ทหารที่วิ่งกลับมาพุ่งเข้าไปทางประตูด้านข้างของโรงงาน ชนเข้ากับกระสอบทรายแล้วล้มคว่ำลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ แผ่นหลังเต็มไปด้วยฝุ่นดิน
คนที่อยู่ข้างล่างลากเขาเข้าไปในตึก พลางตะโกนว่า “เก่งมาก!”
พอรถถังของพวกไอ้ยุ่นหยุดนิ่ง ทหารไอ้ยุ่นที่อยู่ด้านหลังก็เหมือนถูกใครจับกดคอ ต่างพากันหดตัวเข้าไปในที่กำบังพร้อมกัน และไม่รุกคืบต่อ
เซี่ยเทียนหัวมองผ่านกล้องเล็ง เห็นพวกมันผลัดกันคุ้มกันขณะถอยลึกเข้าไปในซากปรักหักพัง ท่าทางรวดเร็วยิ่งกว่าตอนบุกเสียอีก ทยอยหายลับไปหลังซากกำแพงกับหลุมกระสุนทีละคน
ลานถ่านหินว่างเปล่า เหลือเพียงศพหลายสิบร่างนอนเกลื่อนอยู่บนพื้นกรวด กับรถถังที่เอียงกระเท่เร่ ประตูห้องโดยสารเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง กระบอกปืนปักลงกับพื้น ราวกับแท่งเหล็กที่ทิ่มลงไปในโคลน
เซี่ยเทียนหัวดึงปืนออกจากขอบหน้าต่าง แล้วพิงกำแพง หูส่งเสียงอื้ออึง
หลิวซานยังนอนคว่ำอยู่กับพื้น แขนทั้งสองข้างกอดศีรษะ ตัวงอเป็นก้อน ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงคลายมือ เงยหน้ามองเซี่ยเทียนหัว แล้วเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง “ไม่มี... ไม่มีเสียงปืนแล้วหรือ?”
“รถถังของพวกไอ้ยุ่นพังแล้ว พวกมันถอยไปชั่วคราว” เซี่ยเทียนหัวส่งกระติกน้ำให้ หลิวซานรับไปยกดื่มอึกใหญ่ น้ำไหลเล็ดจากมุมปาก ล้างคราบโคลนเป็นทางลงมาตามคาง
“ลุกขึ้นก่อน อย่านอนคว่ำอยู่แบบนั้น”
หลิวซานพยุงตัวลุกขึ้น ขากางเกงตรงเข่าขาดเป็นรูสองรู มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เขาคืนกระติกน้ำให้เซี่ยเทียนหัว แล้วเริ่มยัดกระสุนใส่แม็กเปล่าอย่างลนลาน นิ้วยังสั่นอยู่ แต่ดีกว่าเมื่อครู่มาก
ทหารรักษาการณ์ที่ชั้นล่างเองก็รู้สึกได้ว่ากำลังยิงของฝ่ายตรงข้ามเบาลง หลินเจิ้งเจ๋อโผล่หน้าออกมาจากชั้นหนึ่ง มองไปทางเหนือ ปืนกล่องในมือยังยกอยู่ระดับอก มีคนโห่ร้องว่า “พวกไอ้ยุ่นถอยแล้ว!” หลินเจิ้งเจ๋อไม่สนใจ หันกลับมาตะโกนว่า “ทุกคนอย่าขยับ! คอยสังเกตให้ดี! อย่าให้เป็นแผนล่อลวง...”