เขาเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าไม่เร็วไม่ช้า ชายเสื้อคลุมสีขาวพลิ้วผ่านผืนหญ้า หลินอู้เดินตามหลังโดยไม่ทันระวังทาง จึงสะดุดก้อนหินที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า
ลู่เวยจือได้ยินเสียงจึงหันกลับมา แต่ไม่ได้ยื่นมือช่วย เพียงยืนรออยู่ข้าง ๆ จนนางทรงตัวได้
“ระวังหน่อย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความห่วงใยแม้แต่น้อย “หากเจ้าล้มลงไป ศิษย์พี่กลับมาไม่แน่ว่าจะเอาเรื่องข้าหรือไม่”
หลินอู้ยืนมั่นคงแล้วก็เบ้ปาก “ระบบ คนคนนี้เป็นอะไรไป ไม่เห็นจะห่วงคนพิการเลยสักนิด”
ระบบหัวเราะเบา ๆ ก่อนถามว่า 【เจ้าพิการตรงไหนหรือ】
“มีผ้าคลุมหน้าบังจนมองทางไม่เห็น เป็นคนตาบอดไปครึ่งหนึ่งแล้วยังไม่เรียกว่าพิการอีกหรือ”
หลินอู้บ่นกระปอดกระแปดไปตลอดทาง ทั้งสองเดินมาถึงตีนเขา
ลู่เวยจือเดินไม่เร็วก็จริง แต่ก็ไม่คิดจะชะลอฝีเท้ารอนาง บางครั้งนางต้องวิ่งเหยาะ ๆ สองสามก้าวจึงจะตามทัน
“เจ้าอยู่ข้างกายศิษย์พี่มานานเท่าไรแล้ว” เมื่อรอนางตามทัน เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ
“สามปีเห็นจะได้”
“สามปี” ลู่เวยจือทวนตัวเลขนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “น่าแปลกจริง ศิษย์พี่เป็นคนเย็นชากับทุกคนแท้ ๆ แต่กลับยอมเลี้ยงเจ้าซึ่งเป็นเพียงคนธรรมดาไว้ เจ้าว่าเป็นเพราะเหตุใดเล่า”
มุมปากหลินอู้กระตุก “อย่าคาดเดาส่งเดชสิ อีกอย่าง ข้าบำเพ็ญถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นหนึ่งแล้ว มองไม่ออกหรือ”
หลินอู้คร้านจะอธิบายให้เขาฟัง อย่างคนเช่นเขา ไหนเลยจะยอมรับน้องสาวของคนธรรมดาไว้เพียงเพราะตอนบาดเจ็บไปพักอาศัยที่บ้านอีกฝ่าย อย่างมากก็คงให้เงินสักหน่อยแล้วส่งตัวไป
อธิบายไปเขาก็ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี
ลู่เวยจือไม่คิดว่านางจะอารมณ์ร้อนถึงเพียงนี้
ด้านนอกหอคัมภีร์มีเหล่าศิษย์เดินเข้าออก มือทุกคนถือแผ่นหยกไว้ ครั้นเห็นลู่เวยจือก็พากันคารวะ “ศิษย์พี่รอง”