ทั้งสองออกจากสำนัก
เมื่อมาถึงเมืองชิงเหยียน ฟ้าก็มืดแล้ว
เมืองนี้เล็กกว่าที่หลินอู้คิดไว้
ถนนสายหลักทอดจากตะวันออกจรดตะวันตก ร้านรวงสองข้างทางส่วนใหญ่ปิดประตู เหลือเพียงโคมสองดวงแขวนอยู่ใต้ชายคา แสงสลัวเหลืองอ่อน บนถนนแทบไม่มีผู้คน นอกจากพวกเขาสองคน
“เหตุใดบนถนนจึงไม่มีผู้คนเลย?” หลินอู้กวาดตามองไปรอบ ๆ
“เกิดเรื่องขึ้น ย่อมไม่มีใครกล้าออกมา” เสิ่นหลิ่นเดินอยู่ข้างนาง ฝีเท้าไม่เร่งร้อน
“ปกติเจ้าไม่ค่อยออกจากสำนักใช่หรือไม่?”
“อืม ข้าไม่ค่อยได้ออกไปจริง ๆ”
เสิ่นหลิ่นเหลือบมองนางด้านข้าง อ้าปากเหมือนอยากพูดบางอย่าง แต่ก็หุบปากลงอย่างรวดเร็ว
จากนั้นเขาก็เอื้อมมือมาจับไหล่นางไว้ แล้วดึงขึ้น
ภาพตรงหน้าหลินอู้พร่าเลือน พอตั้งหลักได้อีกครั้งก็พบว่าตนอยู่บนหลังคาแล้ว เสิ่นหลิ่นดึงนางให้นั่งยอง ๆ ก่อนชี้ลงไปด้านล่าง
หลินอู้ก้มมองตาม
ซากศพเดินได้สามถึงห้าตนไม่รู้โผล่มาจากที่ใด ฝีเท้าลากไปกับพื้น ใบหน้าเขียวซีด เบ้าตาลึกโหล เดินโซเซไปตามถนนราวกับถูกบางสิ่งชักนำให้มุ่งไปทางเดียวกัน
นางกำชายแขนเสื้อแน่น
เสิ่นหลิ่นกดเสียงต่ำ “ตามไป”
หลินอู้กำลังจะบอกว่าตนไม่เคยฝึกวิชาตัวเบา ไม่อาจเหินข้ามชายคาได้
แต่เขาก็สอดมือข้างหนึ่งเข้าใต้ข้อพับเข่านาง อีกข้างโอบแผ่นหลัง ก่อนจะอุ้มนางขึ้นแนบอกในท่าอุ้มพาดแขน
นางเบาจนแทบไม่เหมือนคน แม้มีเสื้อผ้ากั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มในอ้อมแขน อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยกรุ่นเข้าจมูกเขา