อินอู๋เยี่ยพาหลินอู้ไปยังวังมาร ก่อนจะพานางไปยังตำหนักของตน
บนผนังประดับไข่มุกราตรี ส่องประกายเรืองรองแผ่วเบา
เขาวางนางลงบนเตียงกว้าง ผ้าห่มสีแดงเข้มปักลวดลายซับซ้อน ทั้งยังมีกลิ่นหอมเย็นจาง ๆ
หลินอู้มองเขา พลางขยับถอยไปด้านหลังเล็กน้อย
อินอู๋เยี่ยยืนอยู่ข้างเตียง หมอกดำบนใบหน้าสลายไป เผยให้เห็นใบหน้าของเขา
เครื่องหน้าคมเข้ม คิ้วตาเย็นชา สันจมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปคมชัด ผิวขาวซีดขับให้ดวงตาดำลึกล้ำยิ่งขึ้น
อินอู๋เยี่ยยื่นมือมาแตะแก้มนางเบา ๆ
หลินอู้เบี่ยงหน้าหลบ ทว่ากลับถูกเขาประคองคางไว้เบา ๆ
“เจ้ากลัวข้ามากหรือ?”
หลินอู้คิดในใจว่า ผู้บำเพ็ญมารคนไหนบ้างไม่ชวนให้กลัว เกิดไม่พอใจขึ้นมา คงจับฉันไปหลอมเป็นอะไรสักอย่างแน่
อินอู๋เยี่ยมองดวงตาฉ่ำน้ำของนาง จู่ ๆ ก็คลายมือ แล้วถอยไปครึ่งก้าว
“เจ้าไม่ต้องกลัวข้า ข้าไม่แตะต้องเจ้าหรอก”
กล่าวจบ เขาก็มองนางอยู่อีกหลายวินาที จากนั้นคล้ายมีธุระต้องจัดการ จึงหมุนตัวจากไป
แม้ความหมายของคำว่ากลัวในความเข้าใจของเขาจะไม่เหมือนของนาง แต่ผลลัพธ์กลับเป็นอย่างที่ต้องการ
หลินอู้นั่งอยู่บนเตียง ถอนหายใจโล่งอก ก่อนลองโคจรพลังวิญญาณ แล้วพบว่าความรู้สึกถูกพันธนาการหายไปแล้ว
ถ้าอย่างนั้นก็…
ความคิดหนึ่งแล่นวาบขึ้นมา นางอยากหนี แต่พอคิดอีกที ที่นี่เป็นฐานที่มั่นของเขา ด้านนอกไม่รู้มีผู้บำเพ็ญมารอยู่มากมายเพียงใด
ลองดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน
ขณะที่กำลังคิด จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า