ลานนวดข้าวตรงปากหมู่บ้านคึกคักเป็นอย่างยิ่ง เด็ก ๆ วิ่งไล่เล่นกัน ผู้ชายกำลังวุ่นอยู่กับการตุ๋นเนื้อ ส่วนพวกผู้หญิงก็จุดไฟล้างผัก หากดูเพียงภาพตรงหน้า คงคิดว่าเป็นงานเลี้ยงธรรมดา แต่ปืนไทป์ 38 ที่ตั้งพาดไว้อีกด้านกับอุปกรณ์ญี่ปุ่นกองหนึ่งซึ่งเปื้อนเลือด กลับบ่งบอกว่าก่อนหน้านี้ที่นี่เพิ่งเกิดการสู้รบขึ้น
เซี่ยเทียนหัวเพิ่งเดินออกจากลานบ้าน ก็พบหานชิ่งเข้าพอดี เขาถือกล้องยา นั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นพุทรา พลางเหลือบมองประตูบ้านเป็นระยะ ราวกับกำลังรอเซี่ยเทียนหัวอยู่
“น้องเซี่ย! มานี่ ทางนี้” พอเห็นเซี่ยเทียนหัวออกมา เขาก็ร้องเรียก
เซี่ยเทียนหัวเดินไปนั่งใต้ต้นพุทรา
หานชิ่งยัดใบยาสดกำมือหนึ่งลงในกล้องยา จุดไฟ สูบไปคำหนึ่ง แล้วมองเซี่ยเทียนหัวพลางถามว่า “ข้าได้ยินโก่วตั้นบอกว่า เจ้าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยหรือ”
“ก็พอจะนับว่าใช่” เซี่ยเทียนหัวมองภาพอันคึกคักบนลานนวดข้าว
“ฟังจากสำเนียงแล้ว เจ้าไม่ใช่คนแถวนี้สินะ”
“มาจากทางใต้”
“ทางใต้...” หานชิ่งทวนคำ ราวกับกำลังขบคิดความหมายของคำสองคำนี้ เวลาสูบยาเขามักหรี่ตา หางตาย่นเป็นริ้วเล็ก ๆ หลายเส้น ทำให้ดูแก่กว่าอายุจริง
“ต่อจากนี้เจ้าคิดจะทำอะไรหรือ”
“ยังคิดไม่ออก พักรักษาแผลก่อนแล้วกัน”
“ไม่ลองอยู่กับพวกเราสักพักหรือ” หานชิ่งพูดตรง ๆ เขาอยากรั้งเซี่ยเทียนหัวไว้จากใจจริง แต่ก็รู้ฐานะตัวเองดี กองทหารอาสาสมัครของเขาคงรั้งยอดฝีมืออย่างเซี่ยเทียนหัวไว้ไม่ได้ จึงทำได้เพียงลดความหวังลง ขอให้เขาอยู่ต่ออีกสักสองสามวันก็ยังดี “อีกอย่าง ตงตงก็อยู่ที่นี่ด้วย เจ้าอยู่ยิงไอ้ยุ่นไปพลาง พักรักษาแผลไปพลาง พอดีเลย พอแผลหายแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปไหน ดีไหม”