วันที่ 7
หลินอู้ฝึกวิชาเวทพื้นฐานอยู่ในลาน
นางประสานมุทรา สะบัดคมวายุสายหนึ่งออกไป กรีดเป็นรอยตื้น ๆ บนก้อนหิน
นางเม้มปากอย่างไม่ค่อยพอใจ แล้วลองอีกสองครั้ง คมวายุแต่ละครั้งกลับเล็กลงเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดถึงกับร่ายออกมาไม่ได้เสียอย่างนั้น
นางขมวดคิ้ว กำลังครุ่นคิดว่าผิดพลาดตรงไหน เงาหนึ่งก็พลันทอดลงมาจากเหนือศีรษะ
“การโคจรของพลังวิญญาณเจ้ามีปัญหา”
หลินอู้เงยหน้าพรวด
ลู่เวยจือนั่งอยู่บนกิ่งต้นท้อที่ทอดข้ามกำแพงลาน ขาข้างหนึ่งชันขึ้น ชายเสื้อคลุมสีขาวทิ้งตัวลงมา เขาเอียงศีรษะ ไม่รู้ว่านั่งมองอยู่บนนั้นนานเท่าใดแล้ว
เขาพลิกตัวกระโดดลงจากกิ่งไม้ เท้าแตะพื้นอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้านาง
“เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไร?”
“ตั้งแต่ตอนเจ้าเริ่มฝึกครั้งแรก อยากให้ข้าสอนหรือไม่?”
หลินอู้ถอยหลังอย่างระแวดระวังหนึ่งก้าว “ไม่ต้องให้เจ้าสอนหรอก เจ้าไม่ต้องบำเพ็ญหรือ?”
ลู่เวยจือเอ่ยอย่างเนิบช้า “พรสวรรค์ของข้าดีกว่าศิษย์พี่ แม้เวลาบำเพ็ญจะไม่นานเท่าเขา แต่ตอนนี้ก็อยู่ขั้นแก่นทองช่วงปลายเหมือนกัน ไม่อยากให้ข้าสอนจริงหรือ?”
หลินอู้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ถึงคนผู้นี้จะน่ารำคาญ แต่ระดับบำเพ็ญก็วางอยู่ตรงหน้า แถมหน้าตายังชวนมองอีกด้วย... นางเม้มริมฝีปาก แล้วไม่ปฏิเสธอีก
ลู่เวยจือยืนอยู่ด้านหลังนาง มือข้างหนึ่งประคองข้อมือนางไว้ ส่วนอีกข้างวางทาบหลังมือนางอย่างแผ่วเบา