ยามหลินอู้ตื่น ฟ้าก็เพิ่งสาง
นางเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ทว่ากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าทั้งตัว
นางสวมหมวกคลุมหน้า เปิดประตูออกไป แล้ววิ่งตรงไปยังหน้าห้องของกู้ฉางเยวียน
นางยกมือเคาะประตูเบา ๆ
“กู้ฉางเยวียน! กู้ฉางเยวียน!”
ภายในห้อง กู้ฉางเยวียนนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญอยู่บนเตียงมาตลอดทั้งคืนโดยไม่ได้นอน
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็ค่อย ๆ ลืมตา พลิกตัวลงจากเตียง สวมเสื้อคลุมตัวนอก แล้วเดินไปเปิดประตู
หลินอู้ยืนอยู่นอกประตู สองมือกำหมัดแนบไหล่ แม้จะมีผ้าขาวคลุมหน้า แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นบนใบหน้าของนาง “กู้ฉางเยวียน ข้าชักนำปราณเข้าสู่กายได้แล้ว!”
กู้ฉางเยวียนมองนางอยู่สองอึดใจ ก่อนพยักหน้ากล่าวว่า “ไม่เลว”
น้ำเสียงราบเรียบ หลินอู้จึงเบ้ปาก
กู้ฉางเยวียนกล่าวชมว่าไม่เลวอีกครั้ง ก่อนหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา
ตัวแหวนเป็นสีเงินขาว บนหน้าแหวนฝังอัญมณีสีน้ำเงินเม็ดเล็ก ๆ อยู่หลายเม็ด เขายื่นแหวนให้นาง
“นี่คือมิติเมล็ดผักกาด” กู้ฉางเยวียนเม้มปาก ก่อนเอ่ยต่อ “เจ้าน่าจะได้พบเขาแล้ว รอให้เขาชี้แนะจนเจ้าบรรลุขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่ง เจ้าก็จะใช้มิติเมล็ดผักกาดนี้ได้”
หลินอู้รับแหวนมา พลิกดูไปมาในมือ
ขนาดวงแหวนปรับได้ด้วยพลังวิญญาณ นางปรับให้พอดีกับนิ้วของตน แล้วสวมไว้บนมือ ก่อนยกขึ้นส่องดูกับแสงอาทิตย์และพยักหน้าอย่างพอใจ
เมื่อนึกถึงคนผู้นั้น นางก็อดถามไม่ได้ “ท่านรู้หรือไม่ว่าผู้อาวุโสท่านนั้นชื่ออะไร? ดูเย็นชามากเลย”
กู้ฉางเยวียนเงียบไปหลายอึดใจจึงตอบว่า “เขาชื่อเฉินหลาน”
เฉินหลาน