ตั้งแต่กู้ฉีและคนอื่นๆ ย้ายขึ้นมาจากชั้นสิบห้า
กู้ว่านกับเวินอาน สองสาวได้เข้าพักในห้องเปียโนเดิม ส่วนลู่ซีฉือกับลู่เป่ยเย่ย้ายไปนอนห้องรับแขกที่ฉือหยานโจวเคยนอน
ที่เหลืออย่างฉือหยานโจวกับพวก ก็ต้องเบียดกันนอนในห้องนั่งเล่น
ฉือหยานโจวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมากยังไม่บ่นสักคำ คนอื่นๆ จะไปมีปากเสียงอะไรได้อีก
เวินอานกลับมีความคิดเป็นของตัวเอง นางคิดจะให้ลู่หนานเกอนอนกับกู้ว่าน แล้วเคลียร์ห้องนอนใหญ่ให้ตัวเองกับจี้เซี่ยน
แต่เพียงเอ่ยปากพูดถึงห้องนอนใหญ่ รังสีเย็นชาหลายคู่ก็พุ่งเข้ามาทันที
ฉือหยานโจวมองจี้เซี่ยนอย่างเย็นชา "ยังจะเอาหน้าอยู่อีกเหรอ?"
เหอจัวไม่ชอบหน้าเวินอานอยู่แต่แรก ยามนี้ยิ่งไม่ปิดบังความรังเกียจ
เขาดึงมุมปากลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความชิงชัง พูดไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย "เขาใจดีให้เราพักพิง ยังจะคิดไปนอนห้องนอนใหญ่ของเขาอีก หน้าอยู่ไหน?"
ลู่หนานเกอเหลือบมองเวินอาน แอบด่าในใจอย่างบ้าคลั่ง [สมแล้วที่เป็นนิยายสายชาย ถ้าเป็นสายหญิง จะมีทางไหนให้ผู้หญิงเราตกเป็นตัวตลกขนาดนี้ได้? นี่มันลดสติปัญญากันชัดๆ!]