ตัวประกอบสาวแสนสวย กลายเป็นขวัญใจคนทั้งหลายได้อย่างไร

ตอนที่ 47 ตัวประกอบหน้าตาดีไฉนกลายเป็นขวัญใจคนทั้งปวง

6 นาที· 1.5K คำ

หลินอู้ฟังบรรยายอยู่หลายวัน จึงพบว่าเคล็ดวิชาของเผิงไหลแตกต่างจากสำนักอวี้ซวีอย่างมาก

เคล็ดวิชาของสำนักอวี้ซวีเน้นการใช้งานจริง ให้ความสำคัญกับการควบคุมวิชาด้วยพลังปราณ พื้นฐานแน่นหนา ส่วนวิชาอาคมของเผิงไหลส่วนใหญ่กลับเน้นสุนทรียภาพ ใช้เสียงเข้าสู่มรรคา ใช้ท่วงทำนองหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ

ยามมู่หรงเหิงบรรยายก็แตกต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน ปกติเขาดูอ่อนโยน ทว่าพอเริ่มสอนกลับคล้ายเปลี่ยนเป็นอีกคน ใครตอบไม่ได้ เขาก็จะมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดสักคำ จนผู้คนรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง

วันนี้หลินอู้มาฟังบรรยายอีกครั้ง ครั้นเลิกเรียน ศิษย์ทั้งหลายทยอยกลับจนหมด นางเองก็กำลังจะไป แต่มู่หรงเหิงกลับรั้งนางไว้

“ตามข้ามา”

เขาอุ้มพิณเดินนำหน้า ลัดผ่านระเบียงดอกวิสทีเรียสีม่วงไปถึงห้องอันงดงามแห่งหนึ่ง

ป้ายเหนือประตูเขียนว่า ‘เรือนดนตรีอันวิจิตร’

ภายในเรือนมีโครงสร้างเป็นกรอบสี่เหลี่ยมเล็กใหญ่ ผ้าโปร่งสีม่วงหลายชั้นห้อยระย้าจากกรอบเล็ก สายลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ทำให้ผ้าโปร่งไหวเบา ๆ

กลางห้องมีแท่นเตี้ยอยู่แท่นหนึ่ง มู่หรงเหิงก้าวขึ้นไปนั่งขัดสมาธิ วางพิณไว้บนตัก

เขาเงยหน้ามองนาง “ข้าบรรเลงเพลงหนึ่งให้เจ้าฟังดีหรือไม่”

หลินอู้ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร จึงนั่งลงด้านล่าง

วันนี้นางสวมกระโปรงสีม่วงอ่อน มัดผมเรียบร้อย ผิวขาวผ่อง ริมฝีปากแดง ดวงตาพราวราวดวงดาว ยามนี้กำลังเท้าคางมองเขา

มู่หรงเหิงหลุบตาลง ปลายนิ้วแตะสายพิณ

ทันทีที่เสียงพิณดังขึ้น ผ้าโปร่งสีม่วงก็ไหวพลิ้วทั้งที่ไร้ลม แสงวิญญาณจาง ๆ แผ่ออกจากรอบกายเขา ท่วงทำนองแผ่กระจายออกไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป