หลินอู้ฟังบรรยายอยู่หลายวัน จึงพบว่าเคล็ดวิชาของเผิงไหลแตกต่างจากสำนักอวี้ซวีอย่างมาก
เคล็ดวิชาของสำนักอวี้ซวีเน้นการใช้งานจริง ให้ความสำคัญกับการควบคุมวิชาด้วยพลังปราณ พื้นฐานแน่นหนา ส่วนวิชาอาคมของเผิงไหลส่วนใหญ่กลับเน้นสุนทรียภาพ ใช้เสียงเข้าสู่มรรคา ใช้ท่วงทำนองหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ
ยามมู่หรงเหิงบรรยายก็แตกต่างจากยามปกติราวกับเป็นคนละคน ปกติเขาดูอ่อนโยน ทว่าพอเริ่มสอนกลับคล้ายเปลี่ยนเป็นอีกคน ใครตอบไม่ได้ เขาก็จะมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดสักคำ จนผู้คนรู้สึกเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง
วันนี้หลินอู้มาฟังบรรยายอีกครั้ง ครั้นเลิกเรียน ศิษย์ทั้งหลายทยอยกลับจนหมด นางเองก็กำลังจะไป แต่มู่หรงเหิงกลับรั้งนางไว้
“ตามข้ามา”
เขาอุ้มพิณเดินนำหน้า ลัดผ่านระเบียงดอกวิสทีเรียสีม่วงไปถึงห้องอันงดงามแห่งหนึ่ง
ป้ายเหนือประตูเขียนว่า ‘เรือนดนตรีอันวิจิตร’
ภายในเรือนมีโครงสร้างเป็นกรอบสี่เหลี่ยมเล็กใหญ่ ผ้าโปร่งสีม่วงหลายชั้นห้อยระย้าจากกรอบเล็ก สายลมพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ทำให้ผ้าโปร่งไหวเบา ๆ
กลางห้องมีแท่นเตี้ยอยู่แท่นหนึ่ง มู่หรงเหิงก้าวขึ้นไปนั่งขัดสมาธิ วางพิณไว้บนตัก
เขาเงยหน้ามองนาง “ข้าบรรเลงเพลงหนึ่งให้เจ้าฟังดีหรือไม่”
หลินอู้ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร จึงนั่งลงด้านล่าง
วันนี้นางสวมกระโปรงสีม่วงอ่อน มัดผมเรียบร้อย ผิวขาวผ่อง ริมฝีปากแดง ดวงตาพราวราวดวงดาว ยามนี้กำลังเท้าคางมองเขา
มู่หรงเหิงหลุบตาลง ปลายนิ้วแตะสายพิณ
ทันทีที่เสียงพิณดังขึ้น ผ้าโปร่งสีม่วงก็ไหวพลิ้วทั้งที่ไร้ลม แสงวิญญาณจาง ๆ แผ่ออกจากรอบกายเขา ท่วงทำนองแผ่กระจายออกไป