หลังจากเซวียเซียนสิงออกมาจากห้อง ฝีเท้าของเขาก็ไม่เคยช้าลงเลย
เขาเดินผ่านลานบ้าน ทหารที่เดินสวนมาพอเห็นเขาก็พากันหลีกทางให้
เมื่อเข้าไปในห้องโถง เขาวางหมวกทหารลงบนโต๊ะ แล้วเรียกนายทหารสื่อสารมาสั่งให้ส่งหน่วยลาดตระเวนกลุ่มหนึ่งลอบไปทางตะวันตก หากพบความเคลื่อนไหวของไอ้ยุ่นให้รีบกลับมารายงาน ห้ามปะทะเด็ดขาด
นายทหารสื่อสารรับคำสั่ง ก่อนหมุนตัววิ่งออกจากห้องโถง
จากนั้นเขาเรียกนายทหารผู้ช่วยมา สั่งให้ไปตามทหารกลุ่มที่เป็นพวกแรกซึ่งพบและติดต่อกับเซี่ยเทียนหัวตรงแนวรบในตอนกลางวันมาสอบถาม
หลังนายทหารผู้ช่วยออกไป เซวียเซียนสิงก็เดินไปที่โต๊ะ หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มสองอึก ข่าวที่เพิ่งได้ยินทำให้เขารู้สึกปากแห้งคอแห้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่นานนัก ทหารกลุ่มนั้นก็ถูกเรียกเข้ามา
คนที่เดินนำหน้าคือทหารเก่าที่ลงมืออย่างเด็ดขาด ส่วนด้านหลังตามมาด้วยทหารหนุ่มอีกสองคน
ทั้งสามเดินเข้ามาในห้องโถงแล้วยืนตัวตรง ใบหน้าฉายแววกังวลอยู่บ้าง คงคิดว่าตัวเองจับคนผิดและกำลังจะถูกลงโทษ
เซวียเซียนสิงไม่มีเวลาอ้อมค้อม จึงถามตรง ๆ ว่า “พวกเจ้าเจอคนนั้นตรงแนวรบตอนไหน เขาวิ่งมาจากทิศทางไหน”
“เขาวิ่งมาจากทางตะวันตกเฉียงเหนือครับ วิ่งเร็วมาก เหมือนมีอะไรไล่ตามมา พวกเราตะโกนให้หยุด เขาก็หมอบลงกับพื้นก่อน แล้วตะโกนว่าตัวเองเป็นคนหลงกั๋ว ผมเห็นว่าเขาสวมเครื่องแบบทหารของพวกเรา ทั้งยังสะพายปืนยาว จึงพาคนลอบเข้าไปครับ” ทหารเก่าเป็นฝ่ายตอบก่อน
“ปืนของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร”
ทหารหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ รับคำ “ท่านผู้การ ปืนของเขาเป็นปืนผลิตจากเยอรมนี มีอุปกรณ์คล้ายกล้องติดอยู่ด้วย ยาวกว่าปืนของพวกเรา ตอนที่เขาหมอบอยู่กับพื้น ปืนวางอยู่ข้าง ๆ ผมเก็บขึ้นมาดู เห็นว่าลำกล้องเปื้อนโคลนเต็มไปหมด เหมือนเพิ่งคลานฝ่าโคลนมา”