเดือดร้อนแน่”
“ถอยไปให้ไกลหน่อย เดี๋ยวพอเริ่มสู้กัน กระบี่ดาบไร้ตา วันนี้คงเกิดศึกนองเลือดเป็นแน่”
ผู้คนรอบข้างต่างวิพากษ์วิจารณ์ เมื่อเห็นทั้งสองฝ่ายตึงเครียดราวกับพร้อมปะทะ ก็พากันหาทำเลดี ๆ เตรียมชมเรื่องสนุก
“เสิ่นม่านเสวี่ย เรื่องทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นเพราะเจ้า ยังกล้ามาใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นที่นี่อีก!”
หยางชวงโกรธจนแทบกระอัก เสิ่นม่านเสวี่ยแสดงละครได้เก่งกาจเหลือเกิน ดึงความเห็นใจจากผู้คนได้มากมาย
“หยางชวง ทางที่ดีเจ้าจงส่งน้องชายของเจ้าออกมาแต่โดยดี มิฉะนั้นก็รับผลที่ตามมาเอง”
“แม้ข้าจะเข้าสำนักเซียนแล้ว ตามหลักการไม่ควรยุ่งเกี่ยวเรื่องทางโลก แต่ผู้ที่ตายคือพี่ชายของข้า! ข้าจำต้องก้าวก่าย”
“ต่อให้กลับไปแล้วถูกสำนักลงโทษ ข้าก็ยินดี”
เสิ่นม่านเสวี่ยชูสองมือขึ้น พลังวิญญาณทั่วร่างพลันพุ่งทะยาน แปรเปลี่ยนเป็นปราณกระบี่สายแล้วสายเล่ากวาดม้วนอย่างบ้าคลั่ง ยกร่างของนางขึ้นจากพื้นอย่างช้า ๆ ประหนึ่งเทพเซียน
“ว้าว! พลังของเซียน นี่หรือผู้บำเพ็ญเซียน?”
“เหลือเชื่อยิ่งนัก ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ! ข้าฝึกกระบี่มา 18 ปี ยังไม่อาจฝึกปราณกระบี่ออกมาได้แม้แต่สายเดียว แต่ปราณกระบี่ที่ปกคลุมฟ้าดินนี้ช่างปลุกเร้าใจผู้คนยิ่งนัก”
“เซียนลงมายังโลกมนุษย์ ดูท่าคราวนี้จะกวาดล้างตระกูลหยางให้สิ้นซาก แล้วเหตุใดหยางซิ่นยังไม่กลับมา? อย่าให้คนคนเดียวพาตระกูลหยางทั้งตระกูลต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยเลย”
“นั่นสิ เพื่อคนคนเดียวกลับต้องเอาชีวิตคนทั้งตระกูลหยางไปเสี่ยง ช่างไม่คุ้มเลย เขาควรกลับมารับโทษประหารเสียเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นตระกูลหยางได้จบสิ้นแน่”
“ข้าว่าเขาคงเป็นคนขี้ขลาดไปแล้ว ไม่แน่อาจหนีไปแล้วก็ได้ ได้ยินว่ามีคนเคยเห็นเขาอยู่แถบชายขอบเทือกเขาหลงจี คงเข้าไปซ่อนตัวในภูเขาแล้วกระมัง”
ทุกคนเงยหน้ามองเสิ่นม่านเสวี่ย หลายคนถึงกับคุกเข่าลง พากันตะโกนสรรเสริญว่าเป็นเซียน