หลินอู้คิดจะลองหยั่งเชิง จึงถามว่า “ช่วงนี้ราชันมารของพวกเจ้ากำลังยุ่งกับเรื่องอะไรหรือ?”
สัญชาตญาณของนางบอกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เสียเยว่หุบยิ้มมุมปากลงเล็กน้อย “ถ้าข้าบอกเจ้า ราชันมารคงฆ่าข้าแน่ แต่หากเจ้าอ้อนวอนข้า บางทีข้าอาจยอมบอกก็ได้”
“เช่นนั้นข้าไม่ถามแล้วดีกว่า”
นางเป็นเพียงผู้บำเพ็ญตัวเล็ก ๆ ไม่คิดเข้าไปยุ่งให้วุ่นวาย รีบหนีไปก่อนดีกว่า ไม่รู้ว่ากู้ฉางเยวียนกับเสิ่นหลิ่นข้างนอกเป็นอย่างไรบ้าง
หลินอู้เดินชมต่อไป
น่าแปลกที่ผู้บำเพ็ญมารซึ่งพบระหว่างทางต่างหยุดฝีเท้า แล้วจ้องนางตาไม่กะพริบด้วยแววคลั่งไคล้
คำสาปบนตัวฉันคงไม่ได้ร้ายแรงถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?
หลินอู้ถูกมองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว จึงขยับเข้าไปใกล้เสียเยว่
“ทำไมพวกเขาถึงมองข้ากันหมด?”
เสียเยว่เอียงหน้าก้มมองนาง
แม้อยู่ในวังมารอันมืดหม่น ใบหน้าของนางก็ยังงดงามสะดุดตา ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากแดง ดวงตากลมดำเป็นประกาย
ต่างหูสีชาดที่หูซ้ายไหวเบา ๆ ชวนให้หัวใจหวั่นไหว
“เพราะพวกเขาชอบเจ้ากันมากน่ะสิ”
เสียเยว่ตอบตรง ๆ
พวกผู้บำเพ็ญมารมีกฎประหลาดอยู่ข้อหนึ่ง เรื่องกฎข้อนั้นยังไม่ต้องพูดถึง สรุปว่าด้วยเหตุนี้ผู้บำเพ็ญมารทุกคนจึงยังไม่มีคู่บำเพ็ญ
หลินอู้ได้ยินแล้วขนลุกซู่
นางกวาดตามองผู้บำเพ็ญมารเหล่านั้น พบว่าทุกคนล้วนมีผิวซีดเผือดและบรรยากาศหม่นหมอง ทั้งยังแผ่กลิ่นอายเจ็บป่วยประหลาดที่อธิบายไม่ถูก
นางลดเสียงลงถามว่า “พวกผู้บำเพ็ญมารนี่ผิดปกติกันหมดเลยหรือ?”
เสียเยว่เอียงศีรษะเล็กน้อย
“ผิดปกติตรงไหน?”
“ก็...สภาพจิตใจน่ะ”
เสียเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ ยกมือทั้งสองประคองแก้มตน ใบหน้าซีดขาวพลันขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างคนป่วย “ใช่แล้ว ข้าชอบเจ้ามาก อยากให้เจ้ากินข้าเหลือเกิน~ ได้โปรดกินข้าเถิด”