ตัวประกอบสาวแสนสวย กลายเป็นขวัญใจคนทั้งหลายได้อย่างไร

ตอนที่ 44 บำเพ็ญเซียน 22

6 นาที· 1.4K คำ

หลินอู้มองเขาแล้วถามอีกว่า “แล้วกระบี่ของท่าน...”

ลู่เวยจือโบกมือ “ไม่ใช่ศัสตราวิเศษอะไรหรอก หักก็หักไปสิ ให้ท่านอาจารย์ปู่หาของใหม่ให้ข้าก็พอ”

หลินอู้เม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะด้วยกัน

บนโต๊ะมีชาดอกไม้วางอยู่กาหนึ่ง นางรินให้เขาถ้วยหนึ่งตามใจ

ทั้งคู่นั่งดื่มชาด้วยกัน

ลู่เวยจือเล่าให้นางฟังว่า หลังจากถูกพาตัวกลับไป คนในตระกูลก็ถกเถียงกันว่าจะลงโทษเขาอย่างไร สุดท้ายท่านอาจารย์ปู่เอ่ยปากให้กักตัวเขาไว้ในหอสงบจิตหนึ่งเดือน ทุกคนในตระกูลต่างเห็นชอบ ระหว่างนั้นเหล่าท่านลุง ท่านอา และท่านป้าก็แวะเวียนกันมาสั่งสอนเขาไม่ขาด

เล่าไปเล่ามา เขาก็พลันอุทานอย่างประหลาดใจว่า

“อู้ ๆ บรรลุขั้นฝึกลมปราณระดับแปดแล้วหรือ?”

“ใช่แล้ว” หลินอู้เลิกคิ้วเอ่ย “เก่งไหมล่ะ?”

“อู้ ๆ เก่งที่สุดเลย!” ลู่เวยจือหัวเราะชม “รอข้ากลับสำนักแล้ว อู้ ๆ มาบำเพ็ญเพียรด้วยกันดีหรือไม่?”

“ได้สิ!”

ครู่หนึ่ง เขาวางถ้วยชา เอียงศีรษะ ผ้าดำที่ปิดตาหันมาทางนาง น้ำเสียงแฝงความอาลัยอยู่เล็กน้อย “อยากเห็นหน้าตาของอู้ ๆ ตอนนี้เหลือเกิน...”

หลินอู้อึ้งไปเล็กน้อย

ลู่เวยจือโน้มตัวเข้าหานางนิด ๆ

กลิ่นหอมแผ่ซ่านออกมาจากริมฝีปากของนาง ราวกับสายใยที่ดึงรั้งเขาให้โน้มเข้าหาอย่างช้า ๆ ปลายจมูกแทบจะสัมผัสริมฝีปากนางอยู่แล้ว

“ตรงนี้...” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย “กลิ่นหอมเข้มข้นเหลือเกิน...”

หลินอู้อ้าปากน้อย ๆ ริมฝีปากยังเปียกชื้นจากหยดน้ำที่เหลือจากการดื่มชาเมื่อครู่ เป็นประกายระยิบระยับ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป