เฮยเสียจื่อจำเด็กสาวคนนั้นได้ ตอนอยู่บนรถเมื่อครู่ ตอนอุ้มเธอลงจากรถ เขาแอบจับกระดูกเธอไปด้วย
นี่เป็นนิสัยของเขา เวลาพบคนที่ไม่รู้ที่มาที่ไป เขามักต้องประเมินให้แน่ใจเสียก่อน
ดูจากอายุกระดูก เด็กสาวคนนี้อายุยังน้อย รูปร่างสมส่วนกระดูกเล็กเรียว หน้าตาสะสวย และสุขภาพดีกว่าที่คิด ไม่มีอาการเจ็บป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พบได้ทั่วไปในวัยนี้ กระดูกสันหลังตรง ข้อต่อยืดหยุ่น ราวกับต้นไม้เล็ก ๆ ที่ได้รับการดูแลอย่างดี
แต่เรื่องนี้ก็ไม่น่าแปลกใจนัก
ตอนที่เขาจากมา ในใจยังคงติดใจอยู่บ้าง ไม่ใช่ติดใจเด็กสาวคนนี้ แต่เป็นรถที่ปรากฏขึ้นอย่างไร้ที่มา กับพวกคนร้ายที่หายตัวไป
รถที่ไม่มีคนขับ เด็กสาวที่ถูกลักพาตัว คนกลุ่มหนึ่งที่หายไป เรื่องพวกนี้รวมกันแล้วดูไม่เหมือนคดีอาญาทั่วไป
จะเป็นคนของตระกูลนั้นหรือเปล่า
แต่พวกเขาไม่น่าทำตัวเอิกเกริกขนาดนี้ อีกอย่าง คนในตระกูลนั้นก็ไม่มีใครอ่อนแอถึงเพียงนี้
คงเป็นแค่อุบัติเหตุธรรมดา ป้าคนนั้นพาเธอไปแจ้งความแล้ว เรื่องก็คงจบลงแค่นั้น
ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาหาถึงที่
แววสงสัยวาบผ่านดวงตาเฮยเสียจื่อ แต่ไม่นานก็ถูกแววยิ้มกลบจนหมด เขายกมุมปากขึ้น ดีดนิ้วตรงหน้าเธอ นิ้วยาวเรียว เคลื่อนไหวฉับไว
“น้องสาว” เขาลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ “ยืนเหม่ออยู่หน้าบ้านฉันต้องเสียเงินนะ นาทีละ 10 หยวน”
พอได้ยินคำว่าเงิน ซ่งจูเอ๋อร์ก็หยุดจินตนาการสุดยิ่งใหญ่ในหัวลงทันที
รูม่านตาของเธอหดเล็กลงนิดหนึ่ง คล้ายลูกแมวที่ได้ยินเสียงกระดิ่ง หูแทบตั้งชัน
นาทีละ 10 หยวน?
เธอข่มใจไม่ให้กลอกตา กวาดตามองชายทั้งสองสลับกันไปมา
เฮยเสียจื่อพิงกรอบประตู มุมปากมีรอยยิ้ม ราวกับกำลังดูละครสนุก ๆ ส่วนชายที่ดูราวกับเซียนยืนอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย เขาหันหลังเดินเข้าไปในลานบ้านแล้ว ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังเย็นชา ชายเสื้อไหวเบา ๆ ตามลมยามเย็น เห็นได้ชัดว่าไม่สนใจบทสนทนาหน้าประตูเลยแม้แต่น้อย
ซ่งจูเอ๋อร์สูดหายใจลึก
เธอรู้สถานการณ์ของตัวเองดี ตอนนี้เธอไม่มีเงิน ไม่มีตัวตน ไม่มีที่พัก ไม่มีคนรู้จัก กระทั่งเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนก็ไม่มี
เธอต้องหาที่พักชั่วคราว ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และต้องตามหาผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่ที่เสียงนั้นพูดถึง คนสองคนนี้ก็คือคนที่เธอตามหา
เธอทำพลาดไม่ได้
เธอกัดปลายลิ้นเบา ๆ ความเจ็บแปลบทำให้ขอบตาแดงระเรื่อในทันที
ดวงตากลมสวยราวลูกกวางคู่นั้นมีหยาดน้ำเอ่อคลอ ขนตาสั่นไหวราวปีกผีเสื้อกระพือ น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ราวกับจะหยดแต่ก็ยังไม่หยด ประกอบกับปลายจมูกที่แดงเรื่อและริมฝีปากที่เม้มแน่น ทำให้เธอดูน่าสงสารจับใจ
เธอเงยหน้ามองเฮยเสียจื่อ น้ำเสียงอ่อนหวานราวสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิในเดือนสาม สั่นเครืออย่างพอเหมาะ “พี่ชาย ฉันชื่อซ่งจูเอ๋อร์ ซ่งเดียวกับราชวงศ์ถัง ซ่ง หยวน หมิง ชิง ส่วนจูคือไข่มุก เรียกฉันว่าจูเอ๋อร์ก็ได้ค่ะ”
เสียงของเธอแผ่วลง ราวกับใบไม้ร่วงที่ล่องลอยอย่างน่าเวทนา “ครอบครัวฉันไม่อยู่แล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีเงินสักบาท ไม่มีที่ไป...”
เธอก้มหน้า สายตามองปลายรองเท้าของตัวเอง รองเท้าพื้นเรียบสีขาวเปื้อนฝุ่นเต็มไปหมด เชือกรองเท้าข้างหนึ่งก็หลุดหลวม ดูมอมแมมเป็นที่สุด
“ฉันจำได้ว่าตอนลงจากรถ คนแรกที่เห็นคือคุณ อยู่ข้าง ๆ คุณแล้วฉันถึงรู้สึกปลอดภัย”
พอพูดถึงคำสุดท้าย เธอเงยหน้าขึ้นมองเฮยเสียจื่อเล็กน้อย ประกายในดวงตาวูบไหว
“คุณรับฉันไว้สักพักได้ไหมคะ?”
พูดจบ เธอก็เหมือนจะเขินอาย จึงก้มหน้าลงอีกครั้ง
ลำคอของเธอเรียวขาว ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลเปล่งประกายอ่อนโยน ยามก้มหน้า แนวต้นคอทอดเป็นส่วนโค้งงดงาม สีชมพูจาง ๆ ไล่จากโคนหูลงมาถึงไหปลาร้า ราวกับดอกซากุระที่เพิ่งผลิบานบนกิ่งในฤดูใบไม้ผลิ เปราะบางเสียจนเหมือนจะหักได้เพียงแตะต้อง
ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่น่าสงสารและหมดหนทาง จึงจำต้องยอมเผชิญหน้ากับหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ ยื่นท้องอันอ่อนนุ่มที่สุดออกมา วิงวอนขอให้อีกฝ่ายรับไว้
เฮยเสียจื่อจ้องเธออยู่สองวินาที
ขบฟันกรามเบา ๆ
ให้ตายสิ
หรือว่าความรักยามอาทิตย์อัสดงของฉัน เฮยเสียจื่อ จะมาถึงแล้ว?
เขายังคงส่ายหน้า ไม่รู้ไปหยิบผ้าผืนหนึ่งมาจากไหน แล้วทำท่าเช็ดน้ำตาบนแว่นกันแดด น้ำเสียงแฝงความเศร้าโศกเกินจริง
“ฉันก็เห็นใจเธอนะ แต่ฉันจน วัน ๆ ต้องทำงานหลายอย่างถึงจะเลี้ยงตัวเองกับเจ้าทึ่มได้ จะมีปัญญาเลี้ยงเธอได้ยังไง ไปหาตำรวจเถอะ”
ซ่งจูเอ๋อร์เห็นเขาใช้ผ้าเช็ดแว่นกันแดด มุมปากก็กระตุก
เธอข่มใจไม่ให้กลอกตา
ผู้ชายคนนี้กำลังแกล้งเธออยู่ใช่ไหม?
เธอสูดหายใจลึก ความคิดแล่นว่องไว เธอสัมผัสได้ว่าผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่คนอื่น ๆ อยู่ไกลเกินไป ไกลจนเส้นสายนั้นแทบจะขาด
ถ้าเธอจากที่นี่ไป ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะหาคนต่อไปเจอ
เธอไปไม่ได้
เธอก้าวเข้าไปใกล้เฮยเสียจื่ออีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้ได้กลิ่นยาสูบจาง ๆ จากตัวเขา รวมถึงกลิ่นพริกเขียวกับควันจากการทำอาหาร กลิ่นเหล่านั้นปะปนกัน แต่กลับไม่เหม็น
เธอมองเฮยเสียจื่อ แล้วหันไปมองจางฉี่หลิงที่เดินเข้าไปในลานบ้านและยืนแหงนหน้ามองฟ้าใต้ต้นทับทิม จากนั้นก็เริ่มเสนอตัวอย่างจริงจัง
“ฉันหาเงินได้ค่ะ” น้ำเสียงสั่นเครือของเธอสงบลง กลายเป็นน้ำเสียงจริงจัง “ฉันร้องเพลงเต้นรำได้ ทำอาหารได้ ทำงานฝีมือได้ วาดรูปได้ ฉันทำได้ทุกอย่าง ไม่ได้คิดจะอยู่ฟรี ๆ หรอกค่ะ—”
เธอนับด้วยนิ้ว พอพูดถึงแต่ละอย่างก็งอนิ้วลงหนึ่งนิ้ว นิ้วเรียวขาวผ่องราวกับโปร่งแสงใต้แสงไฟ
“ฉันยังดูแลเด็กได้ด้วย ฉันเป็นครูอนุบาล มีใบรับรองวิชาชีพครู ใจเย็นมาก แล้วก็อดทนทำงานหนักได้ งานอะไรก็ทำได้ค่ะ...”
เธอพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะปิดประตูก่อนที่เธอจะพูดจบ
ตอนที่เธอก้าวเข้ามาใกล้ เฮยเสียจื่อพลันรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ
สิ่งที่อยู่ด้านหลังคอของเขาสงบลงมากในชั่วขณะที่ซ่งจูเอ๋อร์เข้ามาใกล้
แววคมกริบวาบผ่านดวงตาเฮยเสียจื่อ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรแล้วลองสัมผัสดู ไม่ใช่คิดไปเอง
ก่อนหน้านี้บนรถ ตอนผู้หญิงคนนั้นพุ่งเข้ามาบีบคอเขา ผีผู้หญิงตนนั้นก็หายไป ตอนนั้นเขาคิดว่าอาจเป็นแค่ภาพลวงตา หรือไม่เจ้าสิ่งนั้นก็คงบังเอิญสงบลงในช่วงเวลานั้นพอดี
แต่ตอนนี้มันหายไปอีกแล้ว
หายไปในชั่วขณะที่เด็กสาวคนนี้เข้ามาใกล้
เฮยเสียจื่อก้มมองเด็กสาวตรงหน้า เธอยังคงพูดเจื้อยแจ้ว เสนอตัวเองไม่หยุด
เธอไม่รู้ว่าเขากำลังพินิจดูอยู่ ยังคงนับนิ้วบอกว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง ปากไม่หยุดพูด ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนใจ
มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น แต่รอยยิ้มนั้นไม่เหมือนก่อนหน้านี้ ดูคล้ายกำลังตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย
“เข้ามาสิ ไม่ใช่ว่าหิวแล้วหรือ? กินพริกเขียวไหม?”