เจียงคุนต้าภาคภูมิใจยิ่งนัก เฝ้ารอให้ซูฮ่าวหรานขายหน้า
เมื่อวานนี้ เจียงคุนต้าอยู่ในกลุ่มคนที่ไปยึดทรัพย์จวนสกุลซูด้วย ผู้ที่นำขบวนไปก็คือบิดาของเขา เจียงอู่ เจ้าหน้าที่เสมียนประจำที่ว่าการอำเภอ
ไป๋ชูเหยาพลันทำสีหน้าเย็นชา แล้วกล่าวกับเจียงคุนต้า
“เจ้าคนไร้มารยาท! พวกเรากำลังสนทนากับคุณชายซู แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า?!”
เจียงคุนต้าร้อนใจจนกระโดดโลดเต้น พลางกล่าวอย่างเดือดดาล
“ที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง! เมื่อวานบิดาข้าเพิ่งไปยึดทรัพย์บ้านเขามา ไม่มีทางหลอกพวกเจ้าแน่! เขาเป็นแค่นักศึกษาชั้นปลายที่บ้านแทบไม่มีอะไรติดผนัง ทั้งยังอ่านเขียนไม่ออก พวกเจ้าอย่าถูกเขาหลอก!”
เหล่าบัณฑิตลอบมองซูฮ่าวหรานแวบหนึ่ง
ทว่าเมื่อเห็นเขายังคงสงบนิ่ง ใช้น้ำแทนสุรา จิบเบา ๆ อยู่ตรงนั้น มุมปากเผยรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกว่าเขาลึกล้ำเกินหยั่งถึง
เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนก็ยิ่งไม่เชื่อเจียงคุนต้า
ล้อเล่นหรือไร ผู้ที่แต่งบทกวีได้ภายในสามก้าว ทั้งยังมีความองอาจเช่นนี้ จะเป็นนักศึกษาชั้นปลายที่อ่านเขียนไม่ออกได้อย่างไร?
เช่นนั้นพวกเราเป็นอะไรกัน? คนโง่หรือ?
บัณฑิตร่างกำยำ กล้ามเนื้อเป็นมัดนามมู่หยาง ซึ่งนั่งร่วมโต๊ะกับซูฮ่าวหราน พลันเดือดดาล ตบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้น จ้องเจียงคุนต้าอย่างเกรี้ยวกราด
“เจ้าคนไร้มารยาท! พวกเราเลื่อมใสในความสามารถอันล้ำเลิศของพี่ฮ่าวหราน แต่เจ้ากลับด่าทอเขาเช่นนี้ แล้วเจ้าเป็นตัวบ้าอะไร?!”
“หากยังสอดปากอีก ข้า มู่หยาง จะใช้เกียรติบัณฑิตของข้าทำให้เจ้ารู้ว่าภัยเกิดจากปาก!”
ซูฮ่าวหรานมองมู่หยางอย่างประหลาดใจ เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากอีกฝ่ายอย่างไร้สาเหตุ เป็นจิตสังหารอันเข้มข้นดุดันราวผ่านสมรภูมิมาโชกโชน
เดี๋ยวนะ บัณฑิตในยุคนี้เขามีวิชาบู๊กันทุกคนเลยหรือไง?
มู่หยางเป็นใครน่ะหรือ? เขามาจากตระกูลขุนศึกที่สืบทอดการสู้รบเพื่อแผ่นดินมาหลายชั่วอายุคน นิสัยมุทะลุ กล้าต่อสู้กล้าฆ่าฟัน
ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา หากเป็นยอดฝีมือขั้นจารึกจิต อีกทั้งยังมีฐานะบัณฑิตผู้สอบผ่าน
โทสะของบัณฑิตมิใช่สิ่งที่สามัญชนจะเทียบได้ บัณฑิตใช้เหตุผลโน้มน้าวผู้อื่นก็จริง เพียงแต่เป็นเหตุผลที่ลงมือกันด้วยกำลัง
บัณฑิตขั้นจารึกจิตเปล่งวาจาดุจดอกบัวลิ้นทอง เพียงเอ่ยคำหนึ่งก็กลายเป็นบทกวี สามารถใช้บทกวีกระบวนศึกต่อสู้ได้
หากยอดฝีมือขั้นจารึกจิตลงมือขึ้นมา โรงสุราแห่งนี้เกรงว่าจะพังพินาศเป็นรูพรุน!
เจียงคุนต้ารู้สึกถึงภัยคุกคาม แต่กลับยิ่งโมโหจนเสียสติ เขาชี้หน้าซูฮ่าวหรานพลางกระโดดโลดเต้น
“เจ้าคนหลอกลวง ยังคิดจะมาอาศัยกินดื่มที่นี่อีกหรือ คิดจริง ๆ หรือว่าทุกคนโง่กันหมด?! ซูฮ่าวหราน ถ้าแน่จริงก็ลุกขึ้นมาพูดสิ!”
มู่หยางได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธ
“จะปล่อยให้เจ้ากำเริบเสิบสานซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร วันนี้ต้องสั่งสอนเจ้าเสียบ้าง!”
อย่าว่าแต่บุตรชายของเจ้าหน้าที่เสมียนตัวเล็ก ๆ เลย ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่เสมียนเอง เขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา!
แววตางามของไป๋ชูเหยาเองก็ฉายความไม่พอใจ นางถลึงตามองเจียงคุนต้า
“เจ้าคนนี้ไร้มารยาทเสียจริง พวกเรากำลังสนทนากันอยู่ที่นี่ แต่เจ้ากลับคอยขัดจังหวะอยู่เรื่อย คิดว่าพวกเรารังแกได้ง่ายนักหรือ?”
พลังแห่งปัญญาไหลเวียนแผ่วเบารอบกายไป๋ชูเหยา
ซูฮ่าวหรานจึงเพิ่งตระหนักได้ ให้ตายเถอะ ไป๋ชูเหยาผู้นี้อย่างน้อยก็เป็นยอดฝีมือขั้นจารึกจิตระดับแปดสินะ
ที่แท้บนโต๊ะนี้มีทั้งมู่หยางและไป๋ชูเหยา สองยอดฝีมือขั้นจารึกจิต ส่วนคนอื่น ๆ ก็ล้วนมีพลังฝึกปรือ มีแค่ฉันคนเดียวที่ยังไม่ถึงขั้นเปิดปัญญา เป็นแค่ตัวประกอบกระจอก ๆ อย่างนั้นเหรอ?
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูฮ่าวหรานก็เลิกนิ่งเงียบ เขาจิบน้ำเปล่าอย่างแผ่วเบา ก่อนยิ้มพลางกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ทุกท่านโปรดระงับโทสะ สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง ข้าเป็นเพียงสามัญชนผู้ต่ำต้อย ไร้พลังแห่งปัญญา ทั้งยังมีความรู้น้อยนิดเท่านั้น”
สิ้นคำ ทุกคนในที่นั้นต่างนิ่งงัน
เมื่อเจียงคุนต้าได้ยินซูฮ่าวหรานยอมรับฐานะของตน ก็หัวเราะเสียงดังลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ได้ยินกันแล้วใช่ไหม? เขายอมรับเองแล้ว!”
“เขาคือความอัปยศของอำเภอหยุนหยาเรา เมื่อก่อนแม้แต่การสอบระดับอำเภอที่ง่ายที่สุดก็ยังไม่มีสิทธิ์เข้าสอบ ดวงใจแห่งอักษรของเขาก็เพิ่งก่อเกิดเมื่อวานนี้เอง เขามาที่นี่เพื่อหลอกกินหลอกดื่ม ระวังมันหลอกเอาเงินพวกเจ้าด้วย!”