เมื่อเซี่ยเทียนหัวลืมตาขึ้น แสงแดดก็ส่องผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา ดูจากความสว่างแล้วคงไม่ใช่เวลาเช้าอีกต่อไป
เขาจ้องคานหลังคาอย่างเหม่อลอยอยู่สองสามวินาที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่หมู่บ้านเหอซี บ้านของป้าของโก่วตั้น กลิ่นหอมมันของเมนูหมูฆ่าตัวเมื่อคืนราวกับยังติดอยู่ในลำคอ ท้องอุ่นสบายไปหมด
เขากดลงบนตำแหน่งบาดแผลผ่านผ้าพันแผล ไม่เจ็บเลย เซี่ยเทียนหัวรีบลุกนั่งแล้วแกะผ้าพันแผลออกดู แผลยาวประมาณสองนิ้วหดปิดจนกลายเป็นสะเก็ดสีเข้มแล้ว หรือว่าการเพิ่มค่าสถานะพื้นฐานจะช่วยเพิ่มความสามารถในการฟื้นตัวด้วย?
ไม่รู้ว่าโก่วตั้นลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร ผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเบี้ยวๆ อยู่ข้างเท้า แค่มองก็รู้ว่าเจ้าตัวพับเอง
เซี่ยเทียนหัวหยิบปืน 98เค จากข้างหมอนเก็บเข้าคลังเก็บของ จากนั้นก็สวมรองเท้าผ้าคู่ใหม่ที่หวังซิ่วหลานวางไว้ตรงปลายเตียงเมื่อคืน ขนาดพอดีเป๊ะ เนื้อผ้าหนาแน่น เหยียบลงบนพื้นได้อย่างมั่นคง
พอผลักประตูห้องออก แสงแดดในลานบ้านก็สว่างจ้าจนเขาหรี่ตา
จ้าวต้าจู่กำลังยองๆ ไสไม้กระดานอยู่กลางลานบ้าน กบไสไม้เคลื่อนผ่านผิวไม้เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับลูกตุ้มนาฬิกา ข้างเท้าของเขามีเศษไม้ไสกองสูงถึงครึ่งตัวคน กลิ่นไม้สนถูกแดดเที่ยงอบจนหอมหวาน
เมื่อได้ยินเสียงประตู เขาก็หยุดมือแล้วเงยหน้ามองมา
“น้องเซี่ยตื่นแล้วเหรอ? บนเตามีโจ๊ก ซิ่วหลานเก็บไว้ให้”
“ครับ ขอบคุณพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้” เซี่ยเทียนหัวเดินไปที่เตาแล้วเปิดฝาหม้อ โจ๊กข้าวโพดยังอุ่นอยู่ เขายกขึ้นจิบคำหนึ่งแล้วถามเสียงอู้อี้ “โก่วตั้นล่ะ?”
“วิ่งออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง” จ้าวต้าจู่เคาะเศษไม้ที่ติดอยู่ตรงคมกบไสไม้ “หอบปืนไปหลังเขา บอกว่าจะไปฝึกยิงปืน”