ตัวประกอบสาวแสนสวย กลายเป็นขวัญใจคนทั้งหลายได้อย่างไร

ตอนที่ 30 บำเพ็ญเซียน (8)

7 นาที· 1.6K คำ

เขาเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ชายเสื้อคลุมสีขาวพลิ้วผ่านผืนหญ้า หลินอู้เดินตามหลังโดยไม่ทันระวังทาง จึงสะดุดก้อนหินที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า

ลู่เวยจือได้ยินเสียงจึงหันกลับมา แต่ไม่ได้ยื่นมือช่วย เพียงยืนรออยู่ข้าง ๆ จนนางทรงตัวได้

“ระวังหน่อย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความห่วงใยแม้แต่น้อย “หากเจ้าล้มลงไป ศิษย์พี่กลับมาไม่แน่ว่าจะเอาเรื่องข้าหรือไม่”

หลินอู้ยืนมั่นคงแล้วก็เบ้ปาก “ระบบ คนคนนี้เป็นอะไรไป ไม่เห็นจะห่วงคนพิการเลยสักนิด”

ระบบหัวเราะเบา ๆ ก่อนถามว่า 【เจ้าพิการตรงไหนหรือ】

“มีผ้าคลุมหน้าบังจนมองทางไม่เห็น เป็นคนตาบอดไปครึ่งหนึ่งแล้วยังไม่เรียกว่าพิการอีกหรือ”

หลินอู้บ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง ทั้งสองเดินมาถึงตีนเขา

ลู่เวยจือเดินไม่เร็วก็จริง แต่ก็ไม่คิดจะชะลอฝีเท้ารอนาง บางครั้งนางต้องวิ่งเหยาะ ๆ สองสามก้าวจึงจะตามทัน

“เจ้าอยู่ข้างกายศิษย์พี่มานานเท่าไรแล้ว” เมื่อรอนางตามทัน เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ

“สามปีเห็นจะได้”

“สามปี” ลู่เวยจือทวนตัวเลขนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “น่าแปลกจริง ศิษย์พี่เป็นคนเย็นชากับทุกคนแท้ ๆ แต่กลับยอมเลี้ยงเจ้าซึ่งเป็นเพียงคนธรรมดาไว้ เจ้าว่าเป็นเพราะเหตุใดเล่า”

มุมปากหลินอู้กระตุก “อย่าคาดเดาส่งเดชสิ อีกอย่าง ข้าบำเพ็ญถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่งแล้ว มองไม่ออกหรือ”

หลินอู้คร้านจะอธิบายให้เขาฟัง อย่างคนเช่นเขา ไหนเลยจะยอมรับน้องสาวของคนธรรมดาไว้เพียงเพราะตอนบาดเจ็บไปพักอาศัยที่บ้านอีกฝ่าย อย่างมากก็คงให้เงินสักหน่อยแล้วส่งตัวไป

อธิบายไปเขาก็ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี

ลู่เวยจือไม่คิดว่านางจะอารมณ์ร้อนถึงเพียงนี้

ด้านนอกหอคัมภีร์มีเหล่าศิษย์เดินเข้าออก มือทุกคนถือแผ่นหยกไว้ ครั้นเห็นลู่เวยจือก็พากันคารวะ “ศิษย์พี่รอง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป