หลินอู้มองเขาแล้วถามอีกว่า “แล้วกระบี่ของท่าน...”
ลู่เวยจือโบกมือ “ไม่ใช่ศัสตราวิเศษอะไรหรอก หักก็หักไปสิ ให้ท่านอาจารย์ปู่หาของใหม่ให้ข้าก็พอ”
หลินอู้เม้มริมฝีปาก ไม่ได้พูดอะไรอีก ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะด้วยกัน
บนโต๊ะมีชาดอกไม้วางอยู่กาหนึ่ง นางรินให้เขาถ้วยหนึ่งตามใจ
ทั้งคู่นั่งดื่มชาด้วยกัน
ลู่เวยจือเล่าให้นางฟังว่า หลังจากถูกพาตัวกลับไป คนในตระกูลก็ถกเถียงกันว่าจะลงโทษเขาอย่างไร สุดท้ายท่านอาจารย์ปู่เอ่ยปากให้กักตัวเขาไว้ในหอสงบจิตหนึ่งเดือน ทุกคนในตระกูลต่างเห็นชอบ ระหว่างนั้นเหล่าท่านลุง ท่านอา และท่านป้าก็แวะเวียนกันมาสั่งสอนเขาไม่ขาด
เล่าไปเล่ามา เขาก็พลันอุทานอย่างประหลาดใจว่า
“อู้ ๆ บรรลุขั้นฝึกลมปราณระดับแปดแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว” หลินอู้เลิกคิ้วเอ่ย “เก่งไหมล่ะ?”
“อู้ ๆ เก่งที่สุดเลย!” ลู่เวยจือหัวเราะชม “รอข้ากลับสำนักแล้ว อู้ ๆ มาบำเพ็ญเพียรด้วยกันดีหรือไม่?”
“ได้สิ!”
ครู่หนึ่ง เขาวางถ้วยชา เอียงศีรษะ ผ้าดำที่ปิดตาหันมาทางนาง น้ำเสียงแฝงความอาลัยอยู่เล็กน้อย “อยากเห็นหน้าตาของอู้ ๆ ตอนนี้เหลือเกิน...”
หลินอู้อึ้งไปเล็กน้อย
ลู่เวยจือโน้มตัวเข้าหานางนิด ๆ
กลิ่นหอมแผ่ซ่านออกมาจากริมฝีปากของนาง ราวกับสายใยที่ดึงรั้งเขาให้โน้มเข้าหาอย่างช้า ๆ ปลายจมูกแทบจะสัมผัสริมฝีปากนางอยู่แล้ว
“ตรงนี้...” เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย “กลิ่นหอมเข้มข้นเหลือเกิน...”
หลินอู้อ้าปากน้อย ๆ ริมฝีปากยังเปียกชื้นจากหยดน้ำที่เหลือจากการดื่มชาเมื่อครู่ เป็นประกายระยิบระยับ