เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูอวิ๋นเหิงเสียงเบา “ศิษย์พี่ ก่อนหน้านี้ข้าก็เหมือนจะเคยมอบสิ่งนี้ให้ท่านนะ?”
อวิ๋นเหิงยกมือปิดปากนาง แล้วลากตัวคนออกไป
……
สามวันผ่านไป
เกาะพลันสั่นสะเทือนขึ้นมา
ราวกับมีบางสิ่งพุ่งชนเกาะ
ทั่วทั้งเกาะไหวเอนเบา ๆ ใบไม้บนต้นหลิวหลีกสั่นไหวส่งเสียงซู่ซ่า
หลินอู้ลุกขึ้น เดินไปยังริมหน้าต่าง
หมอกดำหนาทึบผืนหนึ่งแผ่เข้ามาจากผิวน้ำทะเล ใหญ่โตและหนาทึบยิ่งกว่าครั้งก่อนที่นางเห็นบนทุ่งร้าง
เงาร่างสีแดงคล้ำปรากฏเลือนรางอยู่ในหมอกดำ สูงกว่าสองเมตร ผมยาวลากพื้น ดวงตามารสวรรค์เบิกขึ้นด้านหลัง แสงสีแดงฉานส่องทะลุหมอกดำ ราวกับโคมส่องค้นขนาดยักษ์
จอมมารร่อนลงบนเกาะชั้นนอก ทว่าในสายตาของหลินอู้ เขากลับดูราวกับลงมาอยู่เหนือศีรษะพวกนาง มีชั้นกระจกกั้นขวาง เงาร่างจึงไม่แจ่มชัดนัก
เทียนเหยี่ยนเยว่ทอดสายตามองตำหนักหยกสระแก้วและต้นหยกหลิวหลีบนเกาะชั้นนอก ก่อนยกมือขึ้น ฝ่ามือยักษ์ซึ่งก่อตัวจากหมอกดำฟาดกระแทกลงไป สิ่งที่เห็นตรงหน้าพลันแตกสลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วน
ทว่าหลังจุดแสงสลายไป เกาะอีกแห่งที่เหมือนกันทุกประการกลับปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
ภาพมายาหรือ?
จอมมารหรี่ตาลง ก่อนฟาดฝ่ามืออีกครั้ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างหยิ่งผยองว่า “ได้ยินชื่อเสียงอานุภาพของมุกหอภาพมายา ของวิเศษแห่งเผิงไหลมานาน วันนี้ได้เห็นกับตา สมคำร่ำลือจริง ๆ!”
“น่าเสียดาย ภาพมายาที่มุกหอภาพมายาสร้างขึ้นย่อมมีขีดจำกัด”
เขาก้าวเท้ากระทืบลง หลินอู้แหงนหน้ามองเขา เห็นท่าทางหยิ่งทะนงประหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน
ดวงตามารสวรรค์ด้านหลังหมุนช้า ๆ ลำแสงสีแดงฉานกวาดไปทั่วทุกทิศ ส่องผ่านทุกตารางนิ้วของผืนดิน มันสามารถมองทะลุภาพลวงตาได้ แต่เมื่อต้องเผชิญกับมุกหอภาพมายาซึ่งเป็นสุดยอดแห่งวิชามายา แม้แต่ดวงตานั้นก็ยังหาทางเข้าที่แท้จริงไม่พบ