ตัวประกอบสาวแสนสวย กลายเป็นขวัญใจคนทั้งหลายได้อย่างไร

ตอนที่ 38 บำเพ็ญเซียน 16

7 นาที· 1.6K คำ

หลินอู้คิดจะลองหยั่งเชิง จึงถามว่า “ช่วงนี้ราชันมารของพวกเจ้ากำลังยุ่งกับเรื่องอะไรหรือ?”

สัญชาตญาณของนางบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เสียเยว่หุบยิ้มมุมปากลงเล็กน้อย “ถ้าข้าบอกเจ้า ราชันมารคงฆ่าข้าแน่ แต่หากเจ้าอ้อนวอนข้า บางทีข้าอาจยอมบอกก็ได้”

“เช่นนั้นข้าไม่ถามแล้วดีกว่า”

นางเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ ไม่คิดเข้าไปยุ่งให้วุ่นวาย รีบหนีไปก่อนดีกว่า ไม่รู้ว่ากู้ฉางเยวียนกับเสิ่นหลิ่นข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง

หลินอู้เดินชมต่อไป

น่าแปลกที่ผู้บำเพ็ญมารซึ่งพบระหว่างทางต่างหยุดฝีเท้า แล้วจ้องนางตาไม่กะพริบด้วยแววคลั่งไคล้

คำสาปบนตัวฉันคงไม่ได้ร้ายแรงถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?

หลินอู้ถูกมองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว จึงขยับเข้าไปใกล้เสียเยว่

“ทำไมพวกเขาถึงมองข้ากันหมด?”

เสียเยว่เอียงหน้าก้มมองนาง

แม้อยู่ในวังมารอันมืดหม่น ใบหน้าของนางก็ยังงดงามสะดุดตา ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากแดง ดวงตากลมดำเป็นประกาย

ต่างหูสีชาดที่หูซ้ายไหวเบา ๆ ชวนให้หัวใจหวั่นไหว

“เพราะพวกเขาชอบเจ้ากันมากน่ะสิ”

เสียเยว่ตอบตรง ๆ

พวกผู้บำเพ็ญมารมีกฎประหลาดอยู่ข้อหนึ่ง เรื่องกฎข้อนั้นยังไม่ต้องพูดถึง สรุปว่าด้วยเหตุนี้ผู้บำเพ็ญมารทุกคนจึงยังไม่มีคู่บำเพ็ญ

หลินอู้ได้ยินแล้วขนลุกซู่

นางกวาดตามองผู้บำเพ็ญมารเหล่านั้น พบว่าทุกคนล้วนมีผิวซีดเผือดและบรรยากาศหม่นหมอง ทั้งยังแผ่กลิ่นอายเจ็บป่วยประหลาดที่อธิบายไม่ถูก

นางลดเสียงลงถามว่า “พวกผู้บำเพ็ญมารนี่ผิดปกติกันหมดเลยหรือ?”

เสียเยว่เอียงศีรษะเล็กน้อย

“ผิดปกติตรงไหน?”

“ก็...สภาพจิตใจน่ะ”

เสียเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ ยกมือทั้งสองประคองแก้มตน ใบหน้าซีดขาวพลันขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างคนป่วย “ใช่แล้ว ข้าชอบเจ้ามาก อยากให้เจ้ากินข้าเหลือเกิน~ ได้โปรดกินข้าเถิด”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป